Sunset Boulevard is ouderwets in de goede zin van het woord

De show die Andrew Lloyd Webber in 1991 componeerde, is een kleine week te zien in Koninklijk Theater Carré. Qua regie is alles aan deze versie ouderwets, in de goede zin van het woord: het acteren, de aankleding en het decor. Maar hét grote pluspunt is het geweldige orkest: zelden hoor je in een musical nog zo'n rijkdom aan klanken.

Sunset Boulevard Beeld Manuel Harlan

Hoever kun je als actrice en regisseur gaan in het spelen en verbeelden van een waanzinscène? Heel ver, zo moeten Ria Jones (hoofdrolspeler) en Nikolai Foster (regie) van de musical Sunset Boulevard hebben gedacht. De eindscène laat derhalve een volkomen over de top uitgespeelde teloorgang van filmdiva Norma Desmond zien. Vanaf de lange trap in haar desolate villa daalt ze af als een Griekse tragédienne en psychiatrisch patiënt tegelijk. Ogen wijd opengesperd en de opzichtige make-up doorgelopen, terwijl op een groot scherm beelden van angstig kijkende vrouwen en Gustav Klimt-achtige gewaden worden vertoond.

Zo overdadig is dus de versie van Sunset Boulevard die in Theater Carré is neergestreken. Daar staat de show nu, onder de noemer ‘Broadway aan de Amstel’. Dat is een verwarrende titel, want deze productie is rechtstreeks vanuit Engeland geïmporteerd. Daar was het een succesvolle reisvoorstelling, die vooral leunt op Ria Jones als Norma Desmond. Die Jones is een geval apart: haar stem is van een ongekende vocale krachtpatserij, en ze zingt alles met een enorm vibrato – geen noot komt strak haar gouden keel uit. Dat is dramatisch gezien misschien interessant, maar het werkt op den duur ook op de zenuwen. Stoer is wel dat ze lelijk durft te zijn, zoals in die waanzinscène, maar eigenlijk door de hele voorstelling heen. Uiteindelijk is ze niet alleen die vergeten filmster van de Paramount Studios, maar ook een vrouw van vlees en bloed, die hunkert naar liefde en aandacht.

Sunset Boulevard is de musical die Andrew Lloyd Webber in 1991 componeerde op basis van Billy Wilders gelijknamige film (1950). Die film gaf een genadeloos inkijkje in de filmindustrie van toen, waarin Norma Desmond als dé ster van de stomme film werd verdrongen door de nieuwe tijd. Haar droomrol van Salomé zal ze nooit meer spelen, Cecil B. DeMille heeft haar niet meer nodig.

Met Evita en Jesus Christ Superstar behoort Sunset Boulevard tot het beste werk van Lloyd Webber. Alle drie de musicals hebben tragische helden tot onderwerp, en alle drie worden ze gestut door dramatisch golvende muziek. Die muziek wordt in Carré gespeeld door een geweldig orkest en dat is meteen hét grote pluspunt van deze productie; zelden nog hoor je in een musical nog zo’n rijkdom aan klanken uit de orkestbak komen. Onder muzikaal leider Stephen Brooker speelde het orkest weelderig explosief, jazzy, swingend, en onvolprezen dramatisch. De zang in de ensemblenummers is meer dan voortreffelijk. Bovendien zit de compositie uitermate slim in elkaar: Lloyd Webber heeft hooguit vier, vijf muzikale lijnen nodig die hij vervolgens fraai in elkaar door laat lopen. Nummers als As If We Never Said Goodbye, New Ways To Dream en The Perfect Year komen in talloze gedaanten terug.

Verder is qua regie alles aan deze Sunset Boulevard ouderwets, in de goede zin van het woord: het acteren (stevig aangezet), de aankleding (nergens ook maar een hint naar ‘tijdloos’), het decor dat in sneltreinvaart wordt op- en afgereden en waarin filmbeelden af en toe refereren aan de tijd van de grote Hollywood-studio’s. Dat het accent in deze productie vooral ligt op Norma’s gemankeerde liefdesleven en minder op de teloorgang van haar carrière, is een discutabele keus, die trouwens wel consequent wordt uitgewerkt. Ria Jones is te zeer een wulpse vrouw om echt een treurwilgje te zijn.

Mijn held van de avond was overigens haar tegenspeler Danny Mac als Joe Gillis, de werkloze schrijver die via een liaison met de oude diva weer aan de bak probeert te komen. Die jongen is beweeglijk tot in zijn tenen en getrainde buikspieren aan toe, heeft een fantastische, soepele stem, en is de stuwende kracht van deze voorstelling. ‘Mad about the boy’ liet Norma in de gouden sigarettenkoker graveren die ze aan hem cadeau gaf. Toen ze de man toch niet kreeg, werd ze pas echt gek. En dat is niet onopgemerkt gebleven.

Sunset Boulevard van Andrew Lloyd Webber (muziek), Christopher Hampton en Don Black (tekst), Nikolai Foster (regie). In Theater Carré Amsterdam, 29.3; daar te zien t/m 8.4. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden