Tegenwoordig ben je al beroemd als je een taart bakt

Ik dacht vanmorgen toen ik wakker werd: ik fiets gewoon naar de Makro in Faro, dat levert vast wel een geestige column op. Maar het noodlot is mij gunstig gezind want er sluipt een onverlaat over mijn landgoed.

Ik schiet in een schone onderbroek en cowboylaarzen en posteer me met een riek achter de monumentale olijfboom, die wellicht de Heere Jezus nog had gekend als die in Portugal had gewoond. Op zulke momenten gedij ik, wanneer ik mijn have en goed moet beschermen. De indringer maakt nu foto's van mijn hut. Misschien is hij wel een paparazzo van de Weekend of de Party! Tegenwoordig ben je al beroemd als je een taart bakt, dus waarom zou ik niet aan de beurt zijn om BN'er te worden?

Beeld Gabriël Kousbroek

Dan zie ik dat de man iets in een van mijn johannesbroodbomen hangt. Het is warempel een bord met daarop Te Koop! Ik krijg een wegtrekker, mijn wereld valt uiteen. Precies twee jaar woon ik nu voor een habbekrats in dit paradijs: een houten hut met tien hectare grond, ingeklemd tussen de bergen en de Atlantische Oceaan. Hier werd ik eindelijk zelfstandig, zij het noodgedwongen omdat moeders de vrouw wegliep. Ik woon hier natuurlijk bovenal voor mijn bloedjes van honden, want zonder die rakkers betrok ik vandaag nog een pension boven een venerisch bordeel in Lissabon. 'Hotels zijn om in te wonen, huizen om in te sterven', schreef Exil Autor Joseph Roth ooit. Hij had makkelijk praten, zonder honden.

Ik roep de makelaar - of het retenjong van de makelaar - die aanstalten maakt om de plaat te poetsen. Verbaasd kijkt hij naar riek en onderbroek. Hij ziet er best sympathiek uit voor iemand met zulk een deerniswekkend beroep. Ik stel mij voor als de bewoner en vraag wat 'het lapje grond met dat krot' moet kosten.

'Vier ton', zegt hij zonder blikken of blozen. Ik schiet in de lach, voor dat bedrag kan iemand de uitgewoonde villa van Heleen van Royen scoren. 'Woon ik soms op een oliebron?', vraag ik sip. 'Daar lijkt het op', antwoordt het retenjong. 'Er zijn verregaande plannen voor een exclusieve golfbaan achter uw huis. Als ik u was, zou ik de boel nu kopen, senhor.' Ik zucht. 'Ik ga effe tellen, jongeman.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.