Surrealistische terraszitting niet voor herhaling vatbaar

We zien een onberispelijk terras, een object – kunstwerk misschien –, een paar ramen met holle ogen. Ook zijn er struiken, in de verte een stenen trap....

Ariejan Korteweg

Op dat terras, elkaar voortdurend aankijkend, twee mannen. Ze zitten op rechte stoelen aan een tafeltje met niets erop. Ze praten onophoudelijk, wel zeventig minuten lang. En al die tijd geen lach, geen ober die een glaasje water brengt. Het enige wat beweegt zijn de handen van de kleinste van de twee.

Was dit het festival van Avignon, dan zou je aan een onheilspellende boodschap denken. Een tweegevecht om een zaak van eer, iets met vrouwen, een erfenis, een vete uit een ver verleden. Twee kemphanen, die elkaar opzoeken om de zaak voor eens en altijd uit de wereld te helpen.

Zo was het niet. Dit surrealistische tafereel was door het Élysée in elkaar gesleuteld om president Sarkozy de kans te geven het Franse volk weer voor zich te winnen. De presidentiële regisseurs zijn weinig stijlvast. Na een toespraak vanuit de presidentiële bibliotheek, een persconferentie met honderden journalisten, een vragenvuur van een panel en een café-achtig onderonsje met gewone mensen, is dit tv-interview op maandag 12 juli alweer de zoveelste setting. Deze variant lijkt niet voor herhaling vatbaar.

Heeft Sarkozy de Fransen weten te overtuigen? Ze zagen een president zoals ze die inmiddels hebben leren kennen. Zichtbaar gespannen in het begin, zijn gesprekspartner – David Pujadas van publieke omroep France 2 – tot vervelens toe bij de naam noemend, soms ternauwernood er in slagend zijn ergernis te verhullen.

La république irréprochable – de onberispelijke republiek, dat thema liep als een rode draad door het gesprek. Bij zijn aantreden had Sarkozy het beloofd: onder zijn bewind zou korte metten worden gemaakt met de vriendjespolitiek, de dubbele agenda’s en dikke declaraties. Hoe valt die belofte te rijmen met de stortvloed aan schandaaltjes en schandalen die de regering aankleven?

Wat de affaire Woerth aangaat had het Élysée de uitzending goed getimed. Dat de minister net was witgewassen door het rapport van de belastinginspectie, gaf Sarkozy de ruimte zijn gram te halen op journalisten die hun werk niet doen en nog eens met de suggestie van een complot komen. Andere zaken, als dure huurvliegtuigen en dikke sigaren, liet de president onbesproken. Ook bij de mogelijke partijbijdragen van Liliane Bettencourt bleef hij uit de buurt.

Wel deed hij zijn eigen verhouding met geld uit de doeken. ‘Meneer Pujadas’, zei hij: ‘Ik wantrouw evenmin de mensen die geld aanbidden als hen die het verafschuwen. Geld is een middel. En als geld belangrijk voor mij was, zou ik een andere loopbaan hebben gekozen.

Doorgaans wint Sarkozy dergelijke ondervragingen op zijn dossierkennis. Na afloop van de terrasuitzending werd hij twee keer op de vingers getikt. Anders dan hij beweerde heeft het door hem zo bewonderde Duitsland in 2006 de wet afgeschaft die bepaalt dat niemand meer dan 50 procent belasting hoeft te betalen. De president zei dat Frankrijk met Zweden het land is waar de meeste belasting wordt betaald. Volgens de gegevens van Eurostat is dat niet waar. Frankrijk staat na Denemarken, Zweden en België op de vierde plaats.

Laten we het liever over serieuze kwesties hebben, zegt de president tegenwoordig als hem het vuur aan de schenen wordt gelegd. Kwesties zoals de herziening van de pensioenen. Nu de affaire Woerth waarschijnlijk een zachte zomerdood gaat sterven, hoeft Sarkozy op dat dossier geen duimbreed te wijken.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden