Ten Liefde **

Twee op drift geraakte veertigers kunnen het publiek toch niet zo raken als de 16-jarige tieners Romeo en Julia van Shakespeare.

Theater


Tournee: frascatitheater.nl


Een Romeo en een Julia van 40-plus die elkaar ontmoeten in een single-club en vandaaruit een amour fou beginnen. Ziedaar het uitgangspunt van de voorstelling Ten Liefde. Ko van de Bosch schreef het stuk al in 1999, deze nieuwe versie is geregisseerd door Maren E. Bjorseth.


Bjorseth: 27 jaar, talent uit Noorwegen dat haar regie-opleiding in Nederland volgde. Vorig jaar verraste zij met een sensationele, uitbundige versie van Henrik Ibsens Nora (Een poppenhuis). In Ten Liefde doet ze wat theatrale uitspattingen betreft een flinke stap terug: haar regie is tamelijk braaf en bijna schools. Ze probeert nog wel wat door het publiek in een nachtclubsetting bijeen te brengen (op erg ongemakkelijke krukjes) maar veel voegt dat niet toe.


Er wordt voornamelijk gespeeld op een verhoging, afgeschermd door verticale lamellen, die doen denken aan een suffe doorzonwoning. Daarin ben je anderhalf uur lang overgeleverd aan twee acteurs (Jochum ten Haaf en Lieke-Rosa Altink) en een muzikant/ acteur (Stijn Vervoort). Ten Haaf en Altink verbeelden samen het treurige lot van twee op drift geraakte veertigers, op zoek naar vervulling van hun begeerte. Maar ze zitten allebei gevangen: zij in haar eenzaamheid ('ik wil vallen, en gevangen worden'), hij in zijn huwelijk met vrouw en drie kinderen. Ze willen deserteren, maar het lukt ze niet.


Ko van den Bosch heeft vrijelijk geïmproviseerd op Shakespeares noodlotsdrama over de twee jongelingen die in de dood hun ultieme liefde vinden. Hij schreef een mooie tekst, hard en met rauwe poëzie. 'Wij hadden voor een kwartje geluk kunnen hebben, maar wij hebben het in de parkeermeter gegooid'.


De kussen zijn hier niet honingzoet, maar smaken naar goedkope wodka en sigaretten, de vrijpartijen zijn amechtig. De man en de vrouw dragen allebei duffe beige kleding, hun gepassioneerde stoeipartijen zijn pijnlijk om naar te kijken. Bjorseth laat die onhandige passie een paar keer zien, terwijl de muzikant flarden van love ballads door de mangel haalt. Dat herhaalt zich, en herhaalt zich, waardoor Ten Liefde maar bar weinig ontwikkeling kent.


De acteurs bedienen zich van een droogkomisch idioom. Dat doen ze prima, totdat tegen het einde alles serieuzer en dreigender wordt en de geloofwaardigheid afneemt. Als de vrouw tenslotte te veel pillen neemt, is dat niet tragisch maar een beetje potsierlijk. Een Romeo en Julia van 16 die zelfmoord plegen om hun onmogelijke liefde te bezegelen, alla. Maar ondanks de rozenblaadjes die in de finale op deze verloren veertigers neerdalen, laat het ons koud.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden