Te voet naar een plek waar nog huizen overeind staan

De regering heeft militairen en extra politiemannen gestuurd om de orde te handhaven, maar Tacloban bleef volgens Luisita een bandeloze stad: 'Er is geen wet. Iedereen doet wat hij wil. Vijf agenten bewaakten een winkel, terwijl de mensen klaar stonden die te plunderen. Die agenten konden niets doen.'


Honger, dorst en angst werden Luisita en haar familie te veel. Zij vertrokken, te voet, uit de stad die volgens Luisita van de aardbodem was weggevaagd. Zij lieten alles achter, hun hele leven. Zij liepen tot zij ergens kwamen waar nog huizen overeind stonden. Daar kregen zij kleren en iets te eten en te drinken van een lokale burgemeester. Die zette ze vervolgens op een veerboot naar Cebu. Luisita gaat naar Manilla, haar moeder, haar zus en enkele andere familieleden gaan naar andere steden waar verwanten wonen. 'Wij worden verspreid over het hele land', zucht zij.


'Het zal drie, misschien veel meer jaren duren voordat de stad weer zal zijn opgebouwd', zegt Luisita. Als haar wordt gevraagd of ze er ooit nog zal terugkeren blijft het antwoord hangen in haar keel. Tranen wellen op, en machteloos tikt zij met haar vingers op het bakje eten.


Even later herneemt zij zich. 'Wij beginnen opnieuw met ons leven', zegt ze. 'Wacht', zegt zij dan, dit is mijn adres. Op een papiertje schrijft zij: Blok M Lot 1D, PHHC Seaside. Een adres. Dat is alles wat er over is van haar leven tot dusver.


Eerder die dag in het kantoortje van luchtvaartmaatschappij Cebu Pacific in Manilla: er woedt daar een soort hanengevecht. Iedereen schreeuwt, iedereen duwt, mensen zwaaien met geld. Ze eisen tickets. De medewerkers van de luchtvaartmaatschappij blijven angstig achter hun balie en deinzen nog verder achteruit als een vrouw naar voren springt en roept: 'Be human' ('Wees menselijk').


De mensen zijn niet boos, ze zijn wanhopig. De vrouw wil alleen maar naar het zuiden, naar Cebu, en van daaruit naar het eiland Leyte. Daar heeft zij familie. Ze wil weten wie van hen nog leeft en wie niet. Al dagen is er geen contact met Leyte, en vooral niet met de provinciehoofdstad Tacloban. Veel huizen en gebouwen in die stad zijn door de tyfoon en de stormvloed met de grond gelijkgemaakt. De berichten uit Tacloban die de buitenwereld bereiken zijn dramatisch. Duizenden, misschien wel tienduizend mensen, zijn er omgekomen.


Luchtvaartmaatschappij Cebu Pacific heeft niet genoeg vluchten, niet genoeg stoelen om vandaag 'menselijk' te zijn. De tickets naar Cebu zijn op, net als bij Philippine Airlines, Tiger Air en de andere maatschappijen. 'Er zijn nog drie stoelen', zegt er een, maar op hetzelfde moment zijn die stoelen alweer vergeven. Het palaver in het ticketkantoortje houdt desondanks niet op. Mensen blijven hopen. Anderen blijven wanhopen. De gelukkigen arriveren na een vlucht van anderhalf uur in Cebu.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden