Superieure thriller

Filmcriticus David Thomson over de in 2011 overleden en vaak als 'gedienstig 'omschreven Hollywoodregisseur Sydney Lumet.


Toch maar even over dat bezwaar van het nasynchroniseren heen stappen, want wat een geweldige film is dit rechtbankdrama van de in 2011 overleden Sidney Lumet. Het als tv-spel geschreven rechtbankdrama werd door hoofdrolspeler Henry Fonda geïnitieerd, door hem voorzien van een eminente cast en gefilmd door de al even eminente cameraman Boris Kaufman. Het is een film zoals die vandaag de dag nooit meer zal worden gemaakt: met uitzondering van het openings- en eindshot speelt 12 Angry Men zich af in één kleine, benauwde ruimte: een kamertje waar twaalf mannelijke juryleden opgesloten worden tot ze een unaniem oordeel hebben geveld over de schuld of onschuld van een jongen die ervan verdacht wordt zijn vader te hebben vermoord. Het lijkt een abc'tje, maar gedurende de film verandert het ene na het andere jurylid van overtuiging.


Hoe het eindigt weet je eigenlijk na tien minuten al, desondanks is dit speelfilmdebuut van regisseur Lumet, die het vak leerde bij de televisie, van begin tot eind spannend. En ongeëvenaard in beeld gebracht door genoemde Boris Kaufman. De beklemming die zich van de kijker meester maakt, komt niet in de laatste plaats doordat hij het eerste half uur boven ooghoogte filmt, daarna óp ooghoogte en ten slotte eronder.


12 Angry Men (Sidney Lumet, 1957)

Arte, 20.15-21.45 uur

Hairspray

(Adam Shankman, 2007) 'Oh Baltimore / Man it's hard just to live', zong Randy Newman eind jaren zeventig. En de tv-serie The Wire liet er later ook geen twijfel over bestaan: in Baltimore heb je niets te zoeken als je er niet per se moet zijn. Fantastisch daarom dat Adam Shankman zijn versie van Hairspray laat beginnen met de opgewekte dikzak Tracy Turnblad, die elke nieuwe dag ziet als een dag vol mogelijkheden, waarvan ze al zingend haar stad - Baltimore dus - deelgenoot maakt. Het zet een toon die niet meer kapot kan de rest van de film. Hairspray, eerder als fijne cult verfilmd door John Waters en nog niet zo lang geleden als musical populair in Nederland, is één groot feest. 1962 wordt kleurrijk tot leven gebracht, een jaar waarin de rokken nog lang waren, panty's verplicht, en waarin de verkoop van haarlak explodeerde. En waarin Baltimore leerde dansen met het tv-programma The Buddy Deane Show. Daarin demonstreerden zorgvuldig gecaste jongeren de twist, locomotion, mashed potato, limbo rock en dirty boogie. Onder meer. Het is het programma, al heet het in de film anders, waarin Tracy ooit hoopt op te treden. Some day when I take to the floor / The world's gonna wake up and see / Baltimore and me. Zo kan het ook, Randy.


RTL 8, 20,30-22.40 uur.

Somersault

(Cate Shortland, 2004) Ontroerend mooi speelfilmdebuut van de Australische filmmaakster Cate Shortland (Lore). Nadat haar moeder haar op haar kamer heeft betrapt met een jongen, neemt de 16-jarige Heidi de benen. Ze wil naar Sydney, maar strandt in Jindabyne, een wintersportoord aan een meer in het zuid-oosten van Australië. Het wordt een louterende reis van een onschuldig kind dat wanhopig op zoek is naar liefde en genegenheid. De 21-jarige hoofdrolspeelster Abbie Cornish (die later zou schitteren in Jane Campions Bright Star) overrompelt als de naar binnen gekeerde Heidi, van wie de gevoelswereld mooi in beeld wordt gebracht door geprononceerde kleuren en stemmige muziek (van Decoder Ring).


Somersault won in 2004 alle dertien beschikbare prijzen van het Austalian Film Institute, zeg maar de Australische Gouden Kalveren.


Arte, 21.45-23.30 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden