Tandenknarsend kijken naar de andere sprinters

Zaterdag won hij de 1.000 meter in Calgary. Toch doet de Amerikaan niet mee aan de WK sprint, komend weekeinde. 'Het was een oneerlijk kwalificatiesysteem.'

SALT LAKE CITY - De beste schaatser van de Verenigde Staten zit deze week werkeloos bij het belangrijkste toernooi in zijn land. Shani Davis, de sprintwereldkampioen van 2009, is niet geselecteerd voor de WK sprint op zijn thuisbaan, de Utah Oval van Salt Lake City. 'Dat doet pijn', zegt hij, maar hij weet ook dat het zijn eigen schuld is.


Bij de Amerikaanse trials, net voor Oudjaar, produceerde Davis twee ondermaatse 500 meters. Er telde voor het klassement maar één 1.000 (door hem gewonnen) meter mee. Daarmee waren zijn kansen verkeken.


'Ik had pech. Het was een oneerlijk kwalificatiesysteem. Dat was in mijn nadeel. Ze hebben ook beloofd het voor volgend jaar aan te passen. Ik geef toe, voorheen had ik geen moeite met het systeem, maar dit jaar is het anders. Ik was niet klaar voor de wedstrijd.'


Deze winter kampt de grote kampioen al maandenlang met een liesblessure. Hij scheurde een spier in de aanloop naar de eerste wereldbeker, die van half november in Heerenveen. Sindsdien kan de tweevoudig olympisch kampioen slecht starten. Ook op het rechte eind heeft hij pijn.


Hij verbeet die door in december in Azië wereldbekers te rijden en er zelfs een te winnen. 'Shani had niet moeten schaatsen daar. Hij had moeten rusten om te helen', zegt zijn vaste Nederlandse masseur John Postma.


Er is meer steun vanuit Nederland. Ingrid Paul coacht de Amerikaan van afstand. Ze wordt wel de Skype-coach genoemd. Paul zegt maar één belang te hebben op dit moment. 'Dat Shani gezond het seizoen uitkomt en zonder beperkingen de zomer kan ingaan. Alles moet kloppen voor de Spelen.'


Davis won afgelopen weekeinde in Calgary de 54ste wereldbeker uit zijn loopbaan. Hij zegt intussen zijn beperkingen te kennen. 'Ik wil te graag. Dat zit in me. Mijn moeder grapte altijd dat ik na mijn wereldrecords op de 1.000 en 1.500 meter ook dat op de 5 kilometer wilde. Ik wilde inderdaad alles. Ik wilde ook alles rijden.'


Hij weet dat zijn 30-jarige lichaam het niet meer toestaat. 'Het is eerder vermoeid. Ik moet me meer focussen en mezelf beter voorbereiden. Dat hoort erbij. Ik ben ouder en rijper. Maar ik ben nog steeds jong in mijn hart. Ik geniet enorm van schaatsen.'


Twee jaar geleden, onder leiding van de veeleisende Peter Mueller, verloor Davis veel van zijn natuurlijke spirit. Hij zou de wereldtitel allround binnenhalen op het snelle ijs van Calgary, het werd een debacle. Maar Davis, de man die zichzelf altijd trainde, wijt dat slopende jaar aan zichzelf. 'Ik was die man die nooit tevreden was met 98 procent van zijn kunnen. Ik was altijd op zoek naar die resterende 2 procent. Dat was mijn probleem. Bij dat WK allround had ik mijn ijzers krom. Er zat een grote slag in. Het verknalde mijn toernooi. Verslaggevers zagen dat ik mijn ijzers in de vuilnisbak knikkerde.


'Het moest blijkbaar zo zijn, met de manier waarop ik in de sport sta. Ik ben te gretig, ik ben een perfectionist. Nu ben ik met minder tevreden. Ik aanvaard mijn blessures, conditie en leeftijd. Ik doe het beste wat ik kan.'


Of dat inhoudt dat hij zijn twee uit 2009 daterende wereldrecords (1.06,42 op de 1.000 meter, 1.41,04 op de 1500) nooit meer zal benaderen, is dan de vraag. De oude Davis sluit het niet uit. 'Elke keer dat ik het ijs op ga, ga ik tot het uiterste.'


Hij moet meer nadenken bij zijn huidige aanpak. 'Vroeger, ja toen volgde ik mijn hart. Ik dacht niet na. Ik had nooit twijfels. Zo zat ik in elkaar.'


Davis raakte in november geblesseerd, omdat hij zich de oude waande. 'Ik was nooit echt snel in die eerste maanden, maar ik corrigeerde mijn techniek en wilde meteen alles. Alleen mijn spieren waren er niet aan toe. Zo liep ik die liesblessure op. Ik voelde in training iets knappen. Mijn lijf was uit balans. De 500 vergeet ik nu maar voor de rest van dit jaar. Verder tracht ik de plek terug te vinden waar ik in november de verkeerde afslag nam.'


Hij gaat een beroerde week tegemoet in Salt Lake. 'Ik had erg graag aan de WK meegedaan. Nu rijd ik wat trainingsrondjes en kijk toe. Dat stemt me droef. Ik weet niet wat ik in het weekend ga doen. Misschien volg ik alleen de tijden op internet, of ik ga toch naar het stadion, om mijn team te steunen.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden