Merrel Thönissen.

Interview Lachgas

Student over lachgas: ‘Doorgaan. Doorgaan. Tot je het in je tenen voelt’

Merrel Thönissen. Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

Archeologiestudent Merrel Thönissen (20) heeft van de commotie over lachgas weinig meegekregen. ‘Even de ogen sluiten. Wegvallen. Heel snel kom je weer bij.’

Wilt u dit verhaal liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

‘In mijn omgeving hebben alle studenten wel lachgas geprobeerd. Ik was 17 toen ik het voor het eerst gebruikte. Ik was net een maand lid van mijn studentenvereniging in Leiden, een groepje oudere jongens vroeg ik of meewilde, ze gingen thuis nog wat drinken. Als een stel van die echte, ‘harde’ mannen dat vragen, dan is dat wel spannend. We dronken wijn en bier, het ging al snel te hard. Ik voelde me niet zo goed, werd misselijk. ‘Ik weet wat daartegen helpt’, zei een jongen. Hij zat op een stoel, trok een laatje van zijn bureau open. Daar lagen tussen de rotzooi veel zilverkleurige lachgaspatronen.

‘Hij bracht een patroon aan op een slagroomspuitbus, en blies daarmee een ballon op. Psshhh, het klinkt zoals wanneer je hem zelf opblaast. Ik moest de ballon vastpakken en het lachgas diep inhaleren. Daarna moet je in- en uit- blijven ademen in de ballon. Ik zat op de rand van een bed. De druk in je hoofd ebt weg, je krijgt een licht gevoel. Ik dacht, wow, wat is dit? Ik liet mezelf achterovervallen op het bed, dat voelde wel lekker. De ballon ging rond en werd steeds met nieuwe patronen opgeblazen. Het was bij iedereen een kort moment: even de ogen sluiten, wegvallen, heel snel komen ze weer bij.

‘Tegen misselijkheid hielp het niet – ik begon over te geven op de vloer. Ze gaven me een teiltje, daar zijn nog foto’s van gemaakt. Ik ben in slaap gevallen op de bank daar en werd de volgende ochtend wakker met een dekentje over me heen. Het teiltje was gelukkig weg. Zo miste ik mijn allereerste collegedag.

‘De tweede keer dat ik het deed, was bij een huisfeest een jaar later, op een luidruchtig, goor maar wel gezellig studentencomplex. Je betaalde aan de deur voor bier en gemixte sterke drank in emmers. Op dat feest verkochten ze lachgas voor 1 euro per ballon, 2 euro voor 3. Twee jongens moedigden me aan toen ik het gas inhaleerde: ‘Doorgaan, doorgaan, tot je het in je tenen voelt.’ Ik voelde niks, het werd alleen licht in mijn hoofd. Ik deed het drie keer die avond, met telkens minstens een half uur ertussen.

‘De derde keer werd het echt leuk. We waren bij hetzelfde huisfeest, maar dan een jaar later.

‘Het thema was aliens, dus ik had een blauwe pruik op. Mijn vriend had patronen gekocht. Ik inhaleerde en voelde het opborrelen. Het begon met tintelingen in mijn vingers en ging door tot in mijn tenen. Ineens begon ik te giechelen, steeds harder, totdat ik luid stond te schateren. Het geluid om mij heen veranderde, alles werd gedempt. Steeds als mijn vriend iets zei, echoden de laatste lettergrepen in mijn hoofd door, zo van ‘nou... ou... ou...’ En zijn woorden suisden, als auto’s die voorbij razen op een snelweg.

‘Ik zei ook: wow, ik hoor alles dubbel. Terwijl ik stond te lachen, dacht ik: o, daarom heet het lachgas, dit is dus die lachkick. Dan ebt het rustig weg; de echo’s houden langer aan, alsof de tijd vertraagt. Na een tijdje hoorde ik mijn vriend weer gewoon praten en werd ik me bewust van mijn omgeving. Daarna kon ik weer gaan dansen en drinken.’

‘In studentenkringen heb ik nog nooit gehoord dat iemand op een rustige avond zegt: ‘Zo, laten we lachgas doen.’ Het is leuk in een feestsfeer met anderen, anders zou ik er niet eens op komen om het te doen. Er zit iets onschuldigs aan lachgas, je hebt alleen maar dat ballonnetje. Het lijkt ook niet alsof je echt iets inneemt, het gaat je longen in en weer uit.

‘Een drugsverslaafde zou er niet veel aan hebben, want het is zo kort. Je denkt je problemen er niet mee weg, je verdooft jezelf niet.

‘Je kunt lachgas gewoon op het internet bestellen. 50 patronen voor 12 euro 50, hoe meer je koopt, hoe goedkoper het wordt. Het is toegankelijk, betaalbaar en je commit jezelf niet aan een harddrug. Toch moet je het niet te vaak en te veel doen, het gaat wel om je hersenen. Net als bij andere drugs geldt: je moet je goed voelen, niet down of ziekig zijn. Ze zeggen ook weleens dat je er dom van wordt, maar dat geloof ik niet.

‘Vorig jaar stond ik als vrijwilliger na een festival op te ruimen met een grijpstok, dan zie je al die lachgashulzen. Van de parkeerplaats tot het muziekterrein lag alles bezaaid met lege patronen. Toen dacht ik: dit is dus wel echt een ding. Een beetje raar en behoorlijk asociaal, om dat ter plekke te laten liggen.

‘Van de commotie over lachgas heb ik weinig meegekregen, maar het lijkt me wel belangrijk dat er een vorm van lachgasbeleid komt. Over de risico’s weten veel mensen nog niet genoeg, dat moet aan het licht worden gebracht. Maar als je kijkt naar andere middelen, zoals wiet, xtc, mdma, speed of pep – die kick duurt veel langer en is intenser – dan valt het behoorlijk mee.’

Er moet landelijk beleid komen om het toenemende gebruik van lachgas en de bijbehorende overlast tegen te gaan. Die vraag klinkt steeds luider onder Nederlandse gemeenten. Vooral het excessieve gebruik tijdens grote evenementen zoals Koningsdag baart lokale bestuurders zorgen. Het gebrek aan een landelijk verbod bemoeilijkt de handhaving.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden