Techniek moet gevierd worden

Ieder voor zich, knokken om aan boord te komen. Dat Amsterdam tijdens het Amsterdam Dance Event (ADE) vijf dagen op zijn kop staat, is zelfs te merken op het water. Amsterdam-Noord programmeert flink mee deze editie, met optredens van filmmuseum EYE tot de Tolhuistuin en een tot dansfabriek omgebouwde Scheepsbouwloods. Dus zitten de pontjes over het IJ steeds stampvol dancegangers, met daartussen nog een enkele verbijsterde wijkbewoner.

Amsterdam Dance EventBeeld anp

Het ADE, begonnen als kleinschalige conferentie in 1996, groeide mede dankzij het succes van de Nederlandse dance uit tot het voornaamste dance-evenement ter wereld. Er wordt geconfereerd door professionals uit de dance-industrie. Zaken worden gedaan, contracten getekend. Platenlabels presenteren hun talent, soms in kleine pop-up-stores op de Wallen. De techniek wordt gevierd bij presentaties van nieuwe muzieksoftware en bijvoorbeeld een geavanceerd geluidssysteem als 4DSound.

En dan barst 's avonds en 's nachts het feest los. Duizenden dance-acts spelen en draaien, van de Amsterdam Arena tot het Muziekgebouw aan 't IJ en de intieme dansclubs en poppodia. De wereldsterren zijn paraat maar het ADE biedt ook volop ruimte aan dwarse nieuwkomers, de trendsetters voor de komende jaren. De Volkskrant is present en noteert bij de eerste, overvolle helft van het programma vast een aantal hoogtepunten.

Beeld anp
Beeld anp
Beeld anp
Beeld anp
Beeld anp
Beeld anp
Beeld anp
Beeld anp
Beeld anp

FKA Twigs (15/10, Tolhuistuin)

Ze is een Britse hype en dan past enig wantrouwen. Het ADE bood woensdag al de gelegenheid de zangeres FKA Twigs tegen het licht te houden, net na het verschijnen van haar album LP1. Dat is een opmerkelijk debuut: amechtig gezongen r&b op kunstzinnige ritmes en zware dubstepbassen. Een knap geproduceerde plaat vol gestapelde en vervormde vocalen, wat valt daar live in de Tolhuistuin van te maken? Wonderbaarlijk veel. Twigs (FKA staat voor Formerly Known As) blijkt een fenomenale zangeres die een grote spanning in haar sensuele sopraanstem kan leggen, naast weinig meer dan ratelende beats van drie elektronische trommelaars en die onmenselijk diepe bassen. De melodieën worden bijna uitsluitend gevormd door de spookachtige vocale lijnen en liedjes als Lights On en het angstaanjagend orgastische Kicks krijgen live een bijna grimmige lading, ook dankzij de prachtig bewegende vertolkster. Ze was ooit danseres in videoclips en dat is te merken. De ogen blijven ruim een uur vastgeplakt zitten aan de schokschouderende verschijning en na afloop moet worden geconstateerd dat de hype hier volledig is waargemaakt. FKA Twigs, onthou die naam.

Beeld anp

Wesseltoft Schwarz Berglund (15/10, Muziekgebouw Aan 't IJ)

De zevenhonderd stoelen van het Muziekgebouw zijn goeddeels bezet voor een van die enkele optredens tijdens ADE waarbij niet gedanst maar gezeten moet worden. De Noorse jazztoetsenist Bugge Wesseltoft maakt samen met de Duitse technoproducer Henrik Schwarz en de Zweedse bassist Dan Berglund dan ook niet echt dansmuziek. Het werk van hun net verschenen album Trialogue laat zich eerder typeren als een soort ambient, met raakvlakken aan het werk van iemand als Nils Frahm. Wesseltoft zet een thema neer dat door Schwarz met elektronica wordt ontregeld of versterkt. Meer dan op de plaat doet Berglund zich gelden, zeker wanneer hij zijn strijkstok hanteert. De opbouw is die van de plaat. Maar het trio permitteert zich meer vrijheden. Regelmatig lopen ze weg van de melodie - die in een nummer als Valiant erg pakkend is - om nadat Wesseltoft zich even heeft uitgeleefd op synths of Rhodes daar weer net op tijd terug te keren. Niet alles werkt, de heren raken elkaar soms kwijt, ook in letterlijke zin. Wat wel een geestig moment is, als Wesseltoft ineens omkijkt, wachtend op een baspartij en Berglund even van het podium blijkt. Maar waar ze elkaar wel vinden, ontstaat er echt iets moois.

Beeld anp

2562 (16/10, Pakhuis de Zwijger)

Dave Huismans heeft in Pakhuis de Zwijger een passende locatie uitgekozen voor de presentatie van The New Today, het vierde album dat hij maakte als 2562. De negen grote videoschermen rondom het podium bieden namelijk alle ruimte aan de prachtige visuals van Heleen Blanken. Haar met een microscopische camera gefilmde beelden van stenen, mineralen, blaadjes en andere natuur hebben iets abstracts maar pasten heel goed bij de knap gelaagde, verhalend opgebouwde set van Huismans. The New Today is een uitzonderlijk sterk album. Gemaakt van samples, zo legde hij voor zijn optreden uit. Geen synths en drumcomputers, maar overal vandaan geharkte samples vormen bij hem de basis van spannend opgebouwde nummers als Terraforming, Drumroll en Utopia. Als dat nummer van hermetisch gesloten langzaam opengaat en de ritmes aanzwellen zou je even een euforisch dansje willen doen. Maar, en dat is het enige nadeel van deze setting: iedereen hangt, zit of staat. Hoe fraai de beelden ook zijn (die twee naar contact zoekende gouden blaadjes vergeet je niet snel), eigenlijk wil je langzaam opgaan in de muziek en dansen. De muziek van 2562 is domweg te opzwepend om bij te blijven zitten.

Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden