Te zwaar, maar gezegend met groot slagenarsenaal

PARIJS - Op veel sympathie hoeven rubensvrouwen niet te rekenen in het toptennis. Niet van sponsors en publiek. En al helemaal niet van andere speelsters, die soms meer belang lijken te hechten aan fotoshoots dan aan forehands. Misschien vergaat het Taylor Townsend anders.


De 18-jarige Amerikaanse debutant kreeg het Franse publiek in de derde ronde van Roland Garros in elk geval snel achter zich. Aanvankelijk misschien uit medelijden - ze verloor vier games op rij van haar ervaren Spaanse tegenstander Carla Suárez Navarro, die de gunstige start geroutineerd uitbouwde naar een zege: 6-2, 6-2.


Maar de toeschouwers herkenden ook een balvirtuoos. Ze begrepen dat de voormalig nummer één bij de junioren niet alleen uitzonderlijk is vanwege haar overgewicht. Ze vertoonde slagen die in het vrouwencircuit leken uitgestorven. En ze schoot niet in de kramp als ze onbegrijpelijk missers produceerde. Ze bleef het avontuur zoeken.


Townsend lijkt te voldoen aan het stereotiepe beeld dat bestaat van linkshandige spelers. Ze worden geacht creatiever te zijn. Bij de mannen zijn daar tal van voorbeelden van, met John McEnroe als exponent. Bij de vrouwen zijn linkshandige toptennissters schaarser: Martina Navratilova en Petra Kvitova, de Wimbledonwinnares van 2011, zijn de vooraanstaandste speelsters, al staan geen van beide vrouwen bekend om hun exceptionele balgevoel of artistieke inslag.


Townsend bracht de toeschouwers op baan 1 in vervoering door af te wijken van het geestdodende en alom aanwezige powertennis. Ze kan ook hard slaan vanaf de achterlijn: met haar machtige armen gaf ze de bal veel meer snelheid mee dan Suárez Navarro. Maar ze speelde ook service-volley: aan het net bewoog ze zich met verbluffend gemak. En soms zwiepte ze een laag stuiterende bal met veel effect over het net, zoals alleen Rafael Nadal kan.


Haar talent was ook te horen. Zelfs haar hardste slagen klonken zacht en zoevend: een teken dat ze de bal zuiver raakt, met de zogeheten sweet spot van het racketblad.


Of het voldoende is om de wereldtop te bereiken? Lang niet elke nummer één bij de junioren bereikt de toptien (denk aan Michaëlla Krajicek). De overgang van jeugd- naar proftennis is lastig en vergt aanpassingen. Townsends coach Zina Garrison, een voormalig Wimbledonfinalist, heeft al gezegd dat ze meer percentagetennis zal moeten spelen. Dat betekent: vaker kiezen voor de saaie, effectieve bal dan het spectaculaire shot.


Townsend wil slagen in het profcircuit, al zal ze zich nooit bekeren tot powertennis. De nummer 205 van de wereldranglijst: 'Ik heb altijd gevolleerd, vanaf het moment dat ik met tennis begon. Het is voor mij vanzelfsprekend en ik weet dat het me bijzonder maakt. Ik zal dat altijd blijven doen, want er zijn al veel spelers die de bal de hele dag hard kunnen slaan. Als je de top wilt bereiken, zal je iets speciaals moeten brengen, iets dat je van anderen onderscheidt. Ik moet het alleen beter leren afstemmen.'


Over de mentale hardheid van Townsend, een dochter van twee onderwijzers uit Chicago, bestaat geen twijfel. Ze kan omgaan met tegenslag. Twee jaar geleden mocht ze als nummer een van de juniorenranglijst van de Amerikaanse tennisbond niet meedoen aan het jeugdtoernooi van de US Open. Ze werd te zwaar bevonden.


De bond zei dat het een gezondheidmaatregel betrof, bedoeld om haar tegen zichzelf in bescherming te nemen. Maar de speelster, die eerder dat jaar de Australian Open voor junioren had gewonnen, nam het hoog op.


Townsend brak met de bond, wat ook het einde betekende van financiële steun. Ze zocht haar heil bij Garrison, een voormalig toptienspeelster, die acht jaar geleden bekende dat ze tijdens haar loopbaan had geworsteld met anorexia en boulimie. Ze is van mening dat niet elke tennisster eruit hoeft te zien als een 'tandenstoker', haar benaming voor langbenige, superslanke tegenstanders als Maria Sjarapova.


Garrison: 'Ik wil niet dat Taylor dezelfde problemen krijgt als ik. Ik heb haar geholpen om beter in haar vel te zitten dan ze deed. Iedereen is anders gebouwd. Ik wil ervoor zorgen dat meer meisjes zich op hun gemak voelen met hun lichaam, ook als ze niet het perfecte lijf van Sjarapova hebben.'


Dat betekent niet dat Townsend mag eten wat ze wil. Nu ze het profcircuit heeft betreden, heeft ze fastfood en ijsjes afgezworen. Ze is een stuk lichter dan een paar jaar geleden. Ze begrijpt dat overgewicht een nadeel is in het profcircuit. Maar ze accepteert tegelijkertijd dat haar lichaam afwijkt van de tennisnorm. 'Ik moet werken met wat ik heb. Tot nu toe gaat dat behoorlijk goed.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden