Strandfeest als daad van verzet

Zodra in Libanon het vechten even ophoudt, zitten de restaurants vol en wordt er op het strand gefeest.

Van onze correspondent Ferry Biederman

De technobeat dreunt langs het strand, over het gras, door het restaurant en rond alle zwembaden. Honderden badgasten in bikini of zwembroek dansen in de enorme beach bar en op watervallen waaruit dampwolken opstijgen. Ze openen de ene na de andere fles dure champagne, eerst wild schuddend en dan spuitend over de menigte, het liefst op de topjes van de meisjes.

Onstuimig
Libanon is weer open for business. Enkele tientallen kilometers verderop in de havenstad Tripoli vallen nog bijna dagelijks doden bij gevechten tussen aanhangers van de pro-westerse coalitie en het blok dat geleid wordt door de pro-Iraanse en pro-Syrische Hezbollahbeweging. Maar op het topstrand van Libanon – Eddé Sands, net buiten de historische havenplaats Byblos – wordt onstuimig gefeest.

‘Dit is onze manier van verzet tegen Hezbollah’, schreeuwt de flamboyante eigenaar, Roger Eddé, over de stampende muziek aan de rand van het vip-zwembad. Net als veel rijke Libanezen uit illustere geslachten, heeft Eddé, een oudere, jolige man, overduidelijke politieke voorkeuren en ambities. Zijn megastrandtent is niet gewoon een miljoenenzaak, maar een ‘visie op het leven’.

Feesten
De Libanezen hebben er bijna een nationale identiteit aan ontleend; het feesten is waar ze om bekend willen staan, niet om het geweld dat het land regelmatig teistert. Ze verklaren vol trots dat ze onder bombardementen naar concerten hebben geluisterd. Dat zodra het vechten ophoudt, de restaurants weer vol zitten en dat er nergens zo goed en hard gefeest wordt als in hun land.

Psychologen hebben er allerlei verklaringen voor, en niet allemaal even vleiend, van ontlading tot ontkenning. Economisch gezien is het manisch aandoende feestvieren wel slim, want het toerisme is een belangrijke bron van inkomsten. De buitenlanders, vooral de Arabieren uit de Golf, moeten zien dat ze naar het land kunnen komen als toerist en, nog belangrijker, als investeerder.

Moord Hariri
‘Dit is het eerste weekeinde dat we weer helemaal vol zitten’, roept Eddé. Hij heeft het dan eigenlijk over de hele vijfjarige geschiedenis van zijn tent. Net toen hij goed op gang begon te komen in 2005, werd de voormalige premier Rafik Hariri vermoord en was het seizoen minder dan verwacht. In 2006 brak midden in de zomer de oorlog met Israël los. ‘Eén dag zaten er 5.000 mensen hier, de volgende dag was het leeg’, zegt Eddé.

Het geweld in 2007, toen het leger het Palestijnse kamp Naher el-Bared aanviel, was evenmin goed voor de zaken, en in mei van dit jaar stond het land op de rand van een nieuwe burgeroorlog na een week van gevechten tussen de anti- en pro-Syrische blokken waarbij meer dan 80 doden vielen. Maar nu is alles anders, heeft het land een nieuwe president, een nieuwe regering en heerst er een voorzichtige vrede.

‘Ik denk dat het maar tot november zal duren, want dan wordt Iran aangevallen. Maar dat betekent in elk geval dat wij een goed seizoen hebben’, zegt Eddé. Het ministerie van Toerisme voorspelt dat mogelijk 1,6 miljoen mensen dit jaar Libanon zullen bezoeken, vergeleken met amper een miljoen vorig jaar.

Jacuzzi
Eddé Sands is uiteraard niet de enige luxe strandclub. De Time Out Beirut voor de zomer heeft bevat een hele lijst met namen zoals ô Cap (‘met een jacuzzi, een bar in het zwembad en een waterval zal je zeker genieten’) en La Voile Bleu, (‘viersterren vipbehandeling als je ervoor betaalt’).

Eddé Sands is onbeschaamd hedonistisch en trekt zich absoluut niets aan van de conservatieve normen in het land. Vergeleken met Ibiza is het misschien niet zo bijzonder, maar voor Libanon en het Midden-Oosten is het uitermate extravagant wat er zich in zijn strandclub afspeelt.

Opmerkelijk zijn ook de enorme veiligheidsmaatregelen rond Eddé Sands. Roger zegt dat eenderde van zijn personeel bestaat uit veiligheidsmensen. ‘Ik krijg elk jaar bedreigingen binnen van gekken die vinden dat dit niet kan.’ Bovendien komen veel rijke mensen, diplomaten en politici naar Eddé Sands, en zeker in Libanon moeten die goed beschermd worden.

Kapitale jachten
Voor de kust liggen kapitale jachten en rond de zwembaden liggen miljardairs. Een van hen, Salah uit Koeweit (hij wil niet dat zijn volledige naam in de krant komt), is vrijwel elk weekeinde in Eddé Sands te vinden. ‘Dit is veel beter dan Dubai’, zegt hij over het enig vergelijkbare land in de Arabische wereld waar ook flink kan worden gefeest. ‘Het is hier veel natuurlijker, minder kunstmatig.’

Salah woont en werkt overwegend in Libanon, maar hij zegt dat veel Arabische toeristen, die nu weer beginnen te komen, worden aangetrokken door plekken als Eddé Sands.

Aan de tafel van eigenaar Roger Eddé brandt een levendige discussie los over de gasten uit de rest van de Arabische wereld. Eddé ziet zijn strandclub als een manier om conservatievere toeristen over te halen tot een relaxtere, westerse manier van leven. ‘Welnee’, zegt een gast. ‘Ze komen hier om te zuipen en met Libanese meisjes te slapen en zijn thuis weer aartsconservatief.’

Meer moslims
Eddé zegt dat meer moslims dan christenen naar zijn club komen en dat het niet alleen maar rijken zijn. Met een toegangsprijs van rond de 8 euro kunnen velen het zich veroorloven. Maar veel faciliteiten kosten extra, heel veel extra. De huurprijs van een strandbed in de buurt van de bar kan oplopen tot 200 dollar per dag.

Zelfs op de dansvloer is de tweedeling zichtbaar. Op de tafels en banken dansen de mensen die zich champagne kunnen veroorloven, een mengeling van vrouwen en mannen, terwijl in het midden groepen jongens verlangend naar hen opkijken. ‘Ik kom een, twee keer per maand, dat kan ik wel betalen’, zegt een van hen.

Lili, een Libanese vrouw uit Byblos zit met haar twee dochters aan het vipzwembad. De 16-jarige Joy heeft een sexy bikini aan en zegt dat ze Eddé Sands te gek vindt: de atmosfeer, de muziek en de drank. ‘Dit is een prima plek voor gezinnen. Ik voel me veilig en dit is onze manier van leven.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden