Sylvia las Ik moet nog even kijken of ik kan - en leerde dat het 'cool' is introvert te zijn

'Wie wil dat niet lezen, dat hij zich in één spectrum bevindt met David Bowie, Barack Obama, Tom Hanks en Lionel Messi?' Beeld epa

Ik moet nog even kijken of ik kan heet het boek. De titel sprak me aan, want het is een zinnetje dat ik vaak gebruik. Het gevoel dat ik eventueel ergens weg kan blijven, een borrel, een feest, een vergadering, geeft me vaak de gemoedsrust om er tóch te verschijnen. Net zoiets geldt voor die kalmeringstabletjes in mijn tas: ik gebruik ze bijna nooit, maar het feit dat ik ze héb, stelt me gerust.

Ik bladerde in het boek. 'De stille revolutie van de introverte mens' was de ondertitel, en de inhoud bevestigde wat ik al dacht: ik kan me weer eens onder een groepje 'bijzondere mensen' scharen. Mensen die, aldus het boek, 'een heel boek uitlezen in een halve middag' 'dichtklappen tijdens oppervlakkige gesprekken' 'de deur niet opendoen als de bel onverwacht gaat' en 'iedereen afschrikken met een sarcastische opmerking'. Kijk eens aan, ik was ook introvert! Net zoals ik het afgelopen decennium al eerder ADD 'bleek' te hebben, en asperger, en een sociale fobie!

Het is altijd verleidelijk, bijzonder zijn. Als kind geloofde ik in astrologie, niet alleen omdat mijn moeder dat ook deed, maar vooral omdat mijn sterrenbeeld, Weegschaal, zo'n interessánt sterrenbeeld was. Empathisch, rechtvaardig, charmant, artistiek, romantisch, vriendelijk... toen ik een jaar of 14 was viel ik van mijn geloof. Alle andere sterrenbeelden bleken óók 'bijzonder' te zijn, en daarmee dus in feite ieder mens op aarde.

Ik besloot nooit meer in de ijdele val te trappen van 'bijzonderheid'. Het scheelde ook dat mijn beste vrienden allemaal 'bijzonder' waren, van een uiterst lawaaiige jongen die het niet laten kon zich in tamelijk willekeurig gezelschap af te trekken, een stil meisje dat altijd stoned was, een jongen die bezeten was van treindienstregelingen, een meisje van wie het niet gaf dat ze zich nooit waste omdat ze zo prachtig kon tekenen, en een vriendin die van school ging om animeermeisje te worden maar wél dag en nacht met Frederik van Eedens Van de koele meren des doods rondsjouwde.

Het zou niet in me op zijn gekomen die mensen als 'raar' te beschouwen. Ze wáren gewoon zo, net als mijn favoriete boekpersonages: Kees de Jongen, Konstantin Lewin, Mr. Darcy, allebei de hoofdpersonen uit The Secret Garden, Ilja Oblomov (ik had het helemaal niet op die drammerige antagonist Stolz), The Talented Mr. Ripley... allemaal introverte types trouwens; behalve de gezelschapsrukker, die het ver geschopt heeft, en het animeermeisje, dat jong gestorven is in een ver land.

Ik bladerde in Ik moet nog even kijken of ik kan (Liesbeth Smit). Het las lekker weg, eerlijk is eerlijk. Wie wil dat niet lezen, dat hij zich in één spectrum bevindt met David Bowie, Barack Obama, Tom Hanks en Lionel Messi? Wie voelt zich niet getroost door de wetenschap dat het 'cool' is om introvert te zijn? Dat je je niet hoeft te schamen als je liever thuis blijft, of een hekel hebt aan onverwacht fysiek contact, of nooit helemaal begrepen hebt wat 'geluk' precies is?

Hét succes van zulke boeken schuilt in de herkenbaarheid. Je wordt weer eens bevestigd in wat je stiekem al hoopte; je bent bijzonder! Fijn! Al kan het nooit kwaad je te realiseren dat hetzelfde geldt voor alle andere mensen op de wereld.

Zoals Carmiggelt al schreef: 'Heeft u ooit een normaal mens ontmoet? En, beviel het?'

s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden