Tam kai

De dansers zijn een genot om naar te kijken, maar de opbouw is vlak.

Door Pichet Klunchun Dance Company. 19/10, Lucent Danstheater, Den Haag.

Tam Kai 21/10 Amsterdam, daarna tournee. ervaardaarhier.nl

Voetje voor voetje schuifelt de man het toneel over. Zijn lijf stokstijf, alleen de armen zijn als vleugels gestrekt en bewegen langzaam, gecontroleerd, met sierlijk naar buiten gekrulde vingers. Typisch Thaise Kh¿ndans, hebben we begrepen uit het introductiefilmpje: de danser die zijn lichaam 'vastzet', niet meer dan een marionet die voorgeschreven bewegingen tot in detail uitvoert in een boeddhistische mix van kracht en zachtheid. Het is pure schoonheid en virtuositeit, maar hier zal het niet bij blijven, choreograaf en danser Pichet Klunchun kennende.

De in traditionele Thaise en moderne westerse dans geschoolde Klunchun, standplaats Bangkok, werd bekend in Nederland toen hij in 2007 met de Franse Jér¿me Bel een stuk danste over hun beider culturele identiteiten. Bovendien past Klunchun met zijn pogingen de klassieke Kh¿n onderdeel te maken van een eigentijdse danstaal goed bij de populaire Brits-Bengaalse Akram Khan, die hetzelfde doet maar dan met Indiase kathakdans. Nu is Klunchun een van de vier makers uit Azië, Afrika en Zuid-Amerika die dankzij de inspanning van zeven theaters en diverse fondsen dit seizoen door Nederland reizen.

Het stuk Tam Kai is op basis van improvisatie tot stand gekomen, wat voor Thaise begrippen revolutionair is. De vrijheid en losheid van improvisatie heeft Klunchun ook tot setting van de voorstelling gemaakt: hij en de andere dansers zijn in trainingsoutfit en bijna alles wat ze doen, doen ze op een denkbeeldige diagonale lijn. Deze diagonaal wordt in de klassieke balletles vaak gebruikt voor de afsluitende oefening, een serie vrije bewegingen.

Op een stuwende, snelle en ritmische compositie voor Thaise xylofoon, die soms heel letterlijk wordt gepareerd, zingen Klunchun en de zijnen zich steeds verder los van de Kh¿nposes. Achter elkaar, met Klunchun als meester en aangever, beginnen schouders te draaien, torso's te golven, een sprong hier, een radslag daar. Viervoetige apen, wegslaande benen uit een vechtdans, vloer vegende handjes, krassende vogels, ze komen allemaal voorbij. Zonder een verhaal te worden, zonder de beheersing en heldere lijnen uit de Kh¿n te verliezen. Iedere danser heeft zijn eigen fantasievolle variaties en interpretaties, allen zijn een genot om naar te kijken.

Wat idioom en uitvoering betreft, is Tam Kai absoluut vier sterren waard, maar als voorstelling is het duwen en trekken. De opbouw is vlak en spanningsloos, de zaal van het Lucent Danstheater veel te groot voor dit onderzoekende, intieme theater. Dansers en toeschouwers verzuipen erin. Hopelijk zoeken de andere theaters hun kleinste ruimte op.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden