Tempo doeloe

Als Ikea rotan aanprijst, weet je dat het volksvoedsel is geworden. Populair als pesto. De gevlochten chaise longue moet de consument naar de vernieuwde vestiging in Amsterdam lokken....

Het vlechtwerk in het meubilair is alweer een tijdje onder ons, onder meer gepromoot door Jan des Bouvrie die het koppelde aan witte katoenen bekleding waardoor het een zekere mediterrane luchtigheid kreeg. Dat was wel nodig ook, want rotan vereenzelvigen we met een jaren vijftigschraalheid, destijds een uitkomst door het gebrek aan goed materiaal, bovendien niet al te opdringerig in de kleine doorzonkamers.

Sinds een paar jaar is het vlechtwerk bezig aan een geleidelijke opmars en niet alleen als kuipstoel voor de loggia. Zoals dat zo vaak gaat met revivals, zijn er verschillen tussen toen en nu. Vroeger kwamen rotanvervangende producten niet zelden uit de rietkragen rond Giethoorn, terwijl het echte rotan uit de tropische wouden in Azië komt. De kleur is hoort niet blond te zijn, maar donkerbruin en gevlekt. Het vlechtwerk lijkt ook wat onregelmatig. Nonchalant, zou de pr-brigade zeggen, als het maar lekker afsteekt bij de strakke bekleding of de roestvrijstalen poten.

Bij de Italiaanse firma Gervasoni zagen we bankstellen met griezelig witte kussens in een vierkante of rechthoekige Aziatische kuip, ontworpen door Paola Navone die je om een boodschap kunt sturen. Die strakke vorm wijkt ook af van vijftig jaar geleden. De rondingen van het vlechtwerk worden genegeerd. Of liever gezegd: de aandacht richt zich op het vlechtpatroon en niet op de vorm die eruit voortvloeit. Navone heeft zich niet beperkt tot stoelen en banken, ook kasten, hockers (voetenbanken), de salontafel, lampen en zelfs de bed-ombouw zijn uit vlechtwerk opgebouwd. Hoeveel rotan kan een mens verdragen, is de vraag?

Dat we de Noord-Europese look in vijftig jaar hebben ingewisseld voor een tropische, ligt aan een subtiele smaakverandering. De reizen naar Thailand en Bali zullen er wel debet aan zijn. Zoals we ons neervlijen op grote bamboebedden aan de Hollandse kust, willen we kennelijk ook binnenshuis het tempo doeloe-gevoel langer vasthouden dan een vakantie.

Het interieur is een cocktail van sfeer, herinneringen en associaties geworden, meer dan een spiegel van de status, smaak of persoonlijkheid van de bewoner. Rotan appelleert aan het gevoel dat je wil oproepen; het heeft niets meer te maken met de rationele overwegingen die golden in de jaren vijftig. Zo bekeken zou je kunnen zeggen dat het natuurproduct geëmancipeerd is, gelijkwaardig aan hout of kunststof. Logisch dat zelfs Ikea er niet meer omheen kan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden