Sympathiek en soms magnifiek

Nu de groep zijn identiteit van jeugdorkest heeft afgestroopt, rijzen ook de ongemakkelijke vragen.

Op de kop af 31 seconden. Zoveel tijd tikte weg voordat Gustavo Dudamel eindelijk z'n armen had laten zakken na de slotklank van Eine Alpensinfonie, het klauterepos van Richard Strauss waarmee donderdag het 65ste Holland Festival besloot. Millimeter voor millimeter daalden de ellebogen van de Venezolaanse dirigent, tot een eerste bravo! de ban doorbrak.


Die zeldzaam lange stilte vloeide niet noodzakelijkerwijs voort uit het muzikale avontuur. Eerder leek het erop dat Dudamel voor zijn jeugdige vrienden van het Simón Bolívar Symphony Orchestra een historisch moment wilde markeren. Hier zaten ze dan, in het verre, mythische oord genaamd Concertgebouw, na een lange en onwaarschijnlijke mars die in 1975 begon met de eerste muzieklessen in een sloppenwijk van Caracas.


Je gunde ze de triomf stuk voor stuk, de 198 musici die in het programmaboekje stonden vermeld, onder wie violistes op stiletto's en koperblazers met gelkuiven. Welbeschouwd is het ook een wonder hoe ver ze zijn gekomen. Maar nu de groep, vanwege de gestegen leeftijd, zijn identiteit van jeugdorkest heeft afgestroopt en zich nadrukkelijk meldt op het symfonische wereldtoneel, rijzen ook de ongemakkelijke vragen.


Bijvoorbeeld of het wel zo'n goed idee was om Rituales Amerindios (2008) van de Frans-Argentijnse componist Esteban Benzecry mee te nemen op tournee. Op natuurgoden van de Maya's, Azteken en Inca's projecteert hij vooral brave geluidswolken en tribale deunen. Melodische gifpijltjes en vlijmende piranharitmes bleven achterwege, ondanks de tropische zaaltemperatuur.


De schurendste kwestie verscheen tijdens de bergwandeling die Richard Strauss ensceneert in zijn alpensymfonie: kan het ongelooflijk sympathieke Simón Bolívar-orkest zich onder aanvoering van zijn charismatische leider Gustavo Dudamel meten met de topensembles die plegen neer te strijken op het podium van de Grote Zaal?


Het gunstigste antwoord - nog niet - laat onverlet dat er bij vlagen magnifiek werd gemusiceerd. Toch ontbrak aan menig vergezicht het duizelingwekkende perspectief en smeken stilistische spiertjes om een geraffineerde massage.


Bij de tweede toegift, de niet te vermijden Mambo van Leonard Bernstein, ontplofte de zaal. Helaas registreerden de strengste trommelvliezen ook een vleugje routine.


Benzecry en Strauss. Simón Bolívar Symphony Orchestra Venezuela o.l.v. Gustavo Dudamel Amsterdam, Concertgebouw, 28/6

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden