Terra Alta Algemene kop??

Eerste prijs: Gerwin van der Werf rijdt zijn motor vast in de modder van Lapland..

Gerwin van der Werf

Twaalf graden, zegt het metertje op mijn stuur. Lapland hangt me de keel uit, die zomerkou, dat pesterige dreigen met regen van de grauwe betonplaten boven mij. Verveling, verveling, zelfs het rustig snorrende motorblok onder mij is landerig.

De angst dat ik Alta niet haal, houdt me wakker. De tik in de versnellingsbak is terug, die had ik moeten controleren in Kiruna. Mijn wegenkaart is een uur of wat geleden uit de kaartlezer gewaaid en verzopen in het moeras. Lapland, dat is duizendmaal hetzelfde meer, miljoenen malen hetzelfde naaldboompje dat zich moest schamen zo pierig voor de dag te komen, Lapland in de zomer is één lange dag zonder begin of einde, een dag met even weinig contouren als de zompige berm waar ik in zal vastlopen als ik een stuurfout maak.

Het gebeurt toch, verduiveld. Ik ben er al dagen benauwd voor. De motor schiet zomaar uit de versnelling, ik laat het gas los, trap op het pookje, drie-, viermaal, tevergeefs, ik voel geen enkele weerstand. Ik stuur in zijn vrij de bocht in, niet scherp genoeg. Ik kom tot stilstand in de blubber, die meteen aan de ketting en de assen zuigt. Het is een wonder dat ik niet omval. Ben ik al in Noorwegen of nog steeds in Finland? Geen levende ziel die het mij kan zeggen.

Ik zit op de plunjezak langs de weg. Het insmeren met benzine heeft niet geholpen, maar nu heb ik iets verzonnen tegen de muggen: negeren en je laten steken. Het zijn mijn vrienden. Zij zijn het die mij dicht bij de Schrijver brengen, de muggen, niet dit onverschillige land. Waarom ben ik Biesheuvel niet gaan opzoeken, gewoon thuis? Die woont drie straten verderop. Als Bies goed is, mag je binnenkomen van Eva, en als je de stank van de kinderboerderij daarbinnen aankan en Bies is in een jolige bui, dan krijg je gratis en voor niets een wereldreis door zijn kamer.

Met armen vol gesigneerde boeken en een schat aan ervaringen loop je zielsgelukkig naar huis. Maar nee, ik moet zo nodig de nabijheid zoeken van mijn andere held, een dode schrijver, op een plek waar hij zelf nooit geweest is, in Finnmark. Nu ben ik gestrand in een wildernis waar de duivel je nog niet zou willen halen.

Een uur later. Het barre land heeft me bijna doodgedrukt. Er stopt een oude Toyota pick-up, die zalig ruikt naar roest en olie. Ik zou kunnen brullen als een zwakzinnige, van geluk. Een lachende Lap stapt uit. Alle Lappen lachen maar wat voor zich uit, ze bedoelen er niets mee.

‘Alta?’, vraag ik. Ik bespeur een minieme beweging in zijn vastgevroren lach. Hij zegt iets terug, ik versta geen woord. Zijn huid lijkt verweerd tentdoek, mooie rimpels van al dat lachen en stoer de kou verbijten. We krijgen je motor nooit in die laadbak, zeggen zijn rimpels. Ik haal de bagage van mijn motor, gooi alles achterin de bak. Klop nog eenmaal kameraadschappelijk op het zadel, stel mij voor dat de machine zegt: ‘Het geeft niet, laat mij maar’.

Ik zit naast de Lap, de Sámi man behoor ik te zeggen, in de Toyota. Ik stink nog naar benzine, denk aan mijn motor. Na een half uur stilte zeg ik ‘You know Jari Litmanen, Ajax? Good player!’ Want ik weet: niet literatuur, maar voetbal is de sleutel tot het hart, tot lange avonden vol boeiende culturele uitwisselingen. Niet in Lapland, ik zie het aan zijn lach. ‘You know Double-joe Ef Hermans? No more sleeping?’, probeer ik een kwartier later. Niets. Ik maak mij op voor een onnoemlijk lange rit. Ik weet niet waar de Lap heengaat, maar één ding is zeker: hij gaat mij brengen naar de plaats waar mijn reis tot een einde zal komen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden