Subsidieperikelen, gekluns en acteursvenijn bij Dertien Rijen

theater Het wordt gekenschetst als een ‘backstage comedy’, L’Impromptu de Paris (1937) van de Franse toneelschrijver Jean Giraudoux; een betiteling die meteen beelden oproept van intriges en theatergeheimen, van lollige taferelen, misverstanden en acts die maar ten dele willen lukken – kortom beelden uit het vak die je als publiek...

Giraudoux liet zich inspireren door Molières L’Impromptu de Versailles van drie eeuwen eerder, en samen vormen ze aldus de basis voor Het Impromptu van Dertien Rijen, ‘groot-tijdelijk-toneelspelers-ensemble’ opgericht door Discordia en ’t Barre Land. Nu in Amsterdam, zo afficheren ze hun stuk, waardoor je er al haast vanuit gaat dat deze Impromptu (schets, improvisatie, voor de vuist weg gemaakt) over de staat van het theater alhier zal gaan.

Deze verwachtingen worden eigenlijk alle wel zo'n beetje ingelost. Dertien Rijen bestaat uit eigenzinnige theaterlieden met een herkenbare stijl, waarbij je erop bedacht moet zijn dat je als publiek deelgenoot bent van de totstandkoming, of in ieder geval afronding, van een voorstelling. Er kan gaandeweg van alles veranderen, er wordt geïmproviseerd, er wordt gespeeld met de tekst in de hand. Je zou kunnen zeggen dat hun stukken óók gaan over theatermaken: wat wil je precies zeggen en hoe pak je dat, via je tekst, aan; de toeschouwer krijgt ook dit facet mee.

Een stuk als dat van Giraudoux, over de binnenkant van het theater, lijkt dan een goede keuze. Uiteindelijk hebben de makers een en ander nog versneden met een andere Giraudoux en Colombe van Anouihl, en het resultaat is een mozaïekachtig geheel van korte scènes, waarbij liefdesverhalen, theaterpolitiek en clownesk gekluns op een lekkere manier met elkaar verbonden worden; subsidieperikelen, staatsinmenging en acteursvenijn, het komt allemaal op een slimme manier aan bod.

Toch lijken de spelers hun draai nog niet helemaal gevonden te hebben in Het Impromptu. Maureen Teeuwen vormt een solide uitzondering en ook Margijn Bosch en Vincent van den Berg zijn redelijk op dreef, maar de rest lijkt vooral nog onzeker over de aanpak. Jammer genoeg leidde dat dinsdag tot een wat aarzelende, matte voorstelling. Wel een met potentie; de zoektocht is nog niet afgerond, en dat hoort erbij.Karin Veraart

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden