Tapijt

Als ambtenaar en freelance deskundige hebben respectievelijk mijn man en ik niet veel te makken. Sterker nog, we staan rood en goed ook....

PAULINE ZWART

Er zijn genoeg schuldigen aan te wijzen: het girokwartaalkrediet, onze tophypotheek, de te lage eisen van de Abvakabo. Maar diep in ons arme hart weten we wel wie de echte schuldigen zijn: de moderne tijden.

De suffe bril van mijn man kon echt niet meer, afgelopen maand heeft hij een hippe bril gekocht (bij Mobutu staat die ook leuk) en ik ben gevallen voor snelle inline-skates.

Het is raar, maar als je eenmaal rood staat maakt het niet zoveel uit hoeveel. Toch kennen ook wij periodes dat we tegen elkaar zeggen dat het nu echt afgelopen moet zijn. We schrijven dan getallen in een huishoudboekje en sparen ijverig zegeltjes. En we doen heel zielig: 'Gaan jullie naar Cyprus? Wat heerlijk! Dat zit er voor ons voorlopig niet in. . ..'

Gelukkig zijn we zo fortuinlijk vrienden te hebben met, behalve veel medelijden, ook een riant inkomen, omdat ze ergens geld tellen of logistiek managen. Daar zijn mooie pakken voor nodig die regelmatig vernieuwd moeten worden. De oude gaan naar Polen of naar ons. Mijn man ziet er voor een ambtenaar weer keurig uit.

Behalve kleding valt er voor ons nog veel meer te snoepen; laatst nog hebben vrienden in een dolle bui een nieuwe keuken gekocht. Hun keukenkastjes pasten precies in onze keuken. Jammer voor het weeshuis in Roemenië, maar wij waren eerst. Ik had de smaak te pakken en bedelde verder. Zo bleek er op de zolder van onze keukenvrienden nog een oud vloerkleed te liggen, een echte berber.

'Wel erg vlekkerig, hoor', zeiden ze nog. Geen nood, daar weet ik als deskundige wel raad mee. Eerst zelf gesopt. Toen toch maar een grote sopstofzuiger bij de Gamma gehuurd. Ondanks de flinke hoeveelheid schuim, bleven de vlekken hardnekkig koffiekleurig. Maar het kleed droogde gelukkig snel. Althans, de wollen bovenkant.

Toen na twee dagen de geur van een nat, beschimmeld schaap steeds doordringender werd, bleek dat de onderkant nog vochtig was en flink lag te broeien. Naar buiten met dat ding. De stank afspoelen met heet water en laten drogen in de zon.

Na totaal drie ochtenden hard werken kon het kleed naar binnen. Het rook nog steeds een beetje naar boerderij, maar gelukkig is de landelijke huisstijl in de mode. En de vlekken? Helemaal weg. Gewoon het hele kleed met koffie (in de reclame!) bewerkt. If you can't beat them, join them!

Pauline Zwart Culemborg

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 130. Bijdragen aan de reeks, tussen de 450 en 500 woorden lang, zijn welkom.

Alleen bijdragen met naam en woonplaats worden geplaatst. Redactie de Voorkant, de Volkskrant, Postbus 1002, 1000 BA Amsterdam.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden