Tempel

Eigenlijk wilde ik naar het dorp Hemel, maar ik kon het in de atlas niet vinden. Hell weet ik uit mijn hoofd te liggen in Michigan, USA, niet ver van Detroit, de oude motorstad....

Martin Bril

Dan maar naar Tempel.

Ik sloeg een vluchtige blik op de kaart, en zag dat Tempel in de buurt van Bodegraven en Boskoop ligt. Dat kwam goed uit, in die contreien was ik nog nooit geweest.

Nelleke van der Krogt ging mij erheen brengen. Zij is de stem in de Tomtom, het navigatiesysteem dat ik sinds kort aan de voorruit van de auto heb hangen, een apparaat zo groot als een walkman, met een klein kleurenscherm, dat in contact staat met zeven satellieten.

Daar gingen we.

Ik volgde Nellekes instructies tot de letter nauwkeurig op. Over driehonderd meter rechtsaf, over vijfig meter rechtsaf, rechtsaf. Om haar te pesten ging ik linksaf en meteen sprak ze me streng toe: keer om, daarna linksaf, blijf op de linkerrijstrook. Die was er niet, maar ik begreep wat Nelleke bedoelde: ik moest links aanhouden. Links afbuigen, raadde ze mijn gedachten. We naderden een rotonde.

Ga rechtsaf bij de rotonde, tweede afslag, sprak Nelleke. Ik zag helemaal voor me hoe de presentatrice van Opsporing Verzocht in een benauwde geluidsstudio op een regenachtige woensdagmiddag al die commando's had ingesproken, soms meende ik zelfs enige irritatie te horen. Omdat ik Nelleke had, hoefde ik niet te kijken waar ik heen ging, en ook niet waar ik was. Ik had ook geen zin om te controleren of ze het wel goed deed, ik wilde blind op haar vertrouwen.

Tot iets voorbij Schiphol begreep ik wat ze deed, daarna werd ik de snelweg af gedirigeerd en kwam ik op een drukke tweebaansweg in een wonderschoon polderlandschap terecht. Aan de horizon lag een stad die ik niet kon thuisbrengen, en waarover Nelleke ook geen uitsluitsel gaf. In plaats daarvan leidde ze me er feilloos omheen, waarna we op een snelweg terechtkwamen.

Ik deed wat me werd gezegd.

Nelleke navigeerde me na een kilometer of tien de snelweg weer af en na wat geslinger over smalle wegen sprak ze ineens ferm: aan het einde van de weg, rechtsaf. Het klonk alsof we in de buurt waren. Ik haastte me rechtsaf en moest toen wederom links afbuigen; het viel me op dat dit een uitdrukking was waar Nelleke het niet helemaal mee eens was.

Maar goed.

Ik keek eens om me heen. Ik bevond me in een omgeving die me aan Giethoorn deed denken; overal huizen en slootjes, bootjes en bruggetjes. Toch bevond ik me elders, namelijk in Reeuwijk-Dorp waar bij slagerij Van Meurs net een meisje de stoep aan het boenen was. Verderop rechtsaf, onderbrak Nelleke de beeldvorming, na honderd meter rechtsaf. Ik volgde de instructie op.

Een kilometer of twee reed ik over een smal dijkje en toen passeerde ik het bord van Tempel. Bestemming bereikt, zuchtte Nelleke in de Tomtom. Ik keek opnieuw om me heen. Een begraafplaats omgeven door paarse rodondendrons, een paar tuindersbedrijven, twee bushaltes en een brievenbus. Twee zwanen in de sloot en een boer die overstak met een kruiwagen waar een kalf in lag, guitig keek het dier over de rand.

Tempel. Er was duidelijk niets te beleven, maar ik was er toch maar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden