Stranden vol met honderden verhalen

Massimo Vitali heeft een groot oog voor detail. 'Kijk', zegt hij, terwijl hij wijst op een jong stelletje tussen de tientallen mensen op een van zijn enorme strandfoto's....

Op zoek naar een groepje kaartende jongens boven in beeld - hij wil laten zien hoe een van hen met een groot gebaar zijn kaart op de stapel voor hem smijt - wijst hij terloops op een paar kleurige badhanddoeken. 'Die waren toen, in 1995, erg in de mode.' Vitali loopt naar een andere foto, van jongeren in een discotheek ditmaal, sterk ingeflitst, zodat het lijkt of ineens alle lichten zijn aangegaan. Hij poetst een vuiligheidje van het glas, zegt dan: 'Dit is een van mijn favorieten, omdat je allemaal dingen ziet die je normaal niet zou zien. De vloer. Schoenen. Kussende mensen. En hier, handen die elkaar aanraken.'

De Italiaanse fotograaf Vitali (1944), die de komende weken exposeert in galerie Serieuze Zaken in Amsterdam, werd bekend met zijn foto's van plaatsen waar veel mensen zijn: stranden, discotheken, pleinen, parken, ski-oorden. Op zijn haarscherpe foto's zijn honderden details te zien en duiken allerlei verhalen op: hier neemt iemand een foto, daar wordt gegeten of gekaart, geruzied of bemind.

Vitali neemt zijn foto's van een hoog standpunt en laat ze afdrukken op forse formaten: 1,50 bij 1,90 meter, of zelfs 1,80 bij 2,20, het grootste formaat dat op fotopapier nog mogelijk is.

Voor zijn foto's gebruikt Vitali een technische camera en een speciaal ontwikkeld reuzenstatief. Een van de drie poten ervan is een ladder, waarlangs hij naarboven klimt tot een iel ogend platform pje op zes, zeveneneenhalve meter boven de grond, waarop twee mensen en een camera passen. 'Om overal een scherp beeld te krijgen, moet je met je camera hoog staan.'

Doordat hij buiten het blikveld staat van de mensen die hij fotografeert, lijkt het op zijn foto's of de fotograaf afwezig is. In Serieuze Zaken hangt maar één foto, vorig jaar genomen in de Jardin du Luxembourg in Parijs, op 14 juli, Frankrijks nationale feestdag, waarop dat anders is: midden in de menigte kijken twee mensen op naar Vitali.

Op de andere foto's gebeurt van alles, en is er niemand die acht op hem slaat. 'Als ik het statief opzet of afbreek, dan komen er weleens mensen vragen wat ik doe. Maar verder. . . Alleen kinderen, want die hebben niets te doen. Volwassenen die iets belangrijks te doen hebben, zoals in de zon liggen, die hebben geen tijd om zich om mij te bekommeren.'

Met zijn foto's, zegt Vitali, probeert hij een portret te geven van onze tijd. 'Vroeger, in de begindagen van de fotografie, werden mensen gefotografeerd terwijl ze aan het werk waren. Nu maak ik foto's van mensen die níet werken. Op dit moment in de geschiedenis hebben mensen meer vrije tijd dan ooit, dus als je iets over onze maatschappij wilt zeggen, moet je daar zijn waar mensen hun vrije tijd doorbrengen.'

'Ik denk dat het soort foto's dat ik maak meer over onze samenleving zegt dan het soort foto's dat wordt bekroond met de World Press Photo Award.' Vitali was in de jaren zestig en zeventig zelf reportagefotograaf en werkte daarna in de filmwereld, vóór hij in de eerste helft van de jaren negentig begon met zijn strandfoto's.

'Als reportagefotograaf maak je een keuze uit wat er gebeurt. Ik probeer het omgekeerde te doen, ik kies niet één gebeurtenis, maar vele gebeurtenissen. Mijn kadrering is niet perfect - mensen vallen buiten beeld, of staan maar half op de foto, zodat duidelijk is dat het leven buiten de foto doorgaat. Ik probeer te voorkomen dat ik moet kiezen voor een stukje van de werkelijkheid. Want als je naar een plaats gaat waar iets aan de hand is, en je maakt daar een foto, dan ziet niemand dat honderd meter verderop het leven doorgaat alsof er niets is gebeurd.'

'Ik probeer mijn foto's zó werkelijk te maken, dat ik zelfs heb overwogen dingen neer te zetten, acteurs te gebruiken. Om iets aan de werkelijkheid toe te voegen. Om een beetje verwarring te stichten. Misschien helpt dat om wat ik laat zien nog duidelijker uit te laten komen.

'Maar op het moment ben ik heel tevreden met wat ik maak. De werkelijkheid is vol zaken die wij nog nooit hebben gezien.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden