Straatvechterij als vanouds in Argentinië van La Presidenta

Groeiende kritiek op vier maanden regerende Kirchner...

Van onze correspondent Cees Zoon

BUENOS AIRES De Argentijnse presidente Cristina Kircher en haar man Néstor zijn net het Roemeense dictatorsechtpaar Nicolae en Elena Ceausescu, herhaalt oppositieleider Elisa Carrió keer op keer.

‘Cristina heeft meer problemen dan Lodewijk XVI’, vult een andere ex-presidentskandidaat, López Murphy, aan. ‘Zelfs onder Hitler functioneerden prijscontroles niet’, maakt de rechtse burgemeester van Buenos Aires, Mauricio Macri, af.

Dit gaat heel slecht aflopen, is de boodschap van de woordvoerders van de anti-Cristina-golf: nog geen vier maanden na haar aantreden heeft La Presidenta haar hoofd op het hakblok gelegd en zij vraagt er bijna om dat iemand het mes laat vallen. Misschien kan ze maar beter zo snel mogelijk vervangen worden, durft een enkele commentator te suggereren.

Cristina Kirchner, een gelouterde politica die niet op haar mondje is gevallen, geeft lik op stuk. Zij zegt dat de leiders van de stakende landbouworganisaties dezelfden zijn die de plegers van de militaire staatsgreep in 1976 steunden.

Kirchner: ‘In februari 1976 was er ook een lockout van de werkgevers, en een maand later volgde de meest verschrikkelijke coup, de meest verschrikkelijke tragedie die wij Argentijnen hebben meegemaakt. Deze keer zijn ze niet vergezeld van tanks, deze keer zijn ze in gezelschap van een paar multimediale generaals.’ Waarmee ze in een moeite terugslaat naar de haar behoorlijk vijandig gezinde pers.

Argentinië is weer ouderwets aan het polariseren. De terugkeer van de eeuwige politieke straatvechterij in dit land kwam onderwacht omdat de uitgangspositie van Cristina daar geen aanleiding toe leek te geven. Zij had de verkiezingen met overtuigende cijfers gewonnen, ze beschikt over een comfortabele meerderheid in het Congres en ze kreeg van haar voorganger en echtgenoot Néstor Kircher een stevig groeiende economie mee. Maar binnen vier maanden is het weer als vanouds ‘coupplegers’ tegen ‘communisten’, met heel weinig daar tussen in.

De confrontatie kwam tevoorschijn bij de wekenlange staking van de landbouworganisaties, wier wegblokkades tot nijpende voedselproblemen in de steden leidden. Aanleiding is het voornemen van de regering de hoge winsten op de soja productie af te romen via extra belastingen. Na een paar weken van gedeeltelijk mislukte onderhandelingen zijn de protesten eind vorige week opnieuw begonnen.

Cristina Kirchner ergert veel Argentijnen, die haar arrogant vinden en te theatraal in haar gebaren. Bovendien ‘zeurt’ ze teveel dat zij het als vrouwelijke president dubbel zo zwaar heeft. ‘Ik weet dat omdat ik vrouw ben, het me een beetje meer moeite zal kosten', zegt ze met enige regelmaat. ‘Ze slaan me omdat ze denken dat ik zwak ben, niet omdat ik mij vergis.’ Het presidentschap wordt bovendien gezien als een familiebedrijf waarin Néstor nog veel te vertellen heeft. Hij is inmiddels voorzitter van de Peronistische Partij en probeert die lastige en gespleten partij tot een trouwe volger van zijn vrouw te maken.

Gezamenlijk halen de twee de oude Peronistische klassenstrijd weer te voorschijn en schuwen daarbij niet de steun van de ‘stoottroepen’, ordinaire straatvechters die politieke tegenstanders een pak slaag geven.

Luis D'Elia, leider van een werklozenorganisatie, sloeg voor het oog van de tv-camera¿s een opposant tegen de vlakte. Hij deed dat tijdens een pro-Cristina demonstratie op het Plaza de Mayo, dat door zijn metgezellen hardhandig werd geschoond van tegenstanders. Niettemin mocht D'Elia even later op het erepodium naast de president plaats nemen. Die beelden hebben het imago van Cristina Kirchner behoorlijk geschaad.

De president is vanaf haar eerste dag fors onder vuur genomen door een flink deel van de media. Net als haar man en voorganger, geeft zij praktisch nooit interviews of persconferenties, hetgeen haar niet in dank wordt afgenomen. In sommige media heeft de kritiek een hetzerige toon, hetgeen de polarisatie verder opdrijft.

De toenemende verwijzingen naar de ‘onbestuurbaarheid’ van het land zijn gevaarlijk, ook al hoeft dat niet direct te leiden tot een staatsgreep. In 2001 was het de laatste keer dat ‘de straat’ de overhand kreeg in Argentinië waarna de president moest vluchten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden