Te mooi om waar te zijn

De wereld smult van de liefde die de Franse president Sarkozy ten deel is gevallen. Maar zijn verhouding met Carla Bruni, superster, brengt ook gevoelens van ongemak met zich mee. Kan dit wel goed aflopen?

Ooit gaat deze liefde verfilmd worden. De rechten zijn misschien al verkocht. Aan Hollywood, want – met alle verschuldigde eerbied jegens de Franse filmindustrie – dit verhaal is te groot voor Frankrijk. Dit is een wereldverhaal: de superpresident en het fluisterzangeresje, of hoe het alfamannetje van Frankrijk sneller dan iedereen voor mogelijk hield zijn huis weer op orde wilde brengen en hoe de wereld daar geen genoeg van kon krijgen. Een drama met adembenemende decors, scherpe dialogen en in een amper bij te benen tempo.

De film begint op 13 oktober 2007, een zaterdagavond. Superpresident Sarkozy zit met zijn vrienden op de tribune van het Stade de France bij Frankrijk - Engeland, halve finale in het wereldkampioenschap rugby. Zijn gezicht, dat toch al niet zo vrolijk stond, wordt droever en droever. Een dna-wet voor immigranten die hem zelfs uit eigen partij op kritiek komt te staan, het volk dat moppert omdat het openbaar vervoer staakt, de media die lucht hebben gekregen dat de scheiding van Cécilia op handen is¿ en dan ook nog verliezen van Engeland.

Dit zijn de zwartste dagen uit zijn presidentschap.

Een dag later, zondag 14 oktober. Zaal Zénith in Parijs. Het publiek bestaat uit lezers van linkse media als Charlie-Hebdo en Libération, die deze manifestatie tegen de dna-testen bij gezinshereniging organiseerden. François Hollande zou er zijn, Isabelle Adjani, Michel Piccoli, Emmanuelle Béart en ook Bernard-Henri Lévy.

‘Dit is niet het Frankrijk waar wij trots op zijn. Deze wet is Frankrijk onwaardig’, gromt een spreker. Hij laat zijn woorden vergezeld gaan van grote armgebaren. Daarna de opkomst van het fluisterzangeresje. Meisje van bijna 39 met ongelooflijk smalle heupen, gitaar om de hals, haarlok half voor het gezicht. Begeleid door haar voormalige geliefde Louis Bertignac lispelt ze haar liedje, en glimlacht tegen de duizenden in de zaal. Zoals ze eigenlijk altijd glimlacht.

Zo vaak treedt ze niet op, maar voor dit protest maakte ze een uitzondering. ‘Ik ben een meisje van links. Dat heb ik van huis uit meegekregen.’

Niemand kan vermoeden dat het anti-Sarkozy zangeresje en de president twee maanden later een droompaar vormen. ‘Nu heeft hij de ouverture in zijn eigen huis’, horen we Colombe Pringle, hoofdredactrice van boulevardblad Point de Vue, dat als een van de eersten foto’s van het koppel publiceerde, triomfantelijk zeggen. Ze verwijst daarmee naar de politiek van Sarkozy om linkse politici toe te laten tot zijn kabinet.

Het eerste deel van de film is te mooi om waar te zijn. Een adembenemende catharsis: we zien de president woedend weglopen tijdens een tv-interview als een Amerikaanse journaliste naar zijn relatie met Cécilia durft te vragen. We zien de president een snik onderdrukken als hij over zijn scheiding wordt ondervraagd. Nog geen twee maanden later verschijnen de eerste opnamen, met telelens gemaakt, van het nieuwe paar in de tuinen van Versailles, waar de president een bijpaleis bewoont.

Het vervolg heeft een met diamanten ingelegde rand: Eurodisney, Egypte, Jordanië. Beelden van de president die Aurélien, het 6-jarige zoontje van Carla uit een eerdere relatie, zijn mediadoop geeft door hem voor het oog van tientallen camera’s op zijn schouders te zetten terwijl moeder een hand voor zijn gezicht houdt. Een met zijn geliefde sms’ende president tijdens besprekingen. Krantenkoppen in honderd talen. ‘Carla et moi, c’est du sérieux.’ ‘We zijn waarschijnlijk getrouwd voordat u er erg in hebt.’ In de kerstvakantie wisselen de geliefden voor 83.780 euro aan cadeautjes uit.

Daarna een lange flashback. Niet over de president, wiens achtergrond we wel zo’n beetje kennen, maar over het minstens zo spannende leven van Carla Bruni Tedeschi, dochter van een bijzondere familie uit de Piemonte in Noord-Italië, die haar rijkdom verwierf met de fabricage van autobanden. Haar vader, Alberto, zet het bedrijf nog een tijdje voort, maar voelt zich vooral een man van de kunsten: hij componeert en verzamelt kunst uit de 18de eeuw. Hij koopt, naast het familiekasteel Castagneto Po, huizen in Rome, Parijs, Saint-Paul-de Vence en Rambouillet om zijn schatten te kunnen bergen. Maria Callas, Herbert von Karajan en Arthur Rubinstein behoren tot de graag geziene gasten.

In 1971 wordt het bedrijf verkocht. De familie neemt later de wijk naar Parijs, bang voor aanslagen van de Rode Brigade. Moeder Marisa staat haar man terzijde bij zijn loopbaan als componist, maar heeft zelf ook een grote praktijk als concertpianist. Na 1996, als haar man sterft, raakt ze de piano niet meer aan. De kleine Carla groeit samen met haar – in 2006 overleden – oudere broer Virginio en jongere zus Valeria op in een van cultuur doortrokken milieu.

Carla zelf heeft al op haar 19de genoeg van haar studie kunst en architectuur. We zien haar als model, voor Dior, Yves Saint-Laurent en Karl Lagerfeld; ze deelt de catwalk met Naomi Campbell en Kate Moss. We zien ook foto’s uit die tijd: zelden werd een aanstaande presidentsvrouwe in dergelijke poses vastgelegd. Van de ene dag op de andere zet ze een punt achter het modellenwerk. Ze is 29 en wil de muziek in. Als Julien Clerq de liedjes hoort die zij schrijft, stelt hij meteen voor een album te maken.

Hoe eindigt de film? Wordt het een happy end? Het is onmogelijk je de president en het zangeresje voor te stellen over dertig jaar, samen op de bank met een kop thee, bekvechtend over de vraag of ze naar The Clash of naar Johnny Halliday zullen luisteren. Daarvoor zijn beide hoofdrolspelers te ongedurig.

‘An affair to forget’ (‘een liefde om snel te vergeten’) kopte Good Morning America, de veelbekeken show van de Amerikaanse zender ABC, een paar dagen geleden bij een reportage over het jonge paar. Dat staat nog te bezien. Dat ze gaan trouwen is zeker. Sarkozy maakte het voornemen vorige week bij zijn persconferentie bekend en heeft geen reden daarover te liegen. Het zou best kunnen dat de regionale krant l’Est Républicain gelijk heeft met het bericht van maandag dat de twee vorige week al in het geheim getrouwd zijn.

In zekere zin zijn ze voor elkaar geschapen. Dat Carla Bruni het eerder deed met Mick Jagger, Donald Trump, Eric Clapton, Kevin Costner, Arno Klarsfeld, vader en zoon Enthoven en wellicht ook voormalig premier Laurent Fabius, weet inmiddels de hele wereld. Ze valt dus voor een bepaald type: de oudere man met macht.

Dat heeft ze gemeen met Cécilia Sarkozy, die als meisje van 20 al met de zoon van minister-president Barre verkeerde, en later trouwde met de Franse tv-ster Jacques Martin. Er is een groot verschil: Bruni heeft al twintig jaar een eigen carrière. Ze verdiende miljoenen als topmodel en heeft sindsdien succes als zangeres en liedjesschrijver. Ze is het gewend om in het middelpunt van de belangstelling te staan en had Sarkozy niet nodig om dat te bereiken.

Dat is meteen ook het gevaar. Carla is een turboversie van Cécilia: zelfde jukbeenderen, zelfde figuur, maar twaalf jaar jonger en veel beroemder. Waarom zou een vrouw als zij, die heeft gezegd dat monogamie dodelijk saai is en dat ze zich nooit aan één man wil binden, Sarkozy eeuwig trouw blijven? Het Franse volk kreunt nu al onder de ‘pipolisation’ van de politiek en zou zijn president een volgend scheidingsdrama niet vergeven.

Voorlopig is het nog niet zover. Het alfamannetje van Frankrijk heeft het meest begeerde vrouwtje van zijn rijk het hof gemaakt. Dat ze een kop boven hem uittorent maakt de verovering alleen maar imposanter. Sinds ze bij hem introk, heeft Frankrijk geen gescheiden droefsnoet meer in het Elysée, maar een heerser die nu ook als versierder de beste van het land blijkt te zijn.

De orde is daarmee hersteld. De president hoeft niet meer steeds Rachida Dati of Rama Yade – de exotische schoonheden uit zijn kabinet – op staatsreizen mee te nemen, maar kan straks met zijn echtgenote pronken. Mocht l’Est Républicain gelijk hebben, dan is Bruni eind deze maand al van de partij in India. En als ze haar gitaar meeneemt, wordt het partnerprogramma tijdens de G8 ook meteen een stuk leuker.

Een happy end dus. Dan zoeken we alleen nog een regisseur. Het zou voor de hand liggen Valeria Bruni Tedeschi te vragen, de jongere zus van Carla. Ze geldt zeker sinds Actrices, haar tweede film, die rond Kerst uitkwam, als een van de meest beloftevolle regisseurs van Frankrijk.

Maar dat zal niet gaan. Dan zou ze haar eigen moeder moeten regisseren. Marisa Bruni Tedeschi speelt een belangrijke rol op de achtergrond: ze was erbij in Versailles en in Eurodisney. En toen Carla in december niet meemocht op officieel bezoek naar de paus, was het moeder Marisa die haar plaats innam. ‘Ik sta mijn meisjes bij’, zegt ze. ‘Ze vertellen me alles en vragen me om advies. Ik ben een echte Italiaanse mama. En ik schrik nergens van.’

Jammer dat Louis de Funès dood is. Die zou er iets prachtigs van kunnen maken.

Fluisterzangeres

Of Carla Bruni een echte zangstem heeft, valt niet te zeggen. Ze behoort tot het typisch Franse genre van de fluisterzangeressen. Op haar debuut Quelqu’un m’a dit (2002) neuriet, hijgt of lispelt ze haar zelfgeschreven teksten. Folk français wordt deze lichte melancholie wel genoemd, en ze werd er razend populair mee. In 2004 was ze in Frankrijk vrouwelijke artiest van het jaar.

Serieuze muziekbladen zetten haar op de cover na verschijning van haar tweede plaat, No Promises (2007). Het publiek was minder enthousiast over de op muziek gezette verzen van vermaarde dichters. In augustus wordt een volgend album verwacht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden