Tempobeul Vriesde gaat tot het uiterste

'Heb je dát gezien? Oh nee, hé!' Kruipend ging Laetitia Vriesde na haar 800 meter-finale de trappen op naar de ruimte waar haar trainingspak lag....

Van kop af aan gaf Vriesde op de laatste dag van de achtste WK het tempo aan. Het was volgens haar coach de enige manier om de krachtige Maria de Lourdes Mutola en Stefanie Graf te breken. En als dat niet zou lukken, dan zou ze tenminste de rest van het veld uit elkaar trekken.

De eerste deel van het strijdplan werkte niet, het tweede wel. Mutola (eerste) en Graf (tweede) gingen vlak voor de finish over de kleine atlete uit Suriname heen. De andere atletes bleven ver achter.

Gebroken kroop ze na afloop van haar wedstrijd de trappen op, de klim naar 'Mount Edmonton' viel Vriesde zwaar. Een halfuurtje later kon ze er weer om lachen: 'Toen ze me in een rolstoel wilden zetten, ging het wel weer. Dat nooit.'

Vriesde, die afwisselend in Suriname en het Zuid-Hollandse Hoogvliet woont: 'Ik kwam hier voor een medaille. In de laatste meters dacht ik: passeer me niet, oh, passeer me niet. Maar toen kwam Steffi, en dacht ik: waar blijft Maria?'

Vriesde (36) trainde jarenlang bij Henk Kraaijenhof. Daarna werd Leandro Civil haar trainer, ooit de begeleider van Ana Fidela Quirot. Ze was welkom op Cuba, na persoonlijke interventie van de toenmalige Surinaamse president Wijdenbosch bij Fidel Castro.

De relatie raakte verstoord toen coach Civil haar een paar kunstjes flikte. 'Ik had van de Surinaamse regering een auto om daarmee op Cuba te kunnen rijden als ik er trainde. Daar bleek hij in te rijden als ik er niet was, wel 25 duizend kilometer in zes maanden.'

Ze stapte naar Luis De Oliveira, die haar eerder al eens had gevraagd om bij hem te komen trainen. 'Toen zat ik echter nog goed op Cuba.' De Braziliaan coachte in het verleden onder meer Joaquim Cruz, die Sebastian Coe in Los Angeles in 1984 op 'zijn' 800 meter aftroefde.

Vriesde: 'Het eerste wat je van Luis leert is dat je moet lopen als een kampioen. You should run like a champion. Dat deed Cruz ook altijd, zegt Luis.' En een kampioen moet, aldus de Braziliaan, vooraan durven te lopen.

Vriesde: 'Willen ze je dan verslaan, dan moeten ze je halen. Ik zette in het begin wel vraagtekens bij die tactiek, maar hij bleek gelijk te hebben. Het was voor mij vandaag de enige manier om een medaille te winnen.'

Geheel zorgeloos was het jaar niet voor Vriesde, die in 1995 al een zilveren medaille won bij de WK in Göteborg. Ze heeft last van hielspoor in haar rechtervoet en kon daarom begin dit jaar weinig trainen. 'Dat betekende dus veel aqua-joggen.' Met injecties werd het euvel goeddeels verholpen.

Volgens sportarts Peter Vergouwen zou ze eigenlijk in september geopereerd moeten worden. 'Dat wil ik niet. Dokter Heyboer van het Dijkzigt-ziekenhuis in Rotterdam, die de operatie moet uitvoeren, kan me niet garanderen dat ik na een maand weer kan lopen.'

Ooit, aan het begin van de jaren negentig, overwoog Laetitia Alma Vriesde nog om voor Nederland uit te komen. Maar de bureaucratische molens maalden haar te langzaam, zodat de Hoogvlietse voor haar geboorteland Suriname koos.

Ze wordt daar als sportvrouw ondersteund. Niet door de atletiekbond, maar door de regering zelf. De Surinaamse afvaardiging in Edmonton telde twee atleten: Vriesde en 400 meter-loper Fortune Carlton, die in zijn serie kansloos werd uitgeschakeld.

Voorafgaande aan haar finale werd ze door president Venetiaan gebeld. 'En de vice-president én de oud-president belden ook. Het liefst zouden ze me nu terug hebben in Suriname, voor een parade. Maar ik ga straks terug naar Nederland, in Europa zijn nog wedstrijden. De president komt daar trouwens dinsdag toch op bezoek. We hebben afgesproken dat ik hem dan ontmoet.'

Ze zwerft tussen Nederland en Suriname. 'Wanneer ik in Europa ben is Nederland mijn thuis. Maar als ik daar ben wil ik naar huis, naar Suriname. Ben ik daar een maand thuis, dan wil ik weer naar huis, naar Nederland dus. Ingewikkeld?'

In de toekomst wil ze zich gaan inzetten voor de Surinaamse atletiek. 'Talent is er genoeg. Alleen zijn er geen faciliteiten, een atletiekbaan is er niet.'

Na haar mislukte optreden in Sydney dacht ze te stoppen. Nu, na opnieuw een succesvol WK, gaat ze nog een jaar door. Ze blijft bij De Oliveira trainen, die binnenkort Clemson, South Carolina, als basis verruilt voor het Braziliaans olympisch centrum in Manaus.

Vriesde: 'Ik ga mee naar Brazilië. De atleet volgt haar coach, zo is het toch? Enig nadeel is dat het in Manaus erg heet is. Hemelsbreed ligt het niet eens zo ver van Suriname, maar helaas zijn er geen directe verbindingen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden