Tafeltennisbond maakt iedereen gelukkig bij NK

De Nederlandse tafeltennisbond zou bij het WK huldigen geen gek figuur slaan. Op de slotdag van de nationale titelstrijd in Utrecht werden met groot ceremonieel vertoon tal van kampioenen uit het verleden en heden geëerd en met complimenten en geschenken overladen....

Van onze verslaggever Martien Schurink

Na zijn zoveelste speech, in goed verstaanbaar Chinees gericht aan het adres van de kersverse kampioene Dong Li, verzuchtte de spreekstalmeester van dienst, NOCNSF-voorzitter Joop van der Reijden, dat hij er bijna 'total-loss' van werd. Gelukkig werd zijn smart enigszins verzacht door het soms wonderbaarlijk mooie spel van Danny Heister en diens bedwinger Trinko Keen. Al moet gezegd dat de sportbaas daar als voormalig waterpolospeler niet altijd oog voor had.

Wie de NTTB in de Utrechtse feest- annex pingpongzaal zoal te bejubelen had buiten de kampioenen in het enkelspel? Te veel om op te noemen. Een kleine greep dan maar.

Alle nog in leven zijnde kampioenen sinds 1945 op de Nijmeegse zusjes Coby en Noortje van Megen en de van pingpong stevig balende Bert Onnes na.

De tot erelid gebombardeerde ex-topspeelster Mirjam Hooman, die ondanks een tot vier maanden gevorderde zwangerschap wel weer eens een balletje wilde slaan bij een NK, al was het dan maar in het dubbelspel.

Cor du Buy, de tot speler van de eeuw benoemde jeugdheld van alle pingpongende oudere jongeren.

Bettine Vriesekoop, de beste speelster die de NTTB in deze bijna vervlogen eeuw voortbracht. Ze won 29 nationale titels, was in 1982 en '92 Europees kampioene, was twee keer de beste bij een Top Twaalf en deed 23 jaar lang vele argelozen geloven dat de kleine NTTB een wereldbond was. Daar hoefde de jury van de eeuw dus niet al te lang over te dubben.

Al met al liep het bijprogramma, de strijd om de nationale titels, forse vertraging op. Maar daar hoorde je in de Catharijnehal niemand van het pretbondje over klagen. Ook Bettine Vriesekoop niet. Ze had het veel te druk met gelukkig zijn. Gelukkig, omdat ze over zeven maanden haar eerste kind verwacht.

En misschien was ze ook wel gelukkig omdat het afscheid van de wedstrijdsport thans definitiever is dan ooit. Ze nam al eens afscheid en keerde toch weer in de arena terug omdat ze haar verslaving aan het celluloid onderschatte. Dat is nu uitgesloten. 'Ik ben al 38 jaar als mijn kind geboren wordt.'

Dat de aanstaande moeder drieëntwintig jaar na haar NK-première nog steeds een aardig potje kan serveren en spinnen bewees ze zaterdag in de eerste schiftingen. Maar een dag later voelde ze dat het lijf begon te protesteren. Ze was moe en werd ook nog eens gehinderd door pijn in haar speelarm. Ze kon niet eens haar schoenveters strikken. Vriesekoop overwoog het toernooi voor gezien te houden, maar besloot na veel wikken en wegen het er toch maar weer op te wagen. Tenslotte zou dit NK haar laatste zijn en als speelster van de eeuw heb je, zo schoot haar door het hoofd, zo je verplichtingen.

En dus verscheen ze zondag toch maar weer achter de tafel voor haar partij uit de halve finales tegen haar Klazienaveense clubgenote Dong Li. Al gauw werd duidelijk dat de fysieke malheur het won van haar wilskracht. 'Toen ik de eerste set verloor begreep ik dat het zinloos was. Ik miste de kracht om de bal tien keer achter elkaar door te trekken. Eigenlijk kon ik alleen maar lullige balletjes geven. Winnen was volstrekt onmogelijk.'

Dong Li kreeg aldus de zege en daarmee feitelijk ook de titel in de schoot geworpen. Wie ze ook in de finale zou treffen, Gerdie Keen of Melisa Muller, geen van beiden zou haar ook maar iets in de weg kunnen leggen. Het werd Muller en niet Gerdie Keen, de kampioene van de afgelopen drie jaren. Muller, breed en sterk geworden in een Amsterdamse sportschool, miste in de finale de inventiviteit om de Chinese muur van korte noppen te slechten.

De mannenfinale was even eenzijdig, maar wel een stuk spectaculairder. Magnifieke services, lange rallys nu en dan, spetterende smashes. Trinko Keen en Danny Heister stonden al zes keer eerder tegenover elkaar in een NK-finale. Al die keren won Heister. Nu waren de rollen eindelijk eens omgedraaid. Keen won afgetekend met 14, 18 en 12.

Het was niet meer dan een logische overwinning. Logisch omdat Keen sinds de EK van vorig jaar, die hij afsloot met twee bronzen medailles, nooit meer aan zichzelf twijfelt. Logisch ook omdat zijn tegenstander al maanden tobt met een hardnekkige knieblessure.

Het moge hem tot troost strekken dat het leed eens geleden zal zijn en dat er onvermijdelijk in het volgend millennium een dag komt dat de NTTB te zijner ere een feestje zal bouwen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden