supersilent

De Noorse band Supersilent, allesbehalve superstil, is enerverend door zijn totale overgave.

jazz

Supersilent (featuring Stian Westerhus)


Paradox, Tilburg, 17/9


Bij gesprekken of oordelen over muziek kun je structurele aspecten als melodie, ritme en samenkomst van klanken bespreken. Zeker bij jazzmuziek ontaardt het vaak in uren wauwelen over technische bouwstenen met ook vaak historische feiten en gerelateerde muzikanten of bands als kader.


Zo zou je ook kunnen discussiëren over het Noorse Supersilent. Een baanbrekende band door zijn progressieve sound, opgericht in 1997. In de Tilburgse Paradox dinsdag, tijdens het genre-overschrijdende Incubate Festival, hoor je een ongeëvenaarde stijlenmix die wordt aangevoerd door vernieuwende elektronicavormen. Ter plekke verzonnen thema's en ritmes worden haarfijn of vaker robuust uitgewerkt en uitgekleed. Ieder bandlid maakt buiten analoge instrumenten gebruik van laptops en elektronica, die samen een overweldigende, hemelhelse kakofonie vormen.


Om dit elektro-akoestische amalgaam heeft zich een hele scene ontwikkeld die tot ver buiten de Noorse en Scandinavische grenzen reikt. Het klinkt steeds fascinerender en urgenter. Over en door elkaar heen duikelende ritmes vuren zij op elkaar af, alsof ze elkaars hersenen willen inslaan. En die van het publiek. Want Supersilent speelt paradoxaal genoeg snoei- en snoeihard. Degenen die recalcitrant weigeren hun trommelvliezen te beveiligen, horen volgende week waarschijnlijk nog steeds een tergende piep.


Supersilent is ook een band die excelleert in het enerverende geluidspektakel. De gesamplede synthesizers van Ståle Storløkken voelen telkens als een mokerslag. Het via basversterkers uitversterkte obscure gitaargeluid van extra gast Stian Westerhus is ongelooflijk smaakvol. Trompettist Arve Henriksen zingt zijn verzonnen teksten op betoverende hoogte. En de beats van Helge Sten zinderen nog steeds na in Tilburg.


Toch zijn dit ervaringen die voor een groot deel op gevoel, ervaring en persoon zijn gebaseerd. Wat Supersilent onherroepelijk intrigerend maakt is de onvoorwaardelijke en nietsontziende wijze waarop zij zich in een volledig geïmproviseerde show overgeven aan het moment en elkaar.


Dat is wat muziek, en zeker de goede vormen van geïmproviseerde muziek, zo veel dimensies geeft en zo veel diepte brengt: de totale overgave. Volledig in het nu zitten, openstaan, luisteren, geven en nemen. Dat heeft niets te maken met muzikaal gelul, maar met filosofie, levenshouding en vriendschap. Bij een concert van Supersilent ben je er getuige van.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden