Superieur ploegenspel van Sky geeft Froome's concurrenten het nakijken

Romain Bardet en Rigoberto Urán zouden aanvallen, maar als het erop aankomt springt Mikel Landa weg van Chris Froome, zijn teamgenoot. Superieur ploegenspel. Froome heeft zijn vierde Tour.

De Sky-trein denderde door het hooggebergte. Beeld afp

Het vuur zou hem na aan de schenen worden gelegd, er was spektakel beloofd. Maar in de beklimming naar de top van de Col d'Izoard pareerde Chris Froome gisteren alle aanvallen op zijn gele trui, mede dankzij een indrukwekkend optreden van zijn ploeggenoten van Sky. Met alleen nog een sprintetappe, een tijdrit (zijn specialisme) en een ceremoniële rit naar Parijs voor de boeg kan zijn vierde Tourzege hem nauwelijks meer ontgaan.

Zichtbaar opgelucht stapte hij na 179 kilometer op de bergtop van zijn fiets. Alles was volgens plan verlopen, zei hij. 'In de derde week moest ik op mijn top zijn. Zo is het ook gegaan.'

Te machtig blok

Ook dat zijn ploeggenoot Mikel Landa hem op iets minder dan vier kilometer voor de top in de steek liet en gestaag een voorsprong opbouwde, behoorde volgens de Sky-topman tot het vooraf bedachte scenario. 'Hij moest een gat slaan, waarna ik de oversteek kon maken.' Of Froome de waarheid sprak, weet alleen hij. In elk geval smoorde hij soepel een discussie over een op handen zijnde machtsgreep binnen zijn ploeg in de kiem.

Als één ding duidelijk werd in de laatste bergetappe van de Tour dan was het dat Sky net als voorgaande jaren een te machtig blok vormt voor de concurrentie. Waar Froome in de finale nog kon rekenen op de steun van Landa, Mikel Nieve en Michal Kwiatkowski, stonden zijn naaste belagers Rigoberto Urán en Romain Bardet er alleen voor. Kwiatkowski had zich zelfs zo uitgeput voor zijn kopman dat hij na gedane arbeid stil kwam te staan. Het beulswerk van Sky maakte alle aanvallen zinloos. 'Ik heb het geprobeerd, tot het laatst aan toe', verzuchtte Bardet, 'maar Froome was super vandaag.'

Hét moment op de door Froome zelf als heroïsch betitelde Col d'Izoard was zijn demarrage op ruim twee kilometer van de finish. Hij zette aan, keek achterom en zag dat hij een serieus gat had geslagen. Er was geen twijfel mogelijk: hier reed de beste man in koers. Dat Bardet en Urán weer aansloten, deed daar niks aan af. De enige winst die Bardet op de meet nog boekte waren vier bonificatieseconden, maar het was te marginaal om Froome de komende dagen nog slapeloze nachten te bezorgen.

In de schaduw van het geweld om de leiderstrui toonde Warren Barguil opnieuw zijn leeuwenhart. De Fransman ging er op zes kilometer op het einde vandoor en schudde zelfs de klassementsrenners van zich af. In perfecte cadans, op eigen verzoek verstoken van informatie over zijn achtervolgers ('het was alles of niets'), reed hij naar de finish, waar hij met twee wijsvingers omhoog zijn overleden grootvaders herdacht. Het was voor Barguil alweer zijn tweede zege. De eerste was 14 juli, de Franse nationale feestdag. Er zijn mindere etappes denkbaar om te winnen.

Dilemma

Onderweg was hij ook al gefeliciteerd door Thomas De Gendt met zijn bergtrui, want die kan Barguil niet meer ontgaan, net zoals zijn ploeggenoot Michael Matthews niet meer naast de puntentrui kan grijpen. De twee zijn door de ploegleiding van Sunweb op één kamer ingedeeld. Groen en bollen, zelden zal een klerenkast er eervoller en kleurrijker uit hebben gezien in de Tour.

Het succes van Barguil, op jonge leeftijd naar Nederland gekomen, zal smaken naar meer. Een lastig dilemma dient zich aan: wie moet volgend jaar de kopman worden bij Sunweb in de Tour: Tom Dumoulin, winnaar van de Giro d'Italia, of toch Barguil die deze Tour definitief zijn belofte heeft ingelost?

Het zal ongetwijfeld van het parcours afhangen wat de ploegleiding beslist. Zelf bleef Barguil gisteren ver weg van een nakende discussie. 'Eerst maar de bolletjestrui naar Parijs brengen en genieten van alle mooie momenten. Voor je het weet is het voorbij', doelde hij op de blessure die hij eerder dit jaar opliep in de Ronde van Romandië.

De strijd om het groen en de bollen mag dan beslist zijn, als het gaat om het geel houdt Froome zowaar nog een slag om de arm. 'Er zijn nog wel drie dagen koers.' In werkelijkheid rest hem nog maar één ding de komende dagen. Of vooruit, twee eigenlijk: niet ziek worden en op de fiets blijven zitten.


Warren Barguil viert zijn overwinning op de Izoard Beeld anp

De rivalen van Froome: adieu, addio en adiós

Fabio Aru, Astana

Hij pakte fris en monter dansend op de trappers de ritzege op La Planche des Belles Filles en knokte zich fraai in het geel in het skioord Peyragudes. Enkele dagen later was hij het tricot alweer kwijt. In de
Averyon zat hij te ver achterin toen de punchers er in Rodez vandoor gingen, met Chris Froome in het kielzog. Het was een onoplettendheid die een leider in het klassement zich niet kan veroorloven.Van steun van zijn ploeg Astana moest hij het dan al niet meer hebben.

Jakob Fuglsang, in juni nog de fiere winnaar van het Critérium du Dauphiné en in de Tour gedacht als een mogelijke extra pion, viel en stapte twee dagen later af. Maar zelf bleek de Sardijn ook in het hooggebergte niet op appèl. Woensdag op de Col de Galibier en donderdag op de Col d'Izoard ontpopte de lichtvoetige renner van de eerste week zich na enkele aanvallen van de concurrentie als een zwoeger in de stijl van Bauke Mollema.

Hij kwam nog enkele keren terug, maar al harkend en schuddend met het hoofd verloor hij steeds meer terrein. Hij staat vijfde. Het zal niet de gedroomde plek zijn waarmee hij het schrijnende gemis van zijn deelname aan de 100-ste Giro d'Italia enigszins hoopte te verzachten.

Fabio Aru Beeld anp

Rigo Urán, Cannondale

De Colombiaan was deze weken van alle renners in de top van het klassement het onzichtbaarst. Op initiatief was hij niet te betrappen. Al meerijdend handhaafde hij zich in de rangschikking. Hij heeft al een heel behoorlijke erelijst bij elkaar gefietst, met onder meer twee tweede plaatsen in de Giro d'Italia. Maar hij draagt ook een smet met zich mee.

Tijdens de Olympische Spelen in Londen, keek hij in de wegwedstrijd opzichtig over zijn verkeerde schouder, toen Aleksandr Vinokoerov aanzette voor de eindsprint. Hij begon een weinig overtuigende achtervolging. De verdenking was snel gemaakt: de Kazach had het goud gekocht.

In de Tour de France was hij wel attent. Er was zelfs etappewinst. Na de afdaling vol drama van de Mont du Chat drukte hij in Chambéry zijn wiel enkele millimeters voor dat van Warren Barguil over de finishlijn. Slim won hij woensdag het sprintje na de afdaling van de Galibier en wipte langs Fabio Aru en Romain Bardet naar de tweede plek. Een dag later betaalde de Fransman hem met gelijke munt terug.

Met de vorm was weinig mis. Hij had donderdag bijvoorbeeld op de Izoard het antwoord op een ogenschijnlijk allesbeslissende demarrage van Chris Froome. Van alle rivalen is hij de enige die de Brit nog met de meeste zorg bekijkt: Urán rijdt een goede tijdrit. Maar de kopman van Cannondale zal zich toch afvragen of hij het toch niet eens gewoon had moeten proberen, al was het maar één keer. Nu zal hij nooit weten of er meer had ingezeten.

Rigoberto Uran Beeld getty

Romain Bardet, AG2R

Hij staat tweede, op 23 seconden van Chris Froome, maar de kans is reëel dat hij zaterdag in Marseille een plaatsje zal zakken. De Colombiaan Rigoberto Urán staat zes seconden achter hem en rijdt een betere tijdrit.Maar ere wie ere toekomt, de hoop van het Franse wielrennen was van alle renners die Froome echt konden uitdagen degene die het op z'n minst herhaaldelijk heeft geprobeerd. Zijn ploeg wedijverde in meerdere etappes met de sterren van Sky om de koers te dirigeren. Zelf probeerde hij het op de steilste hellingen omhoog en de riskantste wegen naar beneden. Het was niet alleen durf. Hij kende alle bochten en obstakels op de relevante passages.

Zijn offensieve houding levert hem grote populariteit op. Overal langs de route getuigen constructies en spandoeken ervan dat de naar een Franse Tourzege snakkende natie hem liefheeft. Vorig jaar werd hij ook al tweede in de Tour, maar toen reed hij zich pas in de slotfase in de kijker. Eén keer was er loon naar werken: in de Pyreneeën won hij de etappe naar Peyragudes. Maar voor het overige zag hij telkens achter zich de vertrouwde hoofdrolspelers opdoemen.Het leek donderdag op de Izoard ook wel een beetje op: één serieuze poging en een geslaagde eindsprint voor de derde plek in de rit. Uiteindelijk toch op waarde geklopt.

Romain Bardet Beeld getty
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden