Sylvia Witteman heeft het goede voornemen om minder somber tegen de mensheid aan te kijken

En dat valt niet mee

.

Foto anp

Goede voornemens heb ik gelukkig nooit gemaakt, maar dit jaar bekroop mij toch de vage, vrijblijvende gedachte om voortaan misschien wat minder somber aan te kijken tegen het leven in het algemeen en de mensheid in het bijzonder. Ik hield dit wijselijk voor mezelf: goede voornemens zijn op zich al behoorlijk obsceen, maar als een ánder je daar ook nog eens aan gaat houden, dan zit er weinig anders op dan alle leven op de planeet uit te roeien met een vlammenwerper.

Vervuld van deze positieve grondhouding toog ik naar de supermarkt met een tas vol lege flessen. De statiegeldmachine is leuk; dat gezellige tunneltje dat de flessen gretig uit je handen hapt, die éne fles die hij ook na herhaaldelijk duwen niet blijkt te lusten zonder wroeging in de belendende vuilnisbak gooien, de knusse cafélucht van oud bier, en tot slot dat bonnetje dat hij in je gezicht uitspuugt, als een roltoeter op een kinderfeestje.

Of je er nu tien flessen of honderd in stopt, meer dan 2 euro 65 krijg je nooit. Het doet er ook niet toe, want je vergeet dat bonnetje tóch bij de kassa te verzilveren, dat is een ijzeren wet. Daarom ben ik ook zo blij met de vondst van de Dierenbescherming: die lui hebben een collectebus naast de statiegeldmachine gezet, waar je dat bonnetje in kunt gooien; zij strijken dan dat geld op, zodat ze de hele dag zieke vogeltjes kunnen aaien zonder zelf om te komen van de honger.

Een uitstekende gang van zaken, dus mijn bonnetje gooi ik altijd in die bus. Maar eigenlijk kon het nóg beter, bedacht ik terwijl ik voor de zoveelste keer met die flessen bezig was; waarom dat omslachtige gedoe met dat bonnetje? Waarom niet gewoon een knop op die machine die mijn statiegeld direct overmaakt op de rekening van de Dierenbescherming? Of, nóg briljanter: een keuzemenu, waarin je zelf mag beslissen naar wélk goed doel je statiegeld gaat; kanker, aids, honger, de Stofzuigerzaklozenkrant of intersectioneel feminisme?

De statiegeldmachine is leuk. Foto anp

Nou, dat was nog eens écht slim bedacht van me, zie je wel, positief denken was zo kwaad nog niet. Ik hielp de laatste colafles met een speels stompje de eeuwige gazeusevelden in, en wachtte daarna tevreden peinzend op het bonnetje. Ja, een uitstekend idee, dat keuzemenu, en wie zou ik nu eens benaderen om dat ten uitvoer te brengen? Misschien...

'ZEG, MEID, WAT KIJK JE SJACHERIJNIG!' schreeuwde iemand keihard in mijn oor. Geschrokken keek ik in het veel te frisse smoelwerk van zo'n toffe ras-Amsterdammer. 'IS ER IEMAND DOOD OFZO? DOE EENS EFFE LACHEN, HET ZONNETJE SCHIJNT!'

Een vlammenwerper, dus toch.

De héle planeet.

s.witteman@volkskrant.nl

Foto Lukas Göbel
Meer over