Te korte mouwen

Vrijdagochtend. Ik ben nog niet eens op als de telefoon al gaat. Door het antwoordapparaat heen hoor ik de stem van Van Baalen....

Als ik, nog wat traag, toch opneem vraagt hij mij of ik Hervormd Nederland al heb gezien. Maar dat blad hoort niet tot mijn vaste, wekelijkse lectuur. Het CDA speelt geen rol meer, immers. Hij vertelt dat mevrouw Adelmund in een interview de hypotheekrente-aftrek te lijf gaat. Ik wil een aantekening maken, maar ontdek dat ik gisteravond verzuimd heb een pen in het borstzakje van mijn pyjamajasje te steken.

Als er even later een kopie van het artikel per fax binnenrolt, kost het me moeite de bewering terug te vinden. Ik zie haar niet. Overdrijft hij in zijn opwinding? Is de vernedering hem naar zijn hoofd gestegen?

Ik bel Van Baalen meteen terug en hij maakt me wegwijs in de tekst. Toch, hij heeft gelijk. Mevrouw Adelmund beijvert zich er blijkbaar voor de stemmen van Sinister Groen terug te winnen. Zo heb ik twee nieuwtjes voor het debat met de heer Kok, waarvan aanstonds de opnamen zijn.

(Later.) Mijn overhemd zat niet goed. Te korte mouwen. Hinderlijk. Gedurende de gehele opname bleef ik ze voelen en daardoor kon ik mij slecht concentreren. Het was dat nieuwe witte hemd, dat mijn lieve F. verleden zaterdag voor mij kocht. Ik heb haar altijd voorgehouden Engelse overhemden te prefereren, met extra lange mouwen. Maar ze stond erop mij er een cadeau te doen. Zij kocht het bij Oger, in de P.C. Hooftstraat, waar ze een pak voor mij had gezien. Het was inderdaad een prachtig pak, dat ik direct wilde hebben.

Maar toen we de zaak wilden verlaten liep ik mijn partijgenoot Harry Mens tegen het lijf, de huizenhandelaar. Die komt daar dus ook. Ik zag de vergissing van mijn lieve F. prompt in. Ik vrees dat hij misschien precies zo'n pak is gaan kopen. Terwijl ik verplicht enkele woorden met hem wisselde, kocht mijn lieve F. dat hemd.

Nog ingenomen met Van Baalens telefoontje besloot ik vanmorgen mijn nieuwe hemd aan te trekken voor het televisiedebat met de heer Kok. Een intieme hommage. Ik bemerkte mijn vergissing pas toen ik achter het katheder stond.

Het gesprek op zichzelf stelt weinig voor. Wij hebben alle argumenten herhaald die wij de afgelopen weken wisselden. De grote verrassing voor de journalisten zal zijn dat ik heb gezegd onder bepaalde omstandigheden beschikbaar te zijn voor het hoogste ambt. Wat mij betreft spreekt dat vanzelf, maar zij allen zitten te wachten op mijn expliciete mededeling. De campagneleiding oordeelde het verstandig daar nu met zoveel woorden gewag van te maken. Ik aarzelde er nog steeds over. Men moet zijn kaarten voor zich houden. Maar zij spelen geen bridge, zeiden zij.

De heer Kok reageert er even opgetogen op als de heer Wester, de gespreksleider. Ik vind dat kinderachtig. Terwijl de heer Kok mij in de rede valt denk ik aan ons huis in Frankrijk. Nog twee jaar en dan kan ik voortaan de hele dag lezen en schrijven.

Ik laat hen maar praten, de presentator en de minister-president. Mooie titel voor een toneelstuk. Ik houd van het stafrijm. Ik moet er ook nog een vrouwenrol in schrijven, voor een rijpere actrice. Het gesprek gaat gelukkig vlug voorbij. De heer Kok toont zich van zijn slechtste zijde. Hij valt mij herhaaldelijk in de rede. Dat stellen de kijkers vermoedelijk niet op prijs. Een minister-president hoort boven de partijen te staan.

Morgenochtend heb ik gelukkig vrijaf. Samen inkopen doen. Sinds we verhuisden is dat bijna een uitje. Hier zijn geen winkels. Soms mis ik de Beethovenstraat.

F.B.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden