Sylvia had graag haar voorkeursstem uitgebracht op een kat

En wéér wist ik niet wat ik stemmen zou. De partij waaraan ik landelijk mijn zegen had gegeven was me erg tegengevallen, net als trouwens alle andere partijen, en over die sleepwet heb ik, in tegenstelling tot de rest van Nederland, geen vastomlijnde mening. Gewoon níét gaan? Maar daar kwam al, op een donderwolkje, het woord 'burgerplicht' mijn geweten binnendrijven.

Even later stond ik in dat hokje, met het potlood in mijn hand. 'Stemgeheim' stond er op de muur. 'U hoeft aan niemand bekend te maken op wie u heeft gestemd, op welke manier dan ook. Dus ook niet door het maken van een foto. Niemand mag u daartoe ook dwingen.' Zouden er veel mensen gedwongen worden een foto van hun ingevulde stembiljet te maken? 'Hup, stemmen, kreng! En je komt godverdomme niet thuis zonder foto!' Ik zag het niet echt voor me, maar daar kwam ik ook eigenlijk niet voor. Wie zou ik nou eens rood kleuren? Wat raar eigenlijk, dat rode potlood. Was groen of blauw niet logischer geweest? Rood staat tenslotte voor 'gevaar'. En... nee nu niet zeuren, stémmen moest ik. Maar op wie?

Ik heb een vriend die het ook nooit weet en daarom altijd op de Partij voor de Dieren stemt. Dat kon op zich geen kwaad, overwoog ik, al stoort me enorm dat die lui geen dieren op hun kieslijst hebben staan. Iedereen heeft de mond vol van 'inclusiviteit' voor 'mensen van kleur', gehandicapten, lhbtq'ers en wat al niet, maar zelfs de Partij voor de fucking Dieren verdomt het om een rechtschapen kat verkiesbaar te stellen.

Ik had graag mijn voorkeursstem uitgebracht op een mager zwart katertje met groene ogen, of anders een royaal vormgegeven lapjespoes op leeftijd, met een zacht hangbuikje van het vele baren, of desnoods een luxe Siamees met zo'n hoekig-hautain kakement. Niet omdat ik in de naïef-sentimentele overtuiging leef dat katten betere wezens zijn dan mensen, maar omdat het me zo'n gezellig gezicht lijkt, een poes in de gemeenteraad, die lekker breeduit op zijn eigen stoel aan het pluche ligt te plakken, met dikke schijt aan het parkeerprobleem of preventief fouilleren.

Door mijn leesbril tuurde ik naar de lijst van de Partij voor de Dieren. Bovenaan stond Johnas (sic) van Lammeren. Zijn achternaam had hij wel mee en ook zijn kop, die ik snel googlede, stond me ondanks het ijdele wapperhaar, niet per se tegen.

Voor ik me kon bedenken kleurde ik zijn vakje rood.

'Allemaal voor jou, kreng', zei ik even later, thuis, tegen mijn kat.

'O ja, joh? Lekker belangrijk...', antwoordde ze, en sliep weer door.

Reageren? s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.