Straffe regie baart droeve en gedreven Cyrano

Deze Vlaamse Cyrano speelt een intrigerend spel met onvervuld verlangen.

Cyrano

door NTGent, tekst: Bernard Dewulf (naar Edmond Rostand), regie: Julie Van den Berghe


22/2, Minardschouwburg Gent. 12/3 Den Haag, 26 en 27/3 Amsterdam. ntgent.be


4 sterren


Het meisje staat in de deuropening van de caravan, haar blouse valt half open. De man kijkt naar haar, betoverd. Dan stapt zij op hem af en ontkleedt zich, vlak voor hem. Een droombeeld.


Zo begint Cyrano, een voorstelling van NTGent in regie van Julie Van den Berghe. Bernard Dewulf bewerkte hiervoor Cyrano de Bergerac, het beroemde toneelstuk van Edmond Rostand uit 1897, in Nederland vooral bekend door de destijds magische vertolking van Guus Hermus. En omdat het het favoriete toneelstuk is van Joop van den Ende, die er ook een musical van maakte, met Bill van Dijk en Danny de Munk.


Deze nieuwe, Vlaamse Cyrano is anders en heel eigenzinnig. In die wat armoedige caravan schuilen Cyrano, Christian en Roxane om beurten - bang als ze zijn voor hun gevoelens, op de vlucht voor de liefde, terwijl ze daarnaar zo verlangen.


Cyrano is veldheer en dichter - zijn wapens zijn de degen en het woord. Roxane is het voorwerp van zijn begeerte; Christian is de jonge rekruut die het moet hebben van zijn mooie hoofd en stoere lichaam. Twee mannen en een vrouw tussen hen in.


In deze voorstelling wordt een intrigerend spel gespeeld met thema's als onvervuld verlangen, meester-gezel en zelfhaat. Cyrano (Bert Luppes) is behept met een grote neus en vindt zichzelf lelijk. Christian (Harm Duco Schut) is ijdel en viriel, maar niet de slimste en nogal naïef. Beide mannen zetten elkaars kwaliteiten in om Roxane (Ann Miller) te overtuigen van de liefde, hun liefde. Cyrano schrijft fraaie liefdesbrieven, Christian bezorgt ze. 'Ik heb de woorden, u de lippen. Ik heb het inzicht, u het uitzicht', zegt Cyrano.


In Dewulfs poëtische versie is de vrouw het middelpunt: zij verdeelt en heerst. Door de setting met caravan en setlampen, lijkt het verhaal zich af te spelen in een filmstudio. Attributen als hoeden met pluim en opplak-neus worden schertsend gebruikt. De spelers filmen elkaar, de intieme scènes in de caravan worden geprojecteerd. Het is een eigenwijze en toch toegankelijke manier om dit aloude verhaal opnieuw te vertellen.


In deze straffe regie van Van den Berghe wordt Cyrano aldus een tragi-romantische en tenslotte melancholieke poppenkast. Van den Berghe werkte eerder met Dewulf samen in Een Lolita en deze combinatie werpt nu zijn vruchten af. Bert Luppes is een even gedreven als gekwelde Cyrano die zijn rol met het juiste tikkeltje pathos speelt, met onder elke zin een droeve ondertoon. Ann Miller schakelt virtuoos van smachten naar opwinding naar verdriet, en geeft al die emoties de juiste kleur. Jammer dat de jonge Harm Duco Schut weliswaar het juiste uiterlijk heeft, maar te weinig zeggingskracht. Zijn vlakke spel zou baat hebben bij een strenge tekstregie.


Tussendoor worden een paar Franse chansons en smartlappen gezongen, met aan het eind Il est mort, le soleil door Nicoletta. Bij het verlaten van de zaal klinkt Ray Charles' versie van datzelfde lied: The sun has died. De zon ging inderdaad onder, de caravan bleef leeg, de liefdesbrief kwam niet aan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden