Column

(T)rouwkoe doet denken aan rouwauto Korthals XIV

Rouwkoe Leentje op de Uitvaartbeurs in 2012. Beeld Arie Kievit / de Volkskrant
Rouwkoe Leentje op de Uitvaartbeurs in 2012.Beeld Arie Kievit / de Volkskrant

Heb ik een ziekelijke preoccupatie met de dood, of ligt het niet aan mij, maar is sterven daadwerkelijk hot, de laatste tijd? Nou bedoel ik niet het sterven zélf; dat zal wel nooit mode worden. Maar is het eenmaal zo ver, dan kom je niet meer onder een 'bijzondere' teraardebestelling uit. Dat wil zeggen; áls je al fatsoenlijk ter aarde wordt besteld, en niet verbrand en als inkt in een tatoeage verwerkt, vermengd met coke feestelijk opgesnoven door je dierbaren (ja, dat gebeurt) of uitgestrooid boven dat spiegelgladde Zweedse meer waarin je als kind zo dolgelukkig hebt rondgepoedeld.

Ieder het zijne, natuurlijk, en inderdaad, waarom zou je saai gaan liggen wegrotten onder een plak marmer als het niet hoeft? Maar zelfs al mocht je dat tóch willen dan zijn er nog allerlei manieren om de begrafenis op hippe wijze luister bij te zetten. De kist laten versieren door je kleinkinderen is er zo een, waarbij je ontroerende spelfouten op de koop toe neemt ('Dag liefu opa'), maar je kunt bijvoorbeeld ook een 'rouwclown' inhuren, een gruwelijk fenomeen waar ik verder geen woorden aan zal vuilmaken. Of, bijna even eng: een digitaal schermpje op je graf waarop foto's en zelfs bewegende beelden uit je leven vertoond worden, tot in de oneindigheid. Of tot je nazaten vergeten er nieuwe batterijen in te doen, natuurlijk.

Bij het lezen over 'nieuwe' begrafenissen stuitte ik, behalve op de 'bakfietsbegrafenis' (het wachten is op de 'bierfietsbegrafenis') ook op de 'rouwkoe'. Die bestaat echt, en ze heet Leentje. 'Met een speciale wagen waarop de kist met de overledene kan worden geplaatst brengt Leentje mensen naar hun laatste rustplaats', las ik. Daar moest ik het fijne van weten. Ik vond een filmpje waarop Leentje te zien was: een brave, roodbonte koe met witte kousjes, de hoorntjes respectvol naar beneden gericht, een bedachtzame blik in de bedroefde ogen die koeien nu eenmaal van nature hebben.

Leentje is 'overal in Nederland beschikbaar', aldus haar baasje, en 'Leentje kan ongeveer 2 à 3 kilometer lopen, en daar doet ze 25 minuten over'. En, zo voegde hij er nog aan toe: 'Paardenmensen worden door een koets met paarden gereden, waarom dan koeienliefhebbers niet met een koe?' Een waarheid als een, jawel. Ik kreeg er meteen zin in, want ook ik vind koeien veel liever dan paarden. Misschien kon ik een en ander nu, bij leven en welzijn, alvast regelen?

Rondklikken op Leentjes site bracht iets bijzonders aan het licht: Leentje is niet alleen rouwkoe, maar bij gelegenheid ook trouwkoe! Sterker nog, zij is haar carrière ooit als trouwkoe begonnen! Waar doet ons dit aan denken, lieve lezer? Inderdaad, aan rouwauto Korthals XIV uit Elsschots Lijmen/Het been waarin onsterflijke zinnen staan als: 'Ik word op 't ogenblik vanuit Gent verneukt door een kerel die Korthals heet en het lijk van mijn schoonzuster in zijn bezit heeft.' Aldus sluwe zakenman Boorman, die 'lijkt op Beethoven, althans op het gipsen masker dat boven de meeste piano's hangt'.

Als u Elsschot gelezen heeft, begrijpt u waarom ik bij Leentje aan de Korthals-auto moest denken. Als u Elsschot níet gelezen heeft ga ik de pret niet voor u bederven. Hij is de geestigste Nederlandstalige schrijver die ooit geleefd heeft. Koop en lees zijn verzameld werk vandaag nog.

Dan ga ik intussen aan Leentjes baasje 100.000 exemplaren van het Wereldtijdschrift verkopen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden