Te verbeten

Net zoals de gevestigde politieke partijen weten de media niet goed hun houding te bepalen tegenover Pim en de Rebellenclub alias Leefbaar Nederland....

Leefbaar Nederland lapt veel van de bestaande politieke praktijk aan zijn laars. Het partijprogramma is van ondergeschikt belang en de interne democratie stelt weinig voor. Populisme wordt niet gezien als een kwalijk etiket, het is welhaast een badge of honor. De bestuurlijke ambities zijn zeer beperkt. Fortuyn en de zijnen worden vooral gedreven door een grondige afkeer van de 'politieke elite' en het hele Haagse bestel.

De media fungeren als waakhond van dat bestel, maar ze zijn er tot op zekere hoogte ook een onderdeel van. Dat verklaart voor een deel waarom Fortuyn de media met argwaan tegemoet treedt en zo snel ruzie maakt met journalisten. (De tweede reden is natuurlijk dat hij een pathologische behoefte heeft om zijn gelijk te halen, dat hij trouwens al vanaf het jaar nul meent te hebben gehad.) We moeten dan ook niet raar opkijken als LN naar Amerikaans voorbeeld zal proberen de media, en vooral de publieke omroep, zoveel mogelijk te omzeilen en rechtstreeks met de kiezers te communiceren.

Er is voor de media geen enkele reden om van de weeromstuit Fortuyn c.s. met meer égards te behandelen dan nodig of wenselijk is. Over de handel en wandel van LN, inclusief de charlataneske oprispingen van de lijsttrekker, moet onbeschroomd worden bericht. Maar aan de andere kant zou het dom zijn om in een soort defensieve verbetenheid te vervallen, waardoor de indruk ontstaat dat de nieuwe partij ook door de media als een lastige spelbreker wordt gezien.

Het slechte voorbeeld werd zondagavond gegeven door Netwerk, afdeling KRO. De actualiteitenrubriek kwam met een reportage over het partijcongres van LN die afwisselend neerbuigend en misprijzend van toon was. Nuances ontbraken. Zo werd breed uitgemeten hoe het anti-Fortuyn-kamp procedureel op een zijspoor werd gezet, zonder dat even aan de orde kwam wat dat kamp (met dwaallichten als de ex-SP'er Sjon Lammerts) inhoudelijk voorstelt. En wat vooral irritant was: het verhaal werd niet zozeer verteld door de beelden, alswel door de stem van de verslaggeefster. Soms vertelde die stem zelfs een ander verhaal dan de beelden. Zo werden we gewaarschuwd dat Fortuyn in zijn slotrede 'zijn bewondering voor het grote geld niet onder stoelen of banken stak'. Wellicht klopte dat, maar uit het fragment dat erop volgde, was het niet te halen.

Zo'n verslag doet je verlangen naar de reportages waarin je als kijker ook zelf nog een paar conclusies mag trekken. En waarin de maker het wapen van de milde ironie weet te hanteren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden