Straatmuziek in het Concertgebouw

Voor zijn nieuwjaarsconcert nodigde het Nederlands Blazers Ensemble straatmuzikanten uit, die ieder hun eigen muziekje spelend de grote zaal betraden....

'Ginds aan de waterkant, staat de oude muzikant, met z'n viool in de regen' zong ooit Tante Leen. Behalve met violen zie je ze op de Amsterdamse straten en pleinen tegenwoordig ook met steeldrums, saxofoons, panfluiten en Mongolische vedels. Het wachten was alleen nog maar op een brein dat op het idee zou komen de hele boel een keer te verzamelen tot één orkest van alle tijden en windstreken.

Zo stond op nieuwjaarsmiddag, niet in de regen maar onder de buitenkap van het Amsterdamse Concertgebouw, een kwartet indianen uit de Andes de waterkou weg te zingen. Bij de kassa klonken Iberische serenades. Voorbij de kaartcontrole bleek zich een bluesharmonicaspeler te hebben geposteerd.

In de westcorridor werd bijverdiend met Equadoriaans panfluitspel, en toen het Nederlands Blazers Ensemble eenmaal begonnen was aan zijn nieuwjaarsconcert onder het motto Van de straat, met als eerste hoogtepunt een Hollandse klompendans door 'de beste dansers van het ensemble', kwam het hele buitengilde - leuk was het zeker - langs verschillende routes de Grote Zaal binnenmarcheren. Hier een steeldrum. Daar Johan met de mondschuiver. Ginds 'Electric Hannes' (bouzouki). Equador en Colombia er tegenin. Ieder zijn muziekje: een pandemonium waar geen Charles Ives tegenop kon.

Volgens presentator Bart Schneemann, hoboïst, leider en parttime-luitspeler van het NBE, zouden dromen werkelijkheid worden: wat zou het mooi zijn om vrienden van de straatmuziek de vermaarde Concertgebouwtrap te zien afdalen.

Dat het verschil tussen straat en zaal niet per se een kwestie is van muzikale aanleg, onderstreepte pal daarop vader Marinov met broer en zonen uit Bulgarije - doorgaans actief met klarinet en accordeons op de Rotterdamse Lijnbaan. Het NBE voorzag hun wervelende ratchenitza van een gul blaasarrangement, maar die Bulgaren zouden zelf al een middag kunnen vullen. Om nog te zwijgen van de Transsylvaanse cymbalomspeler Vasile Nedea: weggeplukt van de Dam, voor vier minuutjes Rumanian trip. Hij bleek een meester van het hakkebord. Zou zo in het sterrenensemble kunnen van de jazz-gipsy Roby Lakatos.

Zelfs de hond zijn van een straatmuzikant vereist talent bewees het vuilnisbakje van de straatzanger Elias, dat onder kopergeschal zijn aparte opwachting maakte langs de Concertgebouw trap, toen het baasje aan een vertolking begon van My girl. Elias, 'monument van de Amsterdamse Albert Cuypmarkt', zichzelf begeleidend op een contrabas die door lijmklemmen bijeen wordt gehouden, is trouwens ook kunstschilder, maar dat gaf verder niet. Van de straat werd een gevoel gehaald. De bekommernissen die het leven heeft meegebracht voor Catfish Slim, 'Britse blueszanger uit New Orleans' (en tegenwoordig werkzaam in een Amsterdams supermarktportiek), waren de graatmagere Slim af te zien, maar het waren de stem en het ritme die het deden. Dirk van den Broek of Grote Zaal, dat is dan alleen nog een verschil in kick, glorie en arrangement.

Het Blazers Ensemble siert zijn nieuwjaarsmatinees steeds met een vaste attractie en een wisselende. De vaste is die van de kindercomponisten. Vier ditmaal, in de leeftijd van acht tot vijftien. Dat de wissel-gimmick ditmaal over de essentie van het muziekmaken zelf ging, kwam de vaart ten goede - belangrijk, gegeven de anderhalf uur zendtijd waarin de nieuwe live-uitzendpartner (de VARA-tv nam het nieuwjaarsconcert over van de VPRO) het spektakel moest persen.

De Blazers hebben een neus voor trouvailles als Dorian Cooke - een perfecte Tante Leen-imitator. Maar dat ze ook weer niet louter van de straat willen zijn, werd bewezen met fraaie arrangementen van Purcell, Vivier, Janacek; de Spaanse jazzgod Itturalde. De Grande Finale mondde uit in een mega-jamsessie op de melodie Op het plein bij het stadhuis van de tienjarige Annelieke Holland. Met deelname van Catfish (wasbord), Albert Cuyp-Elias (sambaballen), en zanger François van het Centraal Station (gitaar). Waarna de stoet zich naar de corridors begaf, en Steve de doedelzakspeler in de champagnefoyer kaarten met zijn telefoonnummer begon uit te delen. Want het bleef natuurlijk ook handel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden