Telkens is er dat verlangen naar Dat Hogere Zijn, zoals ze dat zelf noemt

Vanaf haar 9de jaar staat Cato van Dijck op het podium. Als frontvrouw van My Baby stond ze deze zomer voor duizenden in Glastonbury. Alsof er een sjamanische priester in haar was gevaren.

Cato van Dijck. Beeld Imke Panhuijzen.

Cato van Dijck (29) stond op het podium van het grootste popfestival op aarde en eigenlijk wilde ze in haar arm knijpen. Zo van, zeg Cato, weet je nu eigenlijk echt waar je bent? Maar de My Baby-zangeres kneep niet in haar armen, het was niet de gelegenheid voor overpeinzingen, ver na middernacht, op de slotavond van het Engelse Glastonbury Festival.

Bovendien liep ze op haar laatste benen, haar stem verschraalde als een zandkasteel in de branding. En toen, ja toen voelde Cato hoe ze verzonk naar Een Groot Moment van Zijn.

Het was alsof ik superpower had - zo heeft ze het nadien gezegd om haar ervaring te beschrijven. Ze was nu een hogepriesteres, zo voelde ze dat. Ze had zichzelf betoverd en haar gezond verstand uitgeschakeld. Of zoals ze het nog preciezer formuleerde: ze had haar verzet losgelaten. Er was geen grens meer aan haar kunnen, er waren geen afleidende alledaagse gedachten. Ze hoefde alleen maar te zijn, daar op die plek.

Om dit soort gebeurtenissen is het haar te doen, maar pas op de laatste van de vier optredens van de band op Glastonbury kwam het ervan. Toch die spanning hè, dacht ze achteraf. Want elke artiest weet het, Glastonbury is een enorme eer en een dealbreaker. Als je op dit festival staat, moet je excelleren.

Glastonbury

In 2015 trad My Baby hier ook al op, maar toen opereerde de band aan de onderkant van de artiestenpiramide. Glastonbury is feitelijk tien losse festivals in één, twee dagen, een jaarlijkse mobiele muzieknederzetting van 200 duizend inwoners, met de grootste wereldacts, alsmede bovenmatig getalenteerde beginnelingen. Twee jaar geleden waren ze nog een band voor de kleinere podia en nu waren ze ruimschoots opgeplust naar de Silver Hayes Stage, met op zaterdag én zondag twee optredens.

Pinkpop had ze al achter de rug, in juni 2017, net als het al even fameuze Isle of Wight-festival. Twee dagen eerder had Cato op het Down the Rabbithole-festival gestaan, nabij Nijmegen, en was ze ook al in een natural high geraakt. Tijd om te landen had ze niet, want de witte Mercedes-bandbus stond ready to take off. Dromerig keek ze door de autoramen, op weg naar Engeland.

Cato kwam tijdens deze laatste gig op Glastonbury zoals altijd iets later dan drummer Joost van Dijck en Daniel Johnston (gitaar) het podium op, heel plechtstatig, met op haar hoofd een kroontje. Het was 02.05 uur op 25 juni 2017 en ze zag hoe het publiek in ruime mate naar de Silver Hayes was gestroomd om het laatste restje wervelende energie aan My Baby te geven. Haar zingen was overgegaan in een soort rap, meer zat er niet in. Ze had de dagen ervoor amper geslapen, er waren te veel redenen om wakker te blijven, en nu danste ze daar op het podium, enigszins wiebelend, in trance gebracht door de hypnotiserende groove van Joost en Daniel.

(Tekst gaat verder onder video).

De Nederlandse formatie My Baby met Cato van Dijck. Beeld anp

Verlangen naar Dat Hogere Zijn

Een ruimzittende kimono had ze aan, want dat gaf haar een krachtig gevoel, als fragiele chanteuse. Hiermee kon ze als een grote machtige vogel haar vleugels spreiden, met ook nog veren in d'r halflange haar, en armen en benen vol Afghaanse sieraden en schelpen. Op blote voeten was ze, met een gitaar in haar handen, de ogen gesloten.

Het eerste nummer was Love Dance geweest, daarna volgde Remedy. Your melody is my remedy... Your melody is my remedy. Your melody is my remedy... your melody is my remedy. Als een mantra zingzegde ze het, ze wist dat ze het gevoel daarmee kon oproepen. Zo was haar ritueel, en als ze dan eenmaal dat intense, zelfs elektrificerende ogenblik had betreden, logde ze de eerste uren niet meer uit. Dat haar stem niet uit de verf kwam, deed er niet toe, merkte ze. Zij op het podium, het stuwende ritme en het publiek, was genoeg.

In haar was op deze zomerse nacht een sjamanistische voorganger gevaren, zo vertelde ze het achteraf, hier in het magische eeuwenoude stadje in het zuidwesten van Engeland, niet ver van Stonehenge. Ze voelde hoe er een helende werking van haar muziek uitging, op zo'n moment. Want als ze naar het publiek keek, zag ze her en der gesloten ogen, mensen die zich vrij voelden om te dansen, die net als zij uitermate dankbaar waren voor wat hen nu was overkomen.

En daaraan is ze dus heftig verslaafd, zegt Cato van Dijck nippend van de koffie in een kantine van creatief centrum Da Vinci in Amsterdam-West, waar ook de oefenruimte van de band is. Telkens is er dat verlangen naar Dat Hogere Zijn, noemt ze dat. Als ze niet speelt, dan mist ze het heel erg. Geen idee hoe ze dat anders kan vinden.

Cato van Dijck. Beeld Imke Panhuijzen.

Transformatie

Drugs? Mwhaahh. Eén keer zat ze op een berg in Nieuw-Zeeland - het thuisland van Daniel, de gitarist - na het drinken van de sappen van de San Pedro-cactus. Toen had ze datzelfde gevoel, bij benadering dan, met haar geest in volledig meditatieve toestand, de wereld en zichzelf volledig accepterend.

Deze staat van Zijn hoort bij My Baby, maar zij is My Baby niet, ook al is ze My Baby.

Dat zit zo: als ze het podium op gaat, speelt ze een rol, transformeert ze naar het personage My Baby, met bijbehorende rekwisieten. En in de studio moet ze eerst in een goeie sfeer komen, liggend of zittend op de grond, in een amper verlichte ruimte, om in het holletje van My Baby te komen. De naam My Baby verwijst eveneens naar een transformatie, en wel in de muziekgeschiedenis, van gospel naar soul. Waar zwarte zangers als Sam Cooke eerst nog God eerden door over my Lord te zingen, vervingen ze dat daarna door My Baby.

Feitelijk is My Baby een fictief personage dat ze met het starten van de band heeft opgetuigd, vier jaar geleden. My Baby is een vrijgevochten vrouw uit de jaren twintig van de vorige eeuw die experimenteert met illegaal gestookte drank en in een zoektocht naar zingeving in ruime mate aanraking komt met magische en mysterieuze figuren. Denk aan een vrouw als actrice Louise Brooks, de filmster uit de tijd van de stomme film.

Cato van Dijck vertolkt My Baby. Het is haar muze. Ze heeft op de drie platen van de band haar leven beschreven, daarbij begeleid door een ongebruikelijke eclectische mengeling van blues, folk, gospel, wereldmuziek en dance. Vroeger dacht Cato altijd: ik ben te breed in mijn smaak, ik wil te veel tegelijk, dat kan nooit wat worden met mij. Kijk nou toch, nu heeft alles bij elkaar, heeft ze een eigen toren van Babel gebouwd, en speelt ze voor uitverkochte zalen, met haar breed uitwaaierende voorkeur.

Ze kan echt trots zijn op haar alter ego. Die durft zich te uiten, die is nergens bang voor. My Baby is schaamteloos en excentriek. Weet je, dat scheelt, dan hoeft Cato dat zelf niet meer te zijn.

Schijt, zegt ze, dan ben ik maar twee mensen.

CV Cato van Dijck

1988 in Marken geboren.
1999 Van Dijckband: vader en kinderen Van Dijck.
2001 Van Dijckband brengt cd met Molukse liedjes.
2011 Debuut met the Souldiers
2011 Conservatorium Amsterdam
2012 Richt My Baby op met broer Joost en Daniel Johnston
2013 My Baby Loves Voodoo verschijnt
2016 My Baby wint een Edison
2017 Album Prehistoric Rhythm
2017 My Baby speelt op Isle of Wight,
Glastonbury en 33 andere Europese festivals
2017 My Baby wint LA Music Video

Andere energie

Want zelf voelt ze zich, nou ja, ja eigenlijk, dus gewoon en doodnormaal, zoals ze hier zit. Op straat wordt ze amper herkend. Een keer kwam er na een optreden een meisje naar haar toe om te vragen waar ze toch dat topje had gekocht, want dat topje droeg de zangeres van My Baby ook. Zo is het, zegt ze, zij is echt een ander, My Baby, met een totaal andere energie.

Over Cato van Dijck schrijven wil ze niet, ze vindt zichzelf oninteressant. Dan moet het over haar leven gaan, zo van kijk mij eens een afwisselend bestaan hebben. Of uitgebreid verslag doen van persoonlijke ervaringen, dat laat ze aan anderen over. Alles wat My Baby zingt, gaat over My Baby.

Als het over Cato van Dijck gaat, kun je nu zeggen dat Cato van Dijck met My Baby is getrouwd, net als Joost en Daniel dat zijn. Ze voelen allemaal dat ze echt iets moois in handen hebben en het nu moet gebeuren. En dat zoiets als een relatie hebben, dat krijg je toch met honderdvijftig optredens per jaar, in binnen- en buitenland, echt niet voor elkaar.

Zo ziet ze dat: ze heeft een deel van haar leven ingeleverd om er een leven voor terug te krijgen. De hele wereld reist ze over en niet om te nemen als toerist of zo, maar om My Baby te brengen bij de mensen. En het is ook een heel prettig ritme, hotel, podium, verplaatsingen. Ze weet zo'n beetje wat van haar wordt verwacht, van hot naar her. Voor een existentiële crisis heeft ze simpelweg geen tijd. Ook wel zo lekker, als je grote levensvragen even elders parkeert.

Daarbij, je moet eens weten hoe lang ze al op podium staat, ze weet niet beter. Al vanaf haar 9de, net als trouwens haar zussen Sofie, Floor en broer Joost. Haar vader was huisarts in Marken, maar als hij thuiskwam, was hij vooral muzikant. Ze traden op als de Van Dijck Band, zoals op de Pasar Malam, als niet-Indische familie, met Molukse liedjes. Vader Van Dijck, met zijn vier kinderen. Daarna vormden ze met vier kinderen hun eigen band, The Souldiers, en nu heeft ieder zijn eigen weg gekozen.

Cato van Dijck liep van het podium af, net als Joost en Daniel. Ze werden hartstochtelijk toegejuicht, het was even over drieën, en het Glastonbury Festival liep op zijn eind. Een toegift paste niet in het drukke schema, na de negen nummers. Waar waren ze geweest, zei ze nog, terwijl ze haar vaste plek rechts achterin de Mercedes Sprinter innam. Een joint ging rond, om even tot rust te komen. De crew had in een noodtempo de spullen de bus ingeladen.

Van het festival had ze alleen Solange gezien, de zus van Beyoncé, en de Foo Fighters. Ze had de Glastonbury Thor beklommen, een heuvel die via een spiraalvormig pad naar de top loopt, en van daaruit het reusachtige terrein aanschouwd. De trip die op het podium was ingezet, was nog niet ten einde, zo voelde ze dat. Proberen te verklaren had geen zin, ze was aangesloten geweest op wat er was, op dat moment. Het waarom deed er niet meer toe, dit was een hoger spiritueel effect. Dit was een droom, niet verder denken, laat het hoogtepunt met rust. Met muziek in haar oren viel ze langzaam in slaap in de bandbus.

Hier bij Da Vinci in Amsterdam-West werd ze afgezet, op maandagmiddag 26 juni 2017. En dat is dan ook zo mooi, zegt ze, dat je daarna altijd weer naar huis fietst. Alsof er niks is gebeurd.

Cato van Dijck. Beeld anp

Deze band is wereldberoemd, behalve in Nederland

De hele wereld houdt van My Baby. De Amsterdams/Nieuw-Zeelandse band heeft voor zijn album Shamanaid net een Edison gekregen in de categorie beste alternatieve album. Ze worden in Engeland door tientallen radiostations gedraaid, hebben op podia in Australië en Nieuw-Zeeland gestaan, Engelands grootste popfestival Glastonbury gedaan en zelfs de Linda beveelt ze aan. (+)

Twaalf interviews om 2017 mee af te sluiten

Thierry Baudet leest al jaren geen kranten meer. Lose Yourself van Eminem is het lijflied van Anniko van Santen (Opsporing Verzocht). En Neelie Kroes snijdt dikke boeken doormidden, omdat dat makkelijker leest. Met twaalf personen die hun stempel op het jaar hebben gedrukt blikken we terug op 2017, én kijken we vooruit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.