Tedere blik op de kinderjaren

Mehdi loopt de godganse dag met een stoel te slepen. Een kale, houten stoel, die hij meestal boven zijn hoofd draagt....

Van onze verslaggever Ronald Ockhuysen

Het typeert de Marokkaanse regisseur Faouzi Bensaidi dat hij in zijn debuutfilm Mille Mois een lange tijd in het midden laat wat de functie van die stoel precies is. Pas na een half uur blijkt Mehdi door de schoolmeester aangewezen als de verzorger van diens stoel. Zo doet de jongen, die later ook meester wil worden, alvast wat verantwoordelijkheidsgevoel op.

'Dat beeld, van die jongen met die stoel, komt uit mijn jeugd', vertelt Bensaidi, die afwisselend in Casablanca en Parijs woont. 'Ik heb zelf op het Marokkaanse platteland met zo'n lerarenstoel rondgelopen, al was het in mijn geval slechts een paar dagen. Ik voelde me enorm bevoorrecht. Met die herinnering ben ik op de loop gaan. Mille Mois is een overdreven en melodramatische versie van mijn kinderjaren.'

De stoel heeft een grote rol in het scenario, dat zich afspeelt in een verlaten dorp in 1981, tijdens de Ramadan.

Bensaidi behandelt serieuze onderwerpen, zoals religie, de verhouding tussen Arabische mannen en vrouwen, en hoe het is om te leven in een land waar mensen na een demonstratie zomaar kunnen verdwijnen. Toch is Mille Mois - dat maakt de film bijzonder - in de eerste plaats een tedere en geestige productie.

'Het gaat over Mehdi, maar ook over zijn moeder, grootvader, buren, zijn klasgenoten. Het was voor mij belangrijk dat deze karakters geen beklagenswaardige types zouden worden. Ik wilde weg van de clichés die over Arabische culturen bestaan. Mehdi's moeder is moediger en vrijer dan de op haar verliefde man. En Mehdi's grootvader heeft veel vrouwelijke kanten.'

Mille Mois wordt in Cannes aangekondigd als 'de eerste Marokkaanse film geselecteerd voor een officiële competitie'. Dat is feitelijk niet helemaal juist, stelt Bensaidi. Met The Tragedy of Othello: the Moor of Venice won Orson Welles in 1952 de Grote Prijs, en die film was door Welles ingezonden als een Marokkaanse productie.

'Juist daarom doet de selectie me veel. Welles is een held van mij. In die jaren werden er in Cannes voor de winnaars nog volksliederen gespeeld. Omdat Marokko onder Frans protectoraat stond, was er voor Othello geen volkslied beschikbaar. Welles heeft toen op het laatste moment een alternatieve hymne laten componeren, en die als Marokkaans volkslied bij de organisatie afgeleverd.'

Naar Bensaidi's debuut werd lang uitgekeken, omdat hij met zijn korte films tientallen prijzen won. Zijn vrienden noemen hem om die reden, zegt hij lachend, the Killer.

'Het is een ingewikkelde periode geweest; een film draaien in Marokko vraagt om nogal wat improvisatievermogen. Nu is Mille Mois in Cannes te zien, en hij is precies geworden zoals ik hem in mijn hoofd had. Ik loop hier echt met een goddelijke gevoel rond.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden