Taarten

'U BENT een minderwaardig mens', sprak Marcel van Dam een paar seizoenen geleden in Het Lagerhuis tot Pim Fortuyn, want hij had hem in het debat niet klein kunnen krijgen....

Daarmee was het kale kostje gekocht: demoniseren werd demotor van het onstuitbare succes.

Nu weer achtermekaar drie taarten!

Ik bedoel: het campagneteam van Melkert zou voor een heel klein gebakje al een moord hebben gedaan, en Pim krijgt zomaar drie roomvlaaien in het gezicht gedrukt.

Ongevraagd?

Daar kun je natuurlijk je twijfels bij hebben. Die zoon van Wibo van de Linde - stage in Amerika gelopen tenslotte - lijkt me een uitgekookte strateeg. Die zou ik als ik iets aan de man wilde brengen ook altijd eerder inhuren dan Benschop of Cornielje.

'Moet dat nou?', had de lijsttrekker nog aarzelend gevraagd.

'Je weet dat het werkt, Pim. Juist bij zoiets feestelijks als de presentatie van je verkiezingsprogramma.'

'Maar meteen drie?

'Eén taart is geen taart. Twee taart is een halve taart. Drie taart is een duivelstaart.'

'En m'n goeie goed?'

'Hoeveel reservepakken heb je nog in de kast hangen?'

'Eenentwintig.'

'Dan zeg je dat meteen na afloop. Nederland heeft recht op een leider die nooit kostuums tekort komt.'

Intussen beraden de baronnen van de VVD zich op hun vergadering van vandaag.

Wat te doen?

Meer dan 50 procent van de bevolking wil Wiegel als premier.

Waarom mag de goeie god weten. Hij was een kwart eeuw geleden adjunct in een ministersploeg die land en volk op de rand van het faillissement bracht, maar in de media schijnt hij herinnerd te worden als iemand die voor leven in de brouwerij zorgde, al was het maar omdat hij zich aan het eind van elk zittingsjaar in een koetsje naar de Staten Generaal liet rijden. Journalisen verveelden zich toen ook al - net als nu.

Maar helemaal los daarvan: hoeveel kans maakt de kandidaat van een partij die haar handen mag dichtknijpen als ze vierde op de ranglijst blijft?

Fortuyn hoopt er het beste van. 'Hans Wiegel en ik', hoorde ik hem zich van de week alvast verkneukelen, 'hebben aan een paar uurtjes genoeg om een kabinet te vormen.'

Met dien verstande natuurlijk dat hij de grootste is. Hij zal, mits blijvend gedemoniseerd, op vijfendertig zetels rekenen. Dat is samen met de vijfentwintig van Hans weliswaar niet helemaal voldoende, maar de macht over een puinhoop is in de geschiedenis wel vaker aan een minderheid toevertrouwd. En het erelid uit Diever wordt wéér adjunct.

Kunnen we met elkaar nog ontkomen aan een massaal Exil?

Ik wacht, zoals gezegd, op de ontwikkelingen in Rotterdam, waar de onderliggende partijen voor het weekend naar huis zijn gestuurd met een ultimatum dat maandagochtend om twaalf uur verloopt.

Daar hangt het van af.

Niet dat ik er helemaal gerust op ben. Een stad waar de Partij van de Arbeid zestig jaar lang alle lakens heeft kunnen uitdelen, daar moet in politieke zin een steekje los zijn, dus voor hetzelfde geld verslingeren ze zich nu weer een poosje aan de leefbaarheid.

Maar toen ik een paar flitsen uit hun raadzaal zag, dacht ik: kijk, een column schrijven kan tegenwoordig iedereen, lees de krant er maar op na. Maar als je serieus denkt dat je met alle onzin die je ooit in Elsevier hebt laten afdrukken, plus een paar demoniserende taarten, de baas van Nederland kunt worden, dan ben je waarschijnlijk toch niet goed wijs.

Dus blijf ik fluiten in het donker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden