SXSW kijkt terug

Ze kwamen, ze vraten alles op en ze liepen weer weg. Nog voordat de Nederlandse muzikanten zelf een hapje hadden genomen op hun eigen Dutch Impact Party was de barbecue leeggeplunderd door veelal Amerikaanse badge-dragers die naar het South By Southwest (SXSW) in Austin waren gekomen voor gratis eten en drinken.


De locatie vrijdagmiddag, een parkje pal naast het hoofdkwartier van SXSW, wilde natuurlijk ook helpen. Toen vrijdagmiddag om vijf uur het hek openging en het door MuziekXport.nl georganiseerde feestje ter promotie van Nederlandse pop kon beginnen, rook het er heerlijk naar geroosterd vlees. Jammer alleen dat alles op was toen Go Back To The Zoo na een half uur klaar was.


Dat was even schrikken voor de organisatie, maar na het vertrek van alle freeloaders kwam er wel degelijk nog een behoorlijk publiek af op onder meer Laura Jansen en De Staat. De promotie was goed dit jaar, de Nederlandse artiesten die in Austin speelden, deden dat ook meer dan een keer, en vooraf waren de juiste agenten en boekers benaderd.


Zo klungelig als Nederland zich in het verleden nog wel eens manifesteerde in Austin, zo goed pakte het dit jaar uit. Alleen optreden tijdens het officiële programma, 's avonds, is niet voldoende. Dan is de concurrentie (tachtig podia, met zes optredens per avond) veel te groot. Je zult je ook overdag moeten laten zien op een van de vele dag-party's of op de podia van de platenzaak Waterloo Records, waar Laura Jansen optrad.


Hoewel het festival, dat dit jaar een zilveren jubileum mocht vieren, opgezet is ter promotie van livemuziek en vooral bedoeld voor nieuwe bands en muzikanten om zichzelf internationaal te presenteren, waren het dit jaar twee grootheden uit het verleden die de meeste aandacht trokken. Duran Duran had SXSW uitgekozen als aftrap voor een nieuwe wereldtournee en Yoko Ono was met haar zoon Sean meegekomen, die zijn eigen platenlabel Chimera onder de aandacht wilde brengen. Een jaar of tien geleden was het ondenkbaar geweest dat een hitparade-bandje als Duran Duran op SXSW zou optreden. SXSW wilde zich juist afzetten tegen artiesten voor wie uiterlijk en de videoclips belangrijker waren dan het maken van muziek. Het moest een platform bieden voor het soort muzikant dat niet de commercie opzocht maar naar mogelijkheden om met beperkte middelen toch een gehoor te krijgen.


Commercie is op SXSW al lang geen vies woord meer, zie ook de prominente aanwezigheid van showbizz-blogger Perez Hilton. Hij had zaterdag in het nieuwe Moody Theater zijn eigen feestje. Een programma werd niet verstrekt, maar niet de muzikanten waren het belangrijkst. De ster was Perez Hilton zelf, de muziek van de door hem geselecteerde artiesten werd voor kennisgeving aangenomen.


Het is de vraag of SXSW er goed aan doet de mainstream naar binnen te halen, zonder hen was het in Austin de afgelopen dagen al druk genoeg. Aan de andere kant: de mainstream zoekt SXSW ook zelf op. Want met het wegvallen van platenmaatschappijen als belangrijkste speler in de muziekindustrie worden concertpromotors en festivalorganisatoren steeds belangrijker. Het geld wordt immers op de podia verdiend.


En goede livemuziek was er dit jaar in alle soorten en maten. Veelbelovend klonken de okselfrisse gitaarliedjes van de Smith Westerns waarin glamrock en Smiths-pop elkaar vonden. Het New Yorkse TV On The Radio bleek live enorm gegroeid en vaste SXSW-waarde Lucinda Williams speelde even vurig als troostrijk.


Veel werd verwacht van de nieuwste hiphop-sensatie Odd Future, een stel rappers uit Los Angeles, geformeerd rond de 19-jarige Tyler. Het begon spectaculair, zoals de Wu-Tang Clan dat in 1993 deden. Maar na tien minuten klonk er een scheldkanonnade: microfoon deugde niet, geluidsman moest dood, en fuck allemaal. Weg waren ze. De Buffalo Billiards, een poolcentrum, was ook een onmogelijke plek voor een beetje hiphop, maar Odd Future zelf toonde zich niet erg professioneel.


Aan Yoko Ono vervolgens de eer elders in de stad op zondagmorgen 1 uur het laatste optreden te verzorgen. Ze werd met veel duwen en trekken van securitymensen via de dames-wc de zaal in geloodst, waar een door zoon Sean hernieuwde Plastic Ono Band haar opving.


De muziek was moeilijk, zoals haar eigen vroege solowerk, maar Ono's stembuigingen imponeerden. 78 jaar is Ono en ze krijsde het soms uit als een debutante van 18. Te bewijzen heeft ze niets meer, maar op zwelgen in Beatles- of Lennon-nostalgie zul je haar niet betrappen. Op willen behagen evenmin. Haar lawaaiige optreden imponeerde, omdat ze met haar band echt op zoek leek naar iets nieuws. Precies dat waarvoor je naar SXSW afreist.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden