Tekst musical deugt van geen kant Traag, traag, traag is Willeke morgen de bruid

Willeke, de Musical. Tekst: Hans de Wolf. Muziek: Edwin Schimscheiner e.a. Regie: Eddy Habbema. Utrecht, Stadsschouwburg. Tournee tot 18 juni....

'Maar die Jake is Joop Oonk, want toen ze trouwden zong ze Morgen ben ik de bruid, dus dat klopt.'

'En waar is die jonge Endemol dan gebleven?'

'Misschien is hij dat ook wel.'

'Ja, en dan straks zeker ook nog die Wibo van der Linden? Dus dan is die Jake een soort van Heilige Drieëenheid.'

'Nou, heilig, het is wel een rotzak die Jake, vind je niet?'

De alwetende Willeke-fan, die had gerekend op een keurig chronologisch gezongen biografie, kon er in de pauze al geen touw meer aan vastknopen. Aan het eind zou de verwarring nog groter zijn. Want Willeke heeft toch niet in haar depressieve tijd in een Antwerpse kroeg gezongen? En hoorde zij nou echt in het vliegtuig naar Nice, net toen Sören haar ten huwelijk had gevraagd, dat haar vader was overleden?

De makers van de musical Willeke hebben de zangeres en haar genre serieus genomen. Daarom is het maar goed dat de eerste kandidaten voor de hoofdrol en de regie, Loes Luca en Kees Prins, in een vroeg stadium hebben afgehaakt. Het zou ongetwijfeld een ironische voorstelling zijn geworden, waar de Amsterdamse Jordaan zich geen raad mee zou hebben geweten.

Willeke is gebaseerd op het leven van, in de optiek van de makers, een van de meest zuivere en interessante zangeressen die er in Nederland ooit heeft rondgelopen. Geëvolueerd van een ongecompliceerd tienerzangeresje naar een volbloed chansonnière, beschikkend over een aangenaam relativeringsvermogen. Met mannen heeft Willeke Alberti het vaak aan de stok gehad. De band met haar vader Willy was gespannen omdat hij haar te veel probeerde op te jagen. Andere mannen konden het maar moeilijk verdragen dat het Amsterdamse volksmeisje zelfbewust haar eigen lijnen uitstippelde, artistiek en privé.

Biografische elementen zijn flink door elkaar gehusseld, en aangevuld met flarden uit de na-oorlogse Nederlandse geschiedenis: het optimisme van de jaren vijftig en een deel van de jaren zestig, het geschop tegen de vermolmde stoelen van de autoriteiten en de verwarring die daaruit is voortgevloeid.

Geen camp dus, en geen accurate persoonsbeschrijving. Na een aantal invalshoeken te hebben afgewogen kozen de makers voor een serieus muzikaal tijdsbeeld. Willeke laat echter zien dat met goede bedoelingen alléén nog geen goede voorstelling wordt gemaakt. Ook al heeft de regisseur een serie prachtige liedjes en een aantal ijzersterke spelers tot zijn beschikking.

Want met Dagboek, Morgen ben ik de bruid en Telkens weer heb je een stevig fundament. En met Joke de Kruijf (Willeke), Frits Lambrechts (vader), Frans van Deursen (echtgenoot) en Joep Onderdelinden (vriend) heb je een klasse-kwartet. De Kruijf zingt loepzuiver en heeft de juiste houding te pakken tussen breekbaarheid en zelfverzekerdheid. Lambrechts doet terecht geen poging om Willy Alberti na te doen, en speelt een bullebak die niet afstoot. Van Deursen heeft geen moeite met de arrogantie en domheid die aan zijn type kleven, en Onderdelinden toont zich wederom een soepele en geestige allrounder.

Maar wat blijft er van deze geslaagde onderdelen over zonder een degelijke tekst? Die tekst deugt werkelijk van geen kant. Wat de spelers ook proberen, aan de stroperige brij van Hans de Wolf valt geen eer te behalen. Er zitten wel een paar grappige zinnetjes tussen, maar in de dialogen ontbreekt elke vorm van spanning. Alleen op het sterfbed van haar goede vriend wil het even lukken, maar verder wordt er heel weinig gezegd met heel veel woorden. Traag, traag, traag.

Van het tijdsbeeld is ook niet zoveel terecht gekomen. Met pettycoats en vetkuiven lukt het nog wel in de jaren vijftig. Voor de resterende periode heeft men maar weer eens het archief van het Polygoon Journaal opengetrokken, de stoplap voor theatermakers zonder fantasie. Aan een goede historische documentaire en de Willeke verzamel-cd Toen en nu valt beduidend meer plezier te beleven.

Patrick van den Hanenberg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden