Sudanees gezin ijskoud op straat gezet

Niemand aan de Eikenlaan 40 in Groningen had dinsdag gedacht dat het echt zou gebeuren: de uitzetting van de Sudanese familie Mahamad....

Van onze verslaggeefster Greta Riemersma

Maar het gebeurt wel. Salah en Ibtisam Mahamad en hun kinderen van 8, 5 en 3 zijn uitgeprocedeerd. Naar eigen zeggen kunnen ze in januari terecht in het aanmeldcentrum in Ter Apel om asiel aan te vragen op grond van nieuw bewijsmateriaal uit Sudan, maar daarop wil de gemeente niet wachten.

'Ze zijn illegaal', zegt burgemeester Wallage van Groningen. 'En de overheid treft geen voorzieningen voor illegalen.'

Dus stoppen 's ochtends rond negen uur drie politiebusjes voor de jarenvijftigflat van de Mahamads. Een stuk of twaalf agenten lopen richting trappenhuis, dat volgeperst is met opposanten. Onder hen bevinden zich leden van de Internationale Socialisten met rode vlag, sympathiserende Iraanse vluchtelingen en mensen die via de site van de Werkgroep Vluchtelingen Vrij op de actie zijn geattendeerd.

'Solidariteit', klinkt het wanneer agenten aan de eerste verzetsplegers beginnen te trekken. Bovenin het gebouw drentelen de Mahamads in hun huis heen en weer tussen vrienden en hun laatste huisraad. De meeste spullen hebben ze ondergebracht bij vrienden, wat rest zijn geraniums en een goudvis in de vensterbank, kindertekeningen, een halfopgegeten kokostaart in de keuken en nog zo wat.

De kinderen hangen en jengelen, hun ouders kijken uit het raam naar beneden met ogen vol ongeloof. Ibtisam vertelt dat haar man in Sudan vijftien jaar gevangenisstraf wacht. Hij is gedeserteerd omdat hij niet wilde vechten tegen zijn landgenoten in het afvallige Zuid-Sudan, aldus Hans Alderkamp van de Werkgroep Vluchtelingen Vrij. Vijf jaar zijn ze in Nederland, waarvan één jaar in dit huis.

Kreten uit het trappenhuis bereiken de woning. Actievoerders schreeuwen tegen de politie: 'Geen geweld, man, geen geweld', 'geen stok gebruiken' en 'ga je eigen kinderen pesten'. Later komen de verhalen over agenten die buiten het zicht van tv-camera's aan oren en schouders trokken en sloegen. Een actievoerster moet naar het ziekenhuis met een dubbelgeklapte pols.

Na een klein uur hebben de agenten zich toegang tot de woning verschaft. De Mahamads staan bijeengedreven in een hoek van de woonkamer. 'U weet toch dat u eruit moet, vanaf mei?', zegt de meegekomen deurwaarder. Ibtisam: 'Waar gaan we heen?' De deurwaarder: 'Als u niks geregeld hebt, is het uw probleem. Pak uw spullen en vertrek.' Salah: 'Is dit Nederland?' De deurwaarder: 'Dat is geen discussie nu. Ik adviseer u nu te vertrekken, zeker met de kinderen erbij.'

Ibtisam spoort haar man aan. Ze pakt ingelijste foto's en nog een kolenbrandertje en dan verlaat de familie het huis. Het jongste dochtertje, dat lag te slapen, begint te huilen.

Buiten staart Salah versteend voor zich uit. Wanneer de actievoerders richting gemeentehuis gaan, sluiten de Mahamads zich aan.

Daar aangekomen worden zij binnengelaten, maar hun adviseurs in vluchtelingenzaken niet. Ze krijgen twee mogelijkheden voorgelegd: op kosten van de gemeente in een hotel tot ze het vliegtuig nemen naar Sudan of onmiddellijk naar het aanmeldcentrum in Ter Apel. Ze kiezen voor geen van beide. Ze willen naar vrienden tot ze in januari volgens afspraak naar het aanmeldcentrum kunnen.

'Ze zijn door de gemeente overvallen en konden geen ruggespraak plegen', zegt Alderkamp van de Werkgroep Vluchtelingen Vrij. Wallage: 'We passen de regels toe zoals ze zijn. Dit is nationaal beleid, maar gemeenten worden erop aangesproken. Ik heb mijn best gedaan een goede oplossing te bedenken.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden