Sybrand VHB

BERT WAGENDORP

De interessantste man tijdens de eerste dag van de Algemene Beschouwingen was Sybrand van Haersma Buma, de fractievoorzitter van het CDA. Graag had ik onderin beeld zo'n blokje gehad, waarin diens gedragingen de hele dag te volgen waren geweest. Dat had ons veel duidelijkheid verschaft over de toekomst van het kabinet-Rutte.

Het ging niet om Job Cohen, die maar doorgaat met zijn vruchteloze pogingen Geert Wilders op redelijke wijze tot bedaren te brengen. Volkomen zinloos, het enige wat helpt, is een wijsvinger in Geerts oog - en dan maar kijken of de zelfvoldane grijns van die kop is verdwenen en de roffelende proleten in de PVV-bankjes er even het zwijgen toe willen doen.

Het ging ook niet om Emile Roemer, die zichzelf met één kort commentaar op het 'schoffelen en schelden' van Wilders tot leider van de oppositie benoemde - op de achtergrond luisterde Cohen bewonderend toe. Kon ik dat maar, dacht Job.

Maar Job Cohen zal dat nooit kunnen.

Hoe lang het kabinet de PVV nog zou gedogen, vroeg Roemer - goeie vraag. Het zooitje lichtgewichten in vak K wist weinig anders te doen dan dom lachen.

Het ging al helemaal niet om Jolande Sap, die ik opeens met een stekkerdoos zag staan haspelen. Iemand bij GroenLinks had bedacht dat het wel ludiek zou zijn als Jolande Geert zou laten zien hoe je 'de stekker eruit moet trekken'. Daarmee was het imago van een even lieve als tandeloze partij weer voor minstens vijf jaar bevestigd.

Misschien ging het een beetje om Kees van der Staaij van de SGP, die Wilders vernietigend vriendelijk vroeg naar zijn grenzen van wellevendheid en hoffelijkheid - begrippen die Geert thuis eerst even moest opzoeken in zijn beduimelde prisma pocketwoordenboekje.

Maar het ging vooral om Sybrand van Haersma Buma, zoon van Bernhard van Haersma Buma, voormalig burgemeester van Workum en Sneek, kleinzoon van Sybrand Marinus van Haersma Buma, ooit burgemeester van Stavoren en Wymbritseradeel - notabelen van het Friese platteland.

De gevestigde orde uit de oude CHU, juristen en bestuurders, conservatief maar betrouwbaar. Je kon het horen in de interrupties van VHB jegens Geert Wilders; in de fraaie combinatie van beleefde subtiliteit en keiharde helderheid, door de generaties heen getraind in de omgang met hadjememaars, klaplopers en belletjetrekkers van allerlei slag en gezindte.

De lichtjes haperend uitgesproken woorden, alsof de rijkdom van de gedachten nog niet helemaal is geordend, het bijna overbeschaafde Nederlands, de fraaie ironie en de terloopse dodelijke tussenzinnetjes: het was een genot om naar Sybrand VHB te luisteren. Het leek een stem uit betere tijden.

De truc van de twee sluwe gladjakkers Verhagen en Bleker is bezig faliekant te mislukken. De vriendschap met Wilders sloopt het CDA en naarmate Geerts retoriek bizarder vormen aanneemt, wordt de toestand steeds onhoudbaarder.

Je ziet bij het CDA een toenemende weerzin tegen de PVV. Het allermooist was die zichtbaar toen Sybrand VHB terugkeerde naar de bankjes, na een nieuwe aanvaring met Wilders, en de cameraman zo attent was hem te blijven volgen.

Hij was boos en zei iets tegen Mirjam Sterk; ik kon niet liplezen wat het was. Maar ik kon wel zien wat hij dacht: schoelje.

Je hoeft geen Cassandra te zijn om te voorspellen dat het kabinet-Rutte de eindstreep op geen stukken na gaat halen - en dat het niet zal sneuvelen door toedoen van de PVV, noch door de PvdA, maar door de gematigde krachten achter Sybrand van Haersma Buma.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden