Sylvia komt terug van vakantie en ziet de ware aard van haar huis - en dat valt niet mee

Als je na een vakantie thuiskomt, zie je je eigen interieur héél even door de objectieve ogen van een vreemde.Beeld Chantal van Wees

Als je na een vakantie thuiskomt, zie je je eigen interieur héél even door de objectieve ogen van een vreemde; zonder de verzachtende blik van alledaagse gemakzucht toont het huis een paar ogenblikken zijn ware aard. Die viel niet mee, in mijn geval. Ja, je kunt wijnrood fluwelen gordijnen hebben hangen, en kopieën van 17de-eeuwse pronkstillevens in goudkleurige lijsten, en Perzische kleden op de vloer en dan met je ogen halfdicht denken dat je in het boudoir van Oscar Wilde woont, maar dan moet er niet in elke hoek een kapot geel kinderparapluutje geleund tegen een manke, oranje rolkoffer staan, of een incourante blauw metallic synthesizer, of zo'n tien jaar geleden hippe zitzak waar al negen jaar niemand meer op gezeten heeft.

Opruimen, dus. Door de vakantie energiek gestemd vonden we nu eens daadwerkelijk kracht om het te doen ook, en hóp, diezelfde avond nog stond de hele handel aan de stoeprand, waar de nachtvlinders meteen begonnen te graaien naar spullen van hun gading, en de vuilnismannen later het karwei afmaakten. Maar niet helemaal.

De volgende ochtend trof ik, scheef op de stoep, mijn oude kledingrek aan. Zo'n zwarte, horizontale stang, op twee verticale stangen met wieltjes. Niemand had hem willen meenemen, en zelfs de walmende muil van de vuilniswagen had niet toegehapt. Hadden de vuilnismannen gedacht dat er sprake was van een vergissing? Dat iemand in overspannen toestand per ongeluk zijn kledingrek buiten had gezet en het straks, tot inkeer gekomen, kermend van schrik en opluchting weer liefdevol naar binnen zou slepen? Een lullig kledingrek dat in 1996 een tientje (in guldens!) had gekost bij Ikea? Ik liet het rek voor wat het was en liep de stad in.

Toen ik uren later terugkwam stond het er nog steeds, een nutteloos, ongerijmd ding in de motregen. Iemand had er slordig een blauw regenjack overheen gegooid. In een van de zakken vond ik een briefje, waarop, in zoete, ronde mavomeisjesletters stond : '6 schriften, 3x ruitjes 3x lijntjes. Pennen. 1 schoolagenda. Labello. Kadootje voor Ashley.'

's Avonds was het jasje verdwenen. Er hing nu een sjaal, een verlept, beige geval, naast een doorgeknipte fietsketting. Een kruisspin was bezig een web te maken tussen de stangen van het rek. Vanochtend was de sjaal weer weg, maar de ketting hing er nog en ook de spin zat daar, genoeglijk aan een vliegje te knagen.

Misschien neemt de vuilniswagen het rek morgen wél mee. Maar ik begin eigenlijk te hopen van niet. Er is kennelijk toch behoefte aan zo'n kledingrek op straat.

Al was het maar voor die spin.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden