Succes op de valreep

Hij kreeg jubelrecensies, maar niemand kwam naar zijn shows. Geheel ten onrechte, want Damien Jurado gaat muzikaal tot het uiterste.

Op het moment dat zijn ouders naar Seattle verhuisden, was Damien Jurado 12 jaar. 'Dat was in 1986, nog voordat grunge in die stad begon te woekeren. Maar ik was wel al gegrepen door punkmuziek, eigenlijk al na mijn eerste bibliotheekbezoek, toen ik de soundtrack van de cultfilm Repo Man zag staan. De hoes trok me aan. Er stonden tal van cruciale punkbands op die plaat: Black Flag, Suicidal Tendencies en Circle Jerks. Ik was er vroeg bij.'


Jurado vertelt vlot en enthousiast, in de kleedkamer van het Haarlemse Patronaat waar hij die avond optreedt. 'Maar ik was eigenlijk al weer klaar met punkrock toen Seattle met Nirvana muzikaal op de kaart kwam te staan. Ik zag die grungebands wel, maar vond ze te commercieel. In ieder geval deed Nirvana me weinig, ik had dankzij een andere platenhoes, een van Simon & Garfunkel, folkmuziek ontdekt. Tja, verkeerde muziek op een verkeerd tijdstip, zo bleek. Maar ik ging me zelf ook steeds meer op rustige singer/songwritermuziek toeleggen en deed blijkbaar iets goed, want het grote label Sub Pop toonde interesse.


'Ik kon maar beter geen akoestische liedjesplaat uitbrengen, zeiden ze er meteen bij, want die zou toch niet verkopen. Het was immers 1996. Seattle, maar ook de rest van de VS, waren nog in de ban van harde rockmuziek. 'Elliott Smith en ik bleken de enige nieuwe singer/songwriters. We werden gedoogd als support-act, maar meer ook niet.'


Toch bracht Jurado op Sub Pop een paar rustige liedjesplaten uit die echter niet verkochten. 'Ik dacht dat iedereen me haatte, behalve in Engeland waar ik wel goede recensies kreeg. Ach, mijn beroemde stadgenoot Jimi Hendrix werd ook in Engeland ontdekt, dus er was nog hoop.'


Met zijn album Ghost Of David (2000), een persoonlijke, donkere plaat, veranderde er iets. 'Ik kreeg overal jubelrecensies, maar er kwam nog altijd niemand naar mijn shows. En toen vond ik het mooi geweest. Ik kreeg een zoon en kon een baantje in het onderwijs krijgen. Oké, zei ik tegen mezelf, ik maak nog één plaat als een soort fuck you, met de indiemuziek die toen hip was. Echt een grap. En dan houd ik ermee op.' Grap of niet, I Break Chairs werd een succes, maar Jurado bleef bij zijn besluit. Hij was klaar.


Dacht hij. Tot het moment dat er een verzoek van een piepklein label uit Indiana, Secretly Canadian, kwam. 'Ze waren zo overtuigend dat ik ben gaan kijken. Ze dreven hun label vanuit een soortement slaapkamer. Dat was nog eens wat anders dan het grote Sub Pop dat ik gewend was. Mensen die ik vertrouwde zeiden: dat label is goed voor zijn artiesten en zal groot gaan worden.'


Dat werd het, mede dankzij artiesten als Antony & The Johnsons, en ook Damien Jurado die er met toenemend succes platen voor uitbracht, met het vorige maand verschenen Maraqopa als voorlopig hoogtepunt.


'Ik ben heel blij dat ik ondanks mijn twijfels toch op hun uitnodiging ben ingegaan. Ik groeide als het ware met het label mee in populariteit. Ze lieten me het soort singer/songwriterplaten maken dat ik wilde. Muziek die nu wel in de mode raakte.


Maar op zijn recentste werk, Saint Bartlett (2010) en het nieuwe Maraqopa klinkt toch een stevig, rijk gearrangeerd rockgeluid. Dat komt, aldus Jurado, vooral door de inbreng van producer/componist Richard Swift, aan wie het label hem koppelde.


'Ik wilde mijn liedjes meer aankleden, en een breder geluid. Swift bleek de man om me daarmee te helpen. Ik kom met een liedje, hij kleurt het in. Zo doen we dat al twee platen.


Maraqopa is een zeer gevarieerd rockalbum waarop de muziek van psychedelisch naar folk heen en weer schiet. De liedjes bleken zonder dat Jurado het bedoelde ook nog een verhaal te vertellen. 'Ja, noem het maar een conceptalbum, waarop veel van mijn ervaringen in de muziek verwerkt zijn. Ik ben alleen nooit zo beroemd geworden als de hoofdpersoon op mijn plaat.'


Maraqopa is een fictieve commune in het Midwesten, vertelt Jurado. 'Die kwam ineens tot me in een droom, ook de naam. De liedjes gaan over een succesvol muzikant, een soort cultheld, die in een verkeerde drugstrip raakt en van de een op de andere dag verdwenen is. Gewoon weg met de auto om al rijdend bij Maraqopa aan te komen, waar niemand hem kent en daar de liefde van zijn leven vindt. De pers en zijn fans voelen zich in de steek gelaten door hun held, maar hij geniet. Geen ster meer, geen geld, maar wel liefde in zijn leven.'


Dat spreekt Jurado wel aan. 'Ik heb ook vaak gedacht: doei, bekijk het maar ik ga voor mijn familie zorgen. Natuurlijk, ik ben geen Syd Barrett, Nick Drake of de obscuur gebleven Jim Sullivan, die model stonden voor mijn held, maar het heeft wel iets geruststellends dat je gewoon op ieder gewenst moment uit de muziek kunt stappen. Ik heb een vrouw en een zoon die van me houden, wat heb ik nog meer nodig? Klinkt raar, maar ook nu ik bescheiden kan leven van mijn muziek, is dat heel bevrijdend. Dat er meer is dan muziek, geeft me juist de kracht om muzikaal tot het uiterste te gaan.'


Damien Jurado speelt vanavond in Paradiso, Amsterdam (uitverkocht)


Damien Jurado: Maraqopa. Secretly Canadian/Konkurrent.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden