Straatdansers Hush, Hush, Hush doen niks en blijven toch cool

DANS..

Via van Hush, Hush, Hush/Muziektheater LOD. Choreografie: Abdelazziz Sarrokh. Gezien op Theaterschool Festival. Herhaling: 10 en 11 juli in Paradiso, Amsterdam (Julidans).

Ze hebben wel iets van een straatbende, de jongeren die in Via op het toneel staan. Relaxed hangen ze rond tussen de opgestapelde autobanden. Een van de jongens draait een vette joint, de volgende staat in z'n zaktelefoontje te kleppen en een derde ligt op de grond en kijkt of er nog leuke meisjes in de zaal zitten.

Oh ja, en dan wordt er ook nog gedanst. Achteloos, alsof ze het meer voor elkaar doen dan voor de leuke meisjes in het publiek. Losse hiphop-kunstjes vertonen ze, geinige pasjes die de een beter kan dan de ander.

Zo'n ontspannen straattafereel krijg je met professionele dansers niet snel nagebootst, die doen liever te veel dan te weinig. Maar de Gentse groep Hush, Hush, Hush bestaat grotendeels uit ongeschoolde straatdansers. Specialiteit: niksen en toch cool blijven.

Choreograaf Abdelazziz Sarrokh heeft de kunstjes van zijn makkers niet ingepast in een keurige choreografie. De sprongen en routines hebben dezelfde vrijblijvendheid van als ze op straat zouden hebben. Wie de geest krijgt, slooft zich uit. Zo is er een harkerige jongen die de halve voorstelling lang voornamelijk toekijkt. Totdat er iemand een half mislukte headspin uitvoert die deze jongen hoognodig moet overtreffen.

Om het clichébeeld te vervolmaken zou de jongen moeten rondtollen op een koele synthesizerdreun uit een ghetto-blaster. Maar met de muziek is in deze voorstelling iets bijzonders aan de hand. Midden tussen de autobanden en de dansersbende staat een glanzende piano, en op een stellage zitten een slagwerker en een cellist.

Als er al een koele dreun klinkt, dan gaat de piano daar jazzy tegenin, of voorziet de cellist het ritme van oriëntaalse krullen. De musici voegen zich vanzelfsprekend in de quasi-spontane jam-sessie. De dansers komen zo nu en dan een trommeltje pakken of helpen de cellist met strijken.

Alleen de pianiste zit er wat verloren bij. Ze glimlacht vriendelijk naar de dansers die haar omringen, en geniet zichtbaar van hun capriolen, maar ze hoort er duidelijk niet bij. Misschien komt het doordat het geen mannetje is. Als choreograaf weet Sarrokh blijkbaar geen weg met vrouwen, want de twee meisjes die deel uitmaken van zijn dansersbende, lopen er ook al zo verweesd bij.

De jongens zien er totaal verschillend uit, van een weirde rastafari met elastieke ledematen tot een gedrongen Marokkaanse saltospringer. De twee meisjes zijn volstrekt identiek. Blanke, fragiele tutjes zijn het, die zich in hun bewegingen nauwelijks profileren. Geen wonder dat de jongens wat de leuke meisjes betreft hun hoop op de zaal hebben gericht.

Marijn van der Jagt

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden