Strijd tussen kinderliefde en pedohaat

Vandaag beslist de Hoge Raad of Martijn wordt verboden. De vereniging die pedofilie bespreekbaar wilde maken, was al op sterven na dood.

Ooit waren ze een serieuze gesprekspartner, een groeiende groep gelijkgestemden die het taboe op pedofilie wilden doorbreken. Nu zijn ze paria's, worden ze soms ingeschaald bij 'maatschappijontwrichtende' terroristische organisaties. Vrijdag beslist de Hoge Raad of pedovereniging Martijn, sinds 2011 inactief, definitief wordt verboden.


Het is de zoveelste episode in de onophoudelijke strijd die Martijn voert met de wet. Sinds de oprichting in 1982 raakten verschillende leden in opspraak. Gevoed door grote zedenzaken waarbij kinderen betrokken waren, brokkelde de maatschappelijke acceptatie voor de vereniging af. Ook intern groeide de onvrede en ontstonden irritaties.


Hoe anders was het nog in de jaren tachtig en begin jaren negentig. Martijn was een bloeiende vereniging, met op haar hoogtepunt 650 leden. Politici namen het gedachtengoed serieus. In 1985 wilde toenmalig VVD-minister Frits Korthals Altes zelfs seks met jongeren vanaf 12 jaar legaliseren. Door de maatschappelijke ophef die daarover ontstond, besloot hij het wetsvoorstel niet in te dienen.


Toch bleef pedofilie een bespreekbaar onderwerp. Bij het 5-jarig bestaan van Martijn in 1987, speechte PvdA-Tweede Kamerlid Hein Roethof over de keuzevrijheid op seksueel gebied. Henk Krol, toen hoofdredacteur van de Gaykrant, sprak over parallellen tussen de acceptatie van homo's en pedo's. De band tussen Martijn en homobelangenorganisatie COC was sterk. De pedovereniging was een vaste bezoeker van de jaarlijkse Roze Zaterdag.


Het bespreekbaar maken van pedofilie was precies wat de oprichters van Martijn beoogden. In 1979 begon gevangene Theo Gerritsen vanuit zijn cel in Den Bosch een blad over het onderwerp waarmee hij eensgezinden bij elkaar wilde brengen. Hij noemde het Martijn, naar zijn toenmalige vriendje. Drie jaar later leidde dat tot de officiële oprichting van de gelijknamige vereniging, die propageerde dat seksuele relaties tussen volwassenen en kinderen niet per se schadelijk zijn en maatschappelijk geaccepteerd moesten worden.

Keerpunt

Het keerpunt kwam in 1996, toen in België Marc Dutroux werd gearresteerd. De ophef over de gruweldaden van de Belg - hij ontvoerde en verkrachtte zes meisjes van wie vier het niet overleefden - had grote gevolgen voor Martijn. Het ledental halveerde in een klap. De vereniging werd verketterd. Bij homoboekhandel Vrolijk in Amsterdam werden de ruiten ingegooid omdat OK Magazine, de opvolger van het blad Martijn, in de schappen lag.


Ondanks verwoede pogingen werd de vereniging niet meer toegelaten tot de Roze Zaterdagen. Bestuursleden stapten op uit angst voor represailles. Leden bleven nog meer dan voorheen in de schaduw. In de media werd weinig meer over Martijn gesproken. Desondanks bleef het blad, sinds jaar en dag de ziel van Martijn, bestaan.


Met de komst van internet werd Martijn weer zichtbaar. Maar dat was niet het enige effect. Leden vonden uitlaatkleppen op andere websites en fora en hadden de vereniging niet meer nodig. De 36 euro lidmaatschapskosten gaven ze liever elders op het web uit. Het ledental liep terug van zo'n driehonderd in 2000 tot 150 in 2005. Zelfs het blad, waarmee het allemaal was begonnen, sneuvelde. De tweejaarlijkse ledenvergadering werd nog slechts door de harde kern bezocht.


Dat personen uit die harde kern niet zelden zelf in de fout gingen, bezorgde Martijn nog meer reputatieschade. Zo werd voorzitter Ad van den Berg, ondanks meerdere waarschuwingen en vingerwijzingen vanuit de vereniging, in 2010 opgepakt voor het bezit van een grote hoeveelheid kinderporno.


Toen het Openbaar Ministerie in 2011 een civiele rechter vroeg Martijn te verbieden, was de vereniging al op sterven na dood. Dat Martijn in 2012, toen het verbond door de rechtbank in Assen daadwerkelijk was verboden, toch in hoger beroep ging, was vooral een principekwestie. Bestuursleden Marthijn Uittenbogaard en Van den Berg hadden al besloten definitief te stoppen.


Een principekwestie is het voor de weinige aanhangers van Martijn nu nog steeds. Een negatief oordeel van de Hoge Raad betekent voor hen veel meer dan een ban op de vereniging. Ze zien het als een verbod op spreken over gevoel, daar waarmee het ooit allemaal begon.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden