Te kijk

Er komt een zilvergrijze gezinsauto langzaam aanrijden. Hij stopt ter hoogte van ons raam, de bestuurder draait zijn raampje naar beneden en tuurt nieuwsgierig en zonder enige gêne naar binnen....

Henriëtte Aronds en Leiden

Er staat een groot bord in onze voortuin. We gaan het huis verkopen en aan de andere kant van het land een nieuw huis kopen. De makelaar adviseerde ons vooral de luxaflex open te draaien, met name 's avonds. Aspirant-kopers vinden het prettig om vanaf de straat een royale blik in het huis te kunnen werpen.

Eigen schuld. Ik riep als eerste dat wanneer manlief 150 kilometer verderop promotie zou maken, het veel praktischer zou zijn als we daar woonden. En had ik niet net mijn baan opgezegd om op professioneel gebied een heel nieuwe weg in te slaan? Dit was hét moment te verkassen.

De kinderen zijn nog jong, zitten niet zo lang op de basisschool, die kunnen zo'n overgang wel aan. Bovendien is het heel spannend voor ze: een nieuwe stad, een nieuwe buurt, een nieuwe school, nieuwe kamers, voor het eerst op schaatsles, op voetballen.

Er komt een rode Fiat aanrijden, nu vanaf de andere kant, wat eigenlijk niet mag. Voorin zitten een man en een vrouw. Hij rijdt. Licht voorovergebogen proberen ze allebei in die halve minuut zoveel mogelijk te zien. Ik wend mijn hoofd af.

Ik ben een ervaringsdeskundige. Als je wilt weten wat het betekent om te verhuizen, moet je bij mij wezen. Vanaf mijn prille jeugd ben ik ontelbare keren verhuisd. In Nederland zelf, maar ook naar het buitenland en terug. Eerst met mijn ouders die ons telkens voorspiegelden hoe spannend al die nieuwe dingen waren, en al vrij snel in m'n eentje, rusteloos op zoek naar steeds andere ervaringen.

En nu. De verandering en het nieuwe trekken nog steeds, maar ik heb twee kinderen in mijn kielzog. Ze vinden het helemaal niet leuk om hun vriendjes en vriendinnetjes te moeten achterlaten. Hun toegewijde schooljuffen, de lieve, geduldige pianojuf, de stoere judoleraar met zijn fotografisch geheugen, het jeugdkoor dat vrijwel alleen uit meisjes bestaat, de behulpzame buren die ze opa en oma noemen. Doen ze op die nieuwe school ook aan klassentheater en projecten?

Vanochtend draai ik de luxaflex weer braaf open en schrik me rot. Er staat een man pal voor het raam, met zijn handen als oogkleppen boven en langs zijn ogen. We kijken elkaar recht in de ogen en ik draai razendsnel de luxaflex weer dicht. Om kwart over negen moet ik het huis uit, dan komen de eerste bezichtigers.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden