Stuiterbal

Actrice en theatermaker Sanne Vogel zit midden in de opnamen van Hartenstraat, haar speelfilmregiedebuut. 'Ik ben zo intens gelukkig als ik op de set sta.'

V

erliefd op Ibiza of op de Negen Straatjes?

'Verliefd op Ibiza was een heel leuke film om in te spelen en het was ook tof om op dat eiland te zijn, maar nu ben ik bezig met mijn eigen project, Hartenstraat, de eerste speelfilm die ik regisseer. Het verhaal speelt zich af in de Negen Straatjes in het centrum van Amsterdam, ten westen van de Singel. Het is net een dorpje, ik kom er erg graag. Dus als ik ergens verliefd op ben, zijn het de Negen Straatjes.

'Ik vind het buurtje zo leuk omdat er allerlei soorten mensen wonen en werken. Je hebt heel hippe mensen die bij winkels werken en naar de cafés gaan. En je hebt veel kakkers of mensen die er al lang wonen. In de Wolvenstraat zit altijd een oud vrouwtje te kletsen met de jongens van de kledingwinkel. En er zijn natuurlijk veel toeristen. Al die mensen gaan gemoedelijk met elkaar om.

'Je vindt hier misschien geen aso's, maar er zijn wel mensen die hier vijftig jaar geleden een huisje kochten en er nog steeds wonen. Daarnaast zijn de Negen Straatjes heel fotogeniek.

'Ik ben niet bang dat mensen de film te veel incrowd gaan vinden, want de buurt is slechts het decor. De film gaat over liefde en dat is iets universeels. De film Notting Hill kun je ook zien als je er nooit bent geweest. Ook Amélie speelt zich af in een kleine wijk in Parijs.'

Bang voor kritiek of onverschillig?

'Bang ben ik niet, ik ben best wat gewend. Ik heb goede kritieken gehad, maar er zijn ook recensenten die altijd slecht over mij schrijven. Ik heb geleerd me daar niet veel van aan te trekken. Ik maak wat ik zelf wil, ik wil geen concessies doen.

'Als 16-jarig meisje heb ik voorstellingen gezien die ik prachtig vond en die door oude recensenten werden afgekraakt. Zelf heb ik ook weleens het verwijt gekregen dat een stuk oppervlakkig was en dan dacht ik : natuurlijk snap jij niet waar deze voorstelling over gaat, je bent gewoon 65 en ik ben 22 en ik maak een voorstelling over mijn generatie en het gáát juist over oppervlakkigheid! Er zit een tweede laag onder en dat jij dat niet kunt zien, komt doordat jij te oud bent. Snap je? Ik zou nooit recensent willen zijn en ook geen parkeerwachter. Dan ben je boetes aan het uitdelen omdat mensen dingen fout doen. Ik snap niet waarom je iets dat met liefde gemaakt is, zou willen afkraken.'

Workaholic of gedreven door doodsangst?

'Vroeger werd ik gedreven door doodsangst. Er zit een kankergen in mijn familie dat 80 procent van mijn vaders kant heeft uitgeroeid. Daar kwam ik achter toen ik 13 was en toen ben ik begonnen met schrijven, omdat ik opeens dacht: ik moet iets maken van mijn leven. Ik wist dat de kans bestond dat ik vroeg zou overlijden. Bij Pauw & Witteman heb ik daar een keer over verteld en toen moest ik huilen. Dat filmpje heb ik gebruikt om de voorstelling over mijn familiegeschiedenis te openen.

'Sindsdien is heel veel veranderd. Nu ben ik helemaal niet meer bezig met dat gen. Ik weet niet eens of ik het heb, omdat ik me nog steeds niet heb laten onderzoeken. Het is niet de dood die me drijft, maar passie. Wat ik nu doe is echt onmogelijk. Ik heb vannacht maar vier uur geslapen. Alles moet wijken voor dit project. Ik heb twee keer eerder een burn-out gehad, maar dat gaat nu niet gebeuren. Ik ben zo intens gelukkig als ik op de set sta, daar krijg ik zo veel energie van, ik ben een soort stuiterbal.'

De Parade of Pathé?

'Dan kies ik voor de Parade. Ik wil daar niet meer met eigen voorstellingen staan, omdat ik dat jaren heb gedaan. Als ik daar kom en al die mensen weer zie, dan voelt het als familie. Iedereen roept: 'San, kom in de zweefmolen! Kom hier eten! Hoe is het met je? We zijn trots op je.' Ik heb daar mijn eerste betaalde werk als actrice gedaan. En ook de eerste voorstelling die ik zelf maakte en waarvoor ik betaald kreeg. Dus De Parade is erg bijzonder voor me.

'Hartenstraat gaat in veel bioscopen draaien, ook in Pathé. Dat is fijn want dan kunnen veel mensen de film zien. Als ik nu moest kiezen tussen theater en film, zou ik toch voor film gaan. Daar wil ik me op richten de komende tijd.'

BN'er-wereld: slangenkuil of theekransje?

'Het is geen wereldje. Het zijn allemaal eilandjes. Soms zwemmen mensen van het ene naar het andere eilandje. Negentig procent van de mensen die ik ontmoet - of ze nou judoka, acteur of presentator zijn - vind ik leuk. Voor mij maakt het ook niet zo veel uit wat mensen doen, als ze het maar met passie doen. Van die slangenkuil merk ik weinig.

'Veel vrienden van me acteren, maar ik ken ook mensen die voor American Express werken, in goud handelen of evenementen organiseren. Tot mijn 26ste had ik geen vrienden buiten de film- en theaterwereld, omdat ik gewoon geen andere mensen ontmoette. Via vriendjes leerde ik nieuwe mensen kennen die heel andere dingen deden. En toen ik 27 was ging ik voor het eerst in mijn leven veel uit.

'Ik vond het superleuk mensen te leren kennen die gestudeerd hebben en uit een heel andere hoek komen. Ik heb communistische roots en linkse ouders. In de kunst is iedereen ook heel progressief. En nu heb ik ook vrienden die op de VVD stemmen. Ik dacht vroeger dat al die mensen stom waren, maar dat blijken ook leuke mensen te zijn.'

Onbezorgd vrijgezel of het tikkende biologische klokje?

'Dat klokje tikt niet meer. Ik was bezig te proberen een kind te krijgen toen ik mijn verkering uitmaakte. Daarna is het klokje helemaal verdwenen. Ik wil het wel ooit een keer, erg graag zelfs, maar niet nu. Dan wil ik eerst echt verliefd op iemand worden. En ik heb nog wel even, zo oud ben ik nou ook weer niet.'

Nederlandse filmindustrie: op sterven na dood of springlevend?

'Springlevend. Ondanks de bezuinigingen worden Nederlandse films echt goed bezocht, zeker vergeleken met tien jaar geleden. Ik heb het idee dat er veel leuke dingen worden gemaakt. Zei Anna Drijver dat de Nederlandse filmindustrie dood gaat? Sorry, dat heb ik even gemist, ik ben alleen maar bezig met mijn film nu. Maar ik begrijp dat ze zich zorgen maakt. De hele post-industrie van de Nederlandse film ligt zo langzamerhand op zijn gat. Alles wordt in het buitenland afgemaakt: geluidsnabewerking, kleurcorrectie, dat soort dingen. In België is daar bijvoorbeeld subsidie voor, daarom verliezen veel mensen hier hun werk en hebben veel bedrijven het zwaar.

'Het is een beetje dubbel. De passie is er, het publiek is er, maar de politiek werkt gewoon niet mee. Politici maken nu iets kapot, maar ik blijf hoop houden. Kunst kun je niet doodmaken.'

Geen opleiding: zonde of zegen?

'Ik denk dat het een zegen is dat ik na de mavo met school ben gestopt. Alles wat ik heb uitgeprobeerd was voor een publiek - nooit binnen de veilige muren van een school, waardoor ik heel sterk ben geworden en tegelijkertijd weet wat mijn zwakten zijn. Dat heb ik trouwens zelf ontdekt, dat is me niet verteld door een docent.

'Als ik wel langer naar school was gegaan, was ik te eigenwijs geworden. Dat had zeker tot botsingen geleid. En ik heb mijn eigen docenten kunnen kiezen. Ik ging werken met mensen die ik bewonderde. Toen ik 24 was, had ik het cv van iemand die al vier jaar afgestudeerd was. Ik leer terwijl ik werk. Als ik aan het schrijven ben, zoek ik bijvoorbeeld synoniemen op.'

Afvallen: eeuwige strijd of overwonnen obstakel?

'Het blijft een eeuwige strijd. Ik ben een paar jaar geleden 27 kilo afgevallen. Voor Expeditie Robinson was ik weer 6 kilo aangekomen. Dat is er nu weer af. Ik blijf bezig. Ik ga vaak naar de sportschool en ik let goed op mijn eten. Ik ben pescotariër: een vegetariër die wel vis eet. Ik had een tijdje erge hoofdpijn en toen zei de huisarts dat ik vis moest gaan eten. Mijn hoofdpijn was binnen een week weg.

'Ik moet meer dan anderen mensen op mijn gewicht letten. Dat is jammer, maar gelukkig ben ik dol op de mensen van mijn sportschool. Toen ik zo dik was, dacht ik dat het altijd zo zou blijven. Zij hebben me gemotiveerd om af te vallen. Nu staan ze al drie keer op mijn voicemail: 'Waar blijf je?' Maar ik kan momenteel gewoon niet, ik heb niet eens tijd om een was te draaien. Als ik weer aankom, weet ik nu wat ik moet doen: dan ga ik gewoon vier keer per week sporten en dan is het er weer af.

'Ik mis mijn oude figuur niet. Ik heb het lang gebruikt in mijn voordeel. Bijvoorbeeld een scène waarin ik mij in een te krappe spijkerbroek probeerde te wurmen. Nu ben ik het zat om altijd de draak te steken met mijn lichaam. Anders ga je in herhaling vallen.'

1984Geboren in Nieuwegein 1999Winnaar Kunstbende 2002-2010Verschillende voorstellingen op De Parade 2005rol in de film Het Schnitzelparadijs 2008Boek Het levenswerk van een talentloos meisje 2010rol in tv-serie Annie M.G. Deelname aan tv-serie Wie is de mol 2013Verliefd op Ibiza Deelname Expeditie Robinson 2014Speelfilmregiedebuut met Hartenstraat

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden