Sympathieke studie jonge werklozen

En avoir (ou pas) van Laetitia Masson. Met Sandrine Kiberlain en Arnaud Giovaninetti. In Rialto Amsterdam, 't Hoogt Utrecht, Lantaren/Venster Rotterdam, Haags filmhuis....

PETER VAN BUEREN

De titel En avoir (ou pas) duidt op bezit (of niet), maar voor de debuterende Franse regisseuse Laetitia Masson is het net zo goed 'Zijn of niet zijn', omdat volgens haar het bestaan zeer afhankelijk is van het bezit. In een interview zei ze: 'Wat mij interesseert is de band tussen de gevoelens en de reële wereld daarbuiten. Ik denk dat je bijvoorbeeld niet op dezelfde manier verliefd bent wanneer je werkloos bent of wanneer je werk hebt, wanneer je rijk of arm bent.'

Met dat in het achterhoofd is En avoir (ou pas) een kleine, niet al te diepgravende studie van jonge mensen in deze tijd, waarin werkloosheid een belangrijke rol speelt. Zoals voor het meisje Alice, dat in Boulogne aan Zee ontslagen wordt bij een visfabriek, links en rechts solliciteert en, net als andere werkloze meisjes, door werkverschaffers ondervraagd wordt over dingen die weinig met de baan te maken hebben.

Een van de mannen die haar niet aannamen geeft haar wel geld, nadat hij met haar gevrejen heeft. Macht tegenover machteloosheid, zij het in een dubbele betekenis, want het geld biedt Alice de mogelijkheid naar elders te vertrekken waar wellicht meer te verdienen, dus te leven, valt.

Alice gaat naar Lyon en neemt een kamer in een hotel waarvan de kwaliteit bij lange na niet de naam Idéal rechtvaardigt. In dat hotel ontmoet ze een jonge bouwvakker, die van huis is weggelopen en daar bij een vriend logeert. Deze Bruno verpersoonlijkt het andere thema van de film: eenzaamheid. Hij schiet op straat meisjes aan met de vraag of ze met hem mee willen gaan, want hij is zo alleen.

Het zit er van meet af aan dik in dat er tussen Alice en Bruno iets gaat gebeuren en na wat afwijzende omwegen lopen de twee aan het eind van de film hand in hand de wereld in. Alice heeft inmiddels een baantje, Bruno is zijn verlegenheid kwijt, dus zijn ze rijp voor de liefde.

Het is allemaal heel simpel, tot op de rand van het stereotiepe. Maar juist in deze eenvoud zit de kwaliteit van En avoir (ou pas). Mede door het natuurlijke spel van de nog weinig bekende actrice Sandrine Kiberlain als Alice en de niet geforceerde stijl van zowel het acteren als de documentair lijkende beelden geeft En avoir (ou pas) inderdaad een tijdsbeeld dat heel aannemelijk en reëel overkomt. Een voorzichtige, tastende film die in zijn sympathieke eenvoud aanspreekt.

Peter van Bueren

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden