tentoonstelling SLOW BURN ****

De werken vragen erom besnuffeld te worden.

Vieze deur, plexiglas. Bladgoud op geblakerde kopjes. Stoel, hars, vlieg. Welkom in het juttersuniversum van de Duitse kunstenaar Burkard Blümlein, waarin niets is wat het lijkt. Waarin een doodgewone, vieze deur een nieuw leven krijgt als zinderend abstract schilderij.Blümleins bijeen gesprokkelde en geknutselde rariteitenkabinet waaiert uit over een betonnen vloer zo groot als een voetbalveld, in een hal, waar ooit treinlocomotieven werden gemaakt. Maar de oude NS-werkplaats heeft na 150 jaar dienstbaarheid zijn functie verloren en wacht nu op betere tijden.


Het is een beproefd recept: voormalig industrieterrein verandert in ambitieus, stedelijk woon- of werkgebied. Voor het zover is mag een kunstmanifestatie het terrein op de kaart zetten. Curator Chris Driessen werd een paar jaar geleden benaderd door een projectontwikkelaar om de Tilburgse spoorzone uit zijn onbekendheid te verlossen. Driessen pakte de kans, scharrelde het nodige geld bij elkaar en wist welke valkuil hij wilde vermijden. De tijdelijke tentoonstelling Slow Burn mocht geen ordinaire citymarketing zijn.


Zelden zo'n geslaagde combinatie van kunst, ruimte en tijd gezien. Met zorg en liefde heeft Driessen dertien kunstenaars gekozen, grotendeels buitenlands en hier tamelijk onbekend. Die spelen in op de maat en de sfeer van de immense ruimte, zonder het karakter van de hal geweld aan te doen. Dat karakter is afwisselend sprookje en nachtmerrie, met betoverend binnenvallend daglicht en glibberige viezigheid. Precies zo zuigen de kunstwerken de bezoeker mee van de ene naar de andere scene, van fata morgana naar griezelfilm. Vaak heeft een werk meerdere facetten ineen.


Net als Blümlein werken de kunstenaars met de eenvoudigste materialen. Zo heeft de Litouwse Žilvinas Kempinas een vertrek gevuld met zwart tape uit videocassettes. Snorrende ventilatoren laten het tape dansen als tekeningen in de lucht. En de Argentijn Diego Bianchi heeft in Feel free feel fear van gipsplaat, een afgedankte kamerplant en een handvol rijstwafels een gang gemaakt, die eruitziet als de diepe put van Alice in Wonderland.


Het leuke is: de werken vragen erom betreden en besnuffeld te worden, met een scala aan zintuiglijke ervaringen als gevolg. Kempinas' streling van videotape op je wangen gaat gepaard met de angst om in de draden verstrikt te raken. In Bianchi's spookgang duikel je met de schrik op de hielen van schuilkelder in stil paradijs. Ook hier is het besef van kwetsbaarheid. Een verkeerde beweging en de gang stort in. Net als de werkelijkheid buiten de hal, slingert de tentoonstelling tussen hoop en vrees. Een aangenaam, licht gevoel overheerst. Namelijk de wetenschap dat uit de brokstukken van de ene wereld, uit tape, gipsplaat en een afgedankte deur, altijd weer een nieuwe, spannende wereld ontstaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden