Sylvia is nog steeds gezellig op wintersport

null Beeld null

Hotel Belvédere te Wengen is een gezellig, gutbürgerlich onderkomen in een stijl die het best is te omschrijven als art deco voor en door kleuters, met gifgroene luikjes, oranje gordijnen en naïef houtsnijwerk dat het oogverblindende berglandschap van een truttig-relativerende omlijsting voorziet.

Als de gasten 's ochtends tegen tienen allemaal zijn opgedonderd naar de skipistes zet het personeel de melige Heidi-muzak in de eetzaal uit en laat bij het stofzuigen London Calling uit de speakers daveren. De eerste keer schrok ik ervan. Ik bedoel, je gaat er je hele leven vanuit dat die Zwitsers thuis allemaal een koekoeksklok hebben en vilten sloffen met geborduurde edelweissjes en desnoods wel wifi, maar dat de modem dan een gehaakt hoesje aanheeft met de inspirerende spreuk 'Dä dümmschdi Buur hät die gröschdä Härdöpfel' erop; dan is The Clash, zo opeens, toch een beetje ontluisterend.

Tegen elven begint het hier doordringend naar maggi te ruiken, als teken dat die nijvere Zwitsers voorbereidingen treffen voor het diner. Het eten heet de ene keer 'Schweinebraten mit grünen Bohnen und Kartoffelgratin' en de andere keer 'Rindergeschnetzeltes ungarische Art mit Schupfnudeln und Mandelbroccoli', maar het smaakt elke dag hetzelfde, wat trouwens best fijn is, want van het concert des levens krijgt niemand een program, dus een béétje voorspelbaarheid werkt dan heel heilzaam.

Om de maggidampen te ontvluchten liep ik het dorp in, waar de zon heftig hing te schijnen op een anglicaans kerkje dat daar nederig-bruin tussen al die overdreven blinkend witte sneeuwhopen stond. Binnen was het lekker warm. Er was niemand, maar onder een foeilelijk en toch ontroerend glas-in-lood van een vliegende adelaar tussen besneeuwde bergtoppen stond een kistje. Er hing een briefje bij: 'Als u een gebed wilt, schrijf dan een bericht en stop het in dit kistje, voor de kapelaan. Alle verzoeken zullen vertrouwelijk worden behandeld.'

Ik had geen pen en papier bij me, dus ik ging maar weer weg, denkend aan die kapelaan. Zou hij veel gebedsverzoeken krijgen? En van welke aard? 'Alstublieft, bid voor mij dat Zwitserland wat minder duur wordt, God allemachtig, 8 euro voor een portie frites, of je een emmer leeggooit'? En zou hij dan daadwerkelijk aan het bidden gaan, of zou hij terecht denken: dat zoek je zelf maar uit?

Buiten belandde ik naast een skipiste, waar dik ingepakte kinderen van een jaar of 6 zojuist klaar waren met het ochtendskiklasje. Eén jongetje werd brullend van het huilen afgevoerd door zijn moeder, die hem venijnig aan zijn arm meerukte en schreeuwde: 'Wat jank je nou? Weet je wel wat dit kóst?'

Ik ga morgen terug naar dat kerkje. Met pen en papier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden