Techno-acoustic fusion opdoemend uit de zee

Na de beroemdheid was er de windstilte. Deze rubriek vertelt hoe het de talenten van toen nu vergaat. Vandaag: Vanessa-Mae....

‘Geboren uit zonnegloren en een zucht van de ziedende zee’; als Jacques Perk even de clip had kunnen bekijken die in 1995 uitkwam bij het cd-album The Violin Player van Vanessa-Mae, dan had hij de aanbeden ‘Dagbruid’ in zijn gedicht met dat zonnegloren (1882) waarschijnlijk een viool in de handen gedrukt.

Had de schilder Botticelli gelegenheid gehad even naast Perk voor de buis te zitten, dan was er goede kans dat Botticelli’s De geboorte van Venus (1485) een andere voorstelling van zaken had getoond. Aziatische looks. Geen schelp voor de godin om droog in aan te spoelen, maar het 15-jarige lijf omkleefd door natte plunje, graag doorschijnend. Dat was het beeld dat een snuggere producent in 1995 wist te hechten aan Bachs Toccata en fuga in d, bewerkt voor drummachine, synthesizers en elektrische viool.

Zo kwam het dat Vanessa-Mae, die op haar 13de al een cd met vioolconcerten van Beethoven en Tsjaikovski opnam, niet voor Bach het water in hoefde met de Guadagnini-viool die haar ouders vijf jaar eerder voor 100.000 pond voor haar op de kop tikten. Ze koos het sop met een wit exemplaar van het model Zeta Jazz, en zag het verkoopcijfer van haar album met ‘techno-acoustic fusion’ wereldwijd oplopen tot meer dan twee miljoen.

Geboren in 1979 in Singapore als Vanessa-Mae Vanakorn (Thaise vader, Chinese moeder). Verhuisd naar Londen (Britse stiefvader). Product van eigen ambities, motorisch talent, scherp gehoor, een verloren jeugd en dat wat impresario’s een ‘enge moeder’ noemen. ‘Ik leefde in een zeepbel’, zei ze ooit.

Een Londense krant vergeleek de EMI-campagne rond Mae destijds met kinderporno. Maar zelf toonde Mae het vermogen in het groot te denken. Culminerend in het ontslag van haar overbeschermende manager/moeder, die ze incapabel vond om met haar mee te denken bij haar wereldveroverende fusion. Want Vivaldi of Tartini oké, maar voor Vanessa-Mae lag de ware opwinding in plaat- en tourneeprojecten als Storm, met fusion-cancans van Offenbach en een door haarzelf gezongen I feel love van Donna Summer.

Met het enthousiasme over Vanessa-Mae’s unieke kindtalenten is bij haar fans ook de opwinding geluwd jegens de classical elitists die er steeds maar geen zak aan vonden als Mae Brahms of Vivaldi speelde. Wie in Mae’s rockwerk niets anders kon zien dan oubolligheid in hot pants, kon in 2006 evengoed nog een Sunday Times tegenkomen waarin haar vermogen werd getaxeerd als het grootste van alle Britse entertainers onder de 30.

Hoe, is niet helemaal duidelijk. Mae’s plaat Choreography markeerde vijf jaar geleden wel een nieuwe overstap (van EMI naar Sony), maar geen nieuwe inspiratie. Wel kwam ze in 2005 opnieuw met waterthematiek in aanraking via een benefietconcert voor slachtoffers van de tsunami. Een zoetwateravontuur zit er mogelijk nog in bij haar komende, lang uitgestelde plaat met ‘ballet- en operathema’s’. Leve het Zwanenmeer.

Roland de Beer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden